Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

คนจร >> วาง

คนจร..

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 100 | 101 | 102 | 103 | 104 | 105 | 106 | 107 | 108 | 109 | 110 | 111 | 112 | 113 | 114 | 115 | 116 | 117 | 118 | 119 | 120 | 121 | 122 | 123 | 124 | 125 | 126 | 127 | 128 | 129 | 130 | 131 | 132 | 133 | 134 | 135 | 136 | 137 | 138 | 139 | 140 | 141 | 142 | 143 | 144 | 145 | 146 | 147 | 148 | 149 | 150 | 151 | 152 | 153 | 154

วาง

สุดยอดแห่งธรรมะคือความว่าง ว่างแล้วความรู้สึกทั้งหมดจะบังเกิด
ใช่…ธรรมะทั้งหมดพร่ำสอนมากมาย หากธรรมะทุกข้อสรุปเหมือนกันคือ
สอนให้รู้จักกิเลส ตัณหา รู้แล้วต้องวาง วางแล้วจะ  "ว่าง"
นั่นแหละ คือเข้าสู่กระแสนิพพาน
นิพพาน…มาจาก นิร-คือปราศจาก วาณ-คือลูกศร
นิรวาณ-คือ ไม่มีลูกศรแห่งกิเลศเสียดแทงใจ ย่อมหมดทุกข์ทั้งสิ้นทั้งปวง

ทุกข์ที่สุดของมนุษย์ คือการพลัดพราก แต่เคยมีมนุษย์คนใดบ้าง ที่ไม่เคยพลัดพราก “ทุกข์”  อันเป็นสิ่งที่ทนได้ยาก จะแปรเปลี่ยนเป็น  “สิ่งทนได้”  เมื่อรู้เหตุแห่งทุกข์ ต่อเมื่อ “รู้”  ถึงมรรคาแห่งการดับทุกข์ และเดินไปตามมรรคานั้น จักรู้จักคำว่า  “วาง”  เมื่อใดวาง ฤาจะหนักด้วยทุกข์ต่อไป ไม่รู้จักทุกข์ ไยรู้จักคำว่า  “พ้นทุกข์”
ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค คืออริยสัจ ผู้จะเป็นอริยบุคคลต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง ไม่มีใครยัดเยียดความเป็น “อริยะ”  ให้ใครได้ ไม่มีใครหยิบทุกข์จากหัวใจใครทิ้งให้ได้ ทั้งหมดต้อง “วาง”  จากจิตตน!

คนที่รัก กำลังย่างมาบนมรรคาแห่งการพลัดพราก แม้ห่วงใย ก็ต้องปล่อยวาง แม้จะยังเนื่องด้วยรัก ทำให้ทุกคนผูกพันติดต่อกันมาดุจลูกโซ่ ทว่าเส้นทางที่พากันไปถูกทางแล้ว  “ภาระ”  ในโลกมนุษย์  “จบ”  แล้ว คนวางสิ่งแบกหาม คนปลดการร้อยรัด ย่อมเดินทาง  “ตัวเบา”  การอยู่ในโลกมายา มิใช่สิ่งสำคัญ  “การกลับ”  ต่างหากสำคัญ จะมาจากที่มืดฤาสว่าง ไม่เทียบเท่าการกลับไปสู่ความสว่าง!

?...?...?...?...?...?...?

เขียนเมื่อ 30-08-2009 | 17:45:34 | ไดอารี่ที่ : 3


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com