Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

คนจร >> คนพิเศษที่รักที่สุด

คนจร..

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 100 | 101 | 102 | 103 | 104 | 105 | 106 | 107 | 108 | 109 | 110 | 111 | 112 | 113 | 114 | 115 | 116 | 117 | 118 | 119 | 120 | 121 | 122 | 123 | 124 | 125 | 126 | 127 | 128 | 129 | 130 | 131 | 132 | 133 | 134 | 135 | 136 | 137 | 138 | 139 | 140 | 141 | 142 | 143 | 144 | 145 | 146 | 147 | 148 | 149 | 150 | 151 | 152 | 153 | 154

คนพิเศษที่รักที่สุด

 ฉันเลิกงานดึกเสมอๆ
กว่าจะมาถึงหน้าหมู่บ้านจัดสรรที่ฉันอยู่ ก็ราว 3-4 ทุ่ม
อากาศในหมู่บ้านช่วงดึกๆ ค่อนข้างจะเย็นสบายมาก
ฉันจึงมักจะเดินเข้าบ้านเอง โดยไม่ให้คนที่บ้านมารับ
ซึ่งระยะทางก็ประมาณ 1 กิโลเมตร

การทำงานทั้งวัน สิ่งที่ได้มักเป็นความอ่อนล้า อ่อนแรง
การได้เดินทอดน่อง รับลม สูดอากาศเย็นๆ มองไปยังท้องฟ้ากว้างๆ
ผ่อนคลายความคิด-กังวล
มันทำให้ฉันได้หยุดพัก ได้ทบทวนสิ่งที่ผ่านมาตลอดทั้งวัน
และยังเป็นการชาร์จพลังให้กับตัวเองอีกด้วย

หากวันไหนเหงาๆ อยากจะคุยกับใครๆ
ฉันก็จะใช้ช่วงเวลานี้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหา..

    "สวัสดีค่ะ.. ไม่มีใครเดินเป็นเพื่อนอีกแล้วเหรอค่ะ"

เสียงทักทายที่ทำให้ฉันขำได้ทุกครั้ง
ก็นะ! คนที่ฉันสามารถโทรหาได้ในเวลาแบบนี้ จะหนีพ้นเธอได้ไงล่ะ
   ...'คนพิเศษที่รักที่สุด'
(เธอให้นิยามความสัมพันธ์ระหว่างกันแบบนั้น..)

เรารู้จักกันมาก็เกือบ 10 ปีแล้ว
ทั้งในฐานะเพื่อน..
แฟน..
แล้วปัจจุบันที่ถูกขึ้นหิ้งไว้ในฐานะคนพิเศษที่รักที่สุด..

   ...ทุกครั้งที่ฉันเหนื่อย
   ...ทุกครั้งที่ฉันวุ่นวายใจ
   ...ทุกครั้งที่ไม่ต้องการคิดอะไร
   ...ทุกครั้งที่อยากจะฟังมากกว่าพูด
   ...เธอคือคนเดียวที่ฉันจะต้องหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหา

เรื่องราวที่เราคุยกัน หาสาระแทบไม่ได้
แต่อะไรที่อยู่ตรงหน้า หรือเรื่องราวอะไรที่ไม่ได้อยู่ในความจำหลัก
มันจะกลายเป็นเรื่องหลัก เรื่องเล่าสนุกๆ ขึ้นมาทันที

เธอสามารถทำให้บทสนทนามีเสียงหัวเราะได้เสมอ
เธอทำให้ฉันรู้สึก 'วางใจ' ได้
ภายใต้บรรยากาศสบายๆ
เราไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องตกแต่งคำพูด
ไม่ต้องระวังว่าคำพูดนั้นจะไม่ถูกใจกัน
รู้สึกอะไร คิดอย่างไร ก็ว่ากันตรงๆ

คงเพราะ เรารู้จักกันมานานแล้ว
ในความเนิ่นนานนั้น มันถูกอัดแน่นไปด้วยความเข้าใจกัน
คำพูดที่มักจะดูธรรมดาๆ
แต่เราก็รู้สึกได้ว่า นั่นแฝงไว้ด้วยความอาทรและห่วงใย

   "ตอนที่เป็นแฟนกัน ทำไมเราไม่คุยกันอย่างนี้"
เป็นประโยคที่ฉันเคยถามเธอ

   "นั่นสิ คงเพราะเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นคู่กันมั้ง ฐานะแบบนี้มันคงเหมาะกับเราน่ะ"
เธอตอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว
   ...
   ...
ใช่แล้ว...
ฐานะ 'คนพิเศษที่รักที่สุด' มันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดระหว่างเรา.. เนอะ

- ... - ... - ... - ... - ... -

เขียนเมื่อ 09-08-2010 | 09:58:04 | ไดอารี่ที่ 41


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com