Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

โดดเดี่ยว...ท่ามกลางฝูงชน >> หน้าแรกของไดอารี่ที่เริ่มเขียนในบ้านจอมยุทธ

โดดเดี่ยว...ท่ามกลางฝูงชน

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6

หน้าแรกของไดอารี่ที่เริ่มเขียนในบ้านจอมยุทธ

การที่เรามีเพื่อน นับเป็นสิ่งที่มีคุณค่า ทุกชีวิตอาจปรารถนาให้ความรู้สึกอย่างนี้อยู่กับเรานานๆ…

ผมก็เป็นนักเรียนคนหนึ่ง ที่เหมือนกับนักเรียนทั่วๆไป ใช้ชีวิตให้อยู่บนเส้นทางไปสู่ความฝันเหมือนเช่นเคย แต่เมื่อวันนึง....ผมก็จบม.3และต่อม.4ในโรงเรียนแห่งใหม่ ที่อยู่ในจังหวัดเดียวกันนั้น ได้เจอเพื่อนใหม่ และผมก็ต้องปรับตัวในด้านต่างๆมากมาย รู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แม้บางครั้งความท้อเเท้และเปลี่ยวเหงา ได้ย่างก้าวเข้ามาหาผม แต่ผมก็ผ่านมันมาได้ทุกครั้ง 1ปีผ่านไป ความใกล้ชิดทำให้ผมสร้างความรู้สึกใหม่ๆขึ้นมาในใจของผม เส้นใยเเห่งมิตรภาพที่ผมและเธอร่วมกันสานต่อถักทอเป็นเหมือนกำแพงบางๆที่กั้นทางระว่างเธอกับผม เเม้เธอนั้นจะมีคนที่คอยห่วงใยเธออยู่ แต่เธอก็ไม่คิดอะไร นอกจากเพื่อนที่ตอนนี้อยู่ต่างโรงเรียน เธอกับผมมีหลายอย่างที่เหมือนกัน เธอมีน้องชายที่อายุห่างจากเธอ 5 ปีเหมือนกับผม ได้ทำกิจกรรมหลายอย่างด้วยกันเช่น งานกลุ่มเพราะเธอนั้นเลขที่ใกล้ผม งานกีฬาสีตอนม.4เธอนั้นเป็นเชียร์ลีดเดอร์ เธอฝากเสื้อกันหนาวของเธอไว้กับผมในวันสุดท้ายของกีฬาสี วันไหว้ครู ผมก็ได้คู่กับเธอ วันวาเลนไทน์เพื่อนๆที่โรงเรียนก็ต่างซื้อขนมไปแลกกัน ส่วนผมและพวกเพื่อนกลุ่มเดียวกันนั้นไม่ได้ซื้ออะไร เพราะคอยกินของฟรี แต่ก็มีคนเอาขนมมาให้ ในวันนั้นผมก็มีของจะให้เธอเหมือนกัน แต่ผมบอกว่าตอนเย็นๆจะให้ พอถึงตอนเย็นผมก็เอาให้เธอ วันนั้นทั้งวันผมได้แต่ลุ้น ลุ้นว่าเขาคนนั้น คนที่คอยห่วงใยเธอ จะมาหาเธอหรือไม่ แต่เขาก็ไม่มา แล้วผมก็เอาการ์ดวันวาเลนไทน์ให้เธอ นั่นคือสิ่งเเรกที่ผมให้เธอ หลายเดือนต่อมา เป็นช่วงเวลาปิดเทอม ผมและพวกเพื่อนนักเรียนหลายคนก็ไปเรียนพิเศษที่ต่างจังหวัดรวมทั้งเธอ ผมอยู่หอพักคนเดียว ส่วนเธออยู่อีกหอหนึ่งกับเพื่อนหลายคน วันนึงผมก็ได้เห็นเธอ วันนั้นเป็นวันเปิดคอร์ดเรียนเป็นวันแรก ผมแต่งตัวเซอมากไปเรียน เพราะขี้เกียจซักผ้า ผมก็ลงมารับเอกสารการเรียน ก็เจอกับเธอ ผมก็ทักทายเธอ เธอก็งงเพราะไม่เคยเห็นผมแต่งตัวแบบนี้ เธอก็ถามว่าเป็นไร ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ผมก็บอกว่าเบื่อๆ เเล้วเธอก็ถามว่าคิดถึงเค้ามั้ย ผมก็บอกว่าคิดถึง ปิดเทอมตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมจำได้แม่น ผมได้ไปเล่นที่ห้องเพื่อนซึ่งอยู่ติดกับห้องของเธออยู่หลายครั้ง เธอก็เคยมาเล่นที่หอของผม วันนั้นเป็นวันที่ผมและเธอว่างตรงกันเธอจึงมาเล่นที่หอผม ตอนนั้นผมรู้สึกสั่นๆ บางครั้งก็ได้แต่แอบมองตอนเธอทำการบ้าน ผมเคยเดินไปส่งเธอถึงที่เรียนหลายครั้ง ผมรู้สึกดีเมื่อได้คุยกับเธอตลอดทาง เมื่อเวลาผ่านไป ช่วงปิดเทอมก็ใกล้หมดลงพวกเพื่อนๆจึงได้นัดกันไปทานเนื้อกระทะที่ร้านแถวๆนั้น ผมได้นั่งข้างเธอ ตอนนั้นผมรู้สึกดีมาก และแล้วช่วงปิดเทอมก็ได้หมดไป ต่างคนก็ต่างทะยอยกลับจังหวัดของตน ผมนั้นกลับช้ากว่าเพื่อนเพราะยังไม่ปิดคอร์ด ขาดเรียนประมาณ2วัน พอผมกลับมาที่โรงเรียนก็ใช้ชีวิตเช่นเดิมแต่รู้สึกว่ามันเริ่มหนักกว่าเดิม ตอนนี้ผมอยู่ม.6แล้ว คงเป็นเรื่องธรรมดาที่ชีวิตต้องพบกับภาระมากมาย แต่เราก็มีความสุขได้ ถ้าเราสนุกกับมัน แต่ผมก็รู้สึกเครียดผมจึงอยากไปปฏิบัติธรรม ที่โรงเรียนของผมจัดกิจกรรมไปปฏิบัติสำหรับม.4ทุกปี ผมจึงขอคุณครูไปปฏิบัติธรรมด้วย คุณครูก็อนุญาต ก่อนไปผมก็จัดการกับงานทุกอย่างให้เสร็จและฝากจดหมายลารวมทั้งการบ้านของผมไว้กับเธอ เพื่อจะให้เธอส่งให้ เธอก็รับไว้ พอถึงตอนเช้าวันที่เดินทางเธอก็มาส่งน้องสาวเธอที่อยู่ม.4 น้องเขาเป็นลูกของลุงของเธอและอยู่หอเดียวกันกับเธอ แต่น้องเขารอเพื่อนอยู่ที่หอของเพื่อน เธอเลยมาที่โรงเรียน วันนั้นผมไปโรงเรียนแต่เช้า นั่งรอรถอยู่ที่โต๊ะหน้าอาคารเรียนแห่งนึง ไม่นานผมก็เห็นเธอมา เธอซื้อกับข้าวมากินด้วย เธอชวนผมกิน แต่ผมก็ไม่กิน ผมบอกเธอว่าไม่หิว ผมก็นั่งคุยกับเธออยู่จนรถมา ผมขึ้นรถคันที่7 เป็นรถบาสพัดลม รถจอดอยู่ห่างจากที่ผมนั่งพอสมควร ผมจึงบอกเธอว่า ไปแล้วนะแล้วเธอก็โบกมือให้ผม ภาพๆนั้นยังติดตาผมอยู่จนบัดนี้ ตอนนั้นผมใส่รองเท้าผิดข้างด้วย ก็กลับแล้วใส่ให้ถูกทาง เธอก็หัวเราะ แล้วผมก็เดินไปขึ้นรถ ผมไปปฏิบัติธรรม4วันเดินทางกลับในวันที่5 ในตอนสายๆ ผมกลับกับรถคุณครู มาถึงโรงเรียนประมาณ11โมง พอถึงโรงเรียนเพื่อนบอกว่ามีสอบชีววิทยา คาบ6-7 ผมก็กลัวทำข้อสอบไม่ได้เลยกลับบ้าน ผมก็เดินไปเกิบถึงประตูหน้าโรงเรียน ผมก็เจอเธอ เธอก็ยิ้มและทักทายผม เธอก็เอาสมุดวิชาภาษาอังกฤษให้ผม บอกว่าทำข้อBใส่สมุด ผมก็หยิบสมุดจากเธอและผมก็เห็นเขาคนนั้น กลับมา คงเป็นวันที่โรงเรียนของเขาหยุด เขาคงมาลงรถที่โรงเรียนของผม ผมไม่อยากเห็นเขาคุยกับเธอ ผมจึงไปขึ้นรถ2แถวที่หน้าโรงเรียนกลับบ้าน พอวันรุ่งขึ้นผมก็ไปโรงเรียนแต่เช้าเพราะคุณครูให้ไปเช็คชื่อก่อน 7โมงเช้า เพื่อนๆพากันเรียกว่า เช็คเช้า ผมก็ไปขอคุณครูสอบ คุณครูก็ไปให้สอบ คุณครูบอกว่า เมื่อได้บางอย่างก็ต้องเสียบางอย่าง ผมก็พยายามไม่คิดอะไรและยอมรับมัน แต่ช่วงนี้ไม่ได้เช็คเช้าเพราะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น แต่ผมก็ไปโรงเรียนเช้าเหมือนเดิม บางวันผมก็ไปนั่งกินข้าวกับเธอที่โรงอาหาร ตอนเย็นก็ได้นั่งทำการบ้านกับเธอ ผมก็มีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้เธอ

ในแต่ละวันผมก็ฝืนใจตัวเองไม่ให้คิดถึงเธอ และผมก็ไม่อยากให้มีความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน เพราะผมกลัวว่าเธอจะตีตัวออกห่างจากผม ผมก็ได้แต่คิดว่า ความรู้สึกบางอย่างถ้าเราเก็บไว้มันอาจจะทำให้สบายใจกว่าที่จะพูดก็ได้ แต่ผมก็อยากจะบอกกับเธอว่าผมรู้สึกยังไงกับเธอ ในวันที่ผมบรรลุจุดมุ่งหมายอันยิ่งใหญ่ที่นักเรียนม.6จะต้องทำในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ ทุกวันนี้ผมก็จะพยายามตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดเพื่ออนาคตของผม......

โดย : ศ.... วันอังคาร ที่ 11 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 22 : 9 ]

เขียนเมื่อ 21-01-2007 | 18:34:02 | ไดอารี่ที่ : 3


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com