Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

สาวบ้านสวน >> คนขี้สงสาร

สาวบ้านสวน

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20

คนขี้สงสาร

หยุดคร่ำครวญเสียทีเถิดที่รัก
สิ่งที่เธอประจักษ์ใช่เลวร้าย
ก็แค่คนที่เธอรักเขาจากไป
จะร้องไห้ฟูมฟายทำไมกัน
เธอเคยบอกฉันเองจำได้ไหม?
เมื่อเธอจะจากไปในวันนั้น
เธอเคยบอกให้ฉันหยุดรำพัน
เพราะคืนวันมันไม่อาจจะหวนคืน
ก็ในเมื่อเธอยังทิ้งฉันได้
ก็ต้องโดนเขาทิ้งได้สิทรามชื่น
แล้ววันนี้ก็กลับมาอย่างขมขื่น
เมื่อเขามีคนอื่นมาพาไป
ถูกแล้วหละที่เธอมาหาฉัน
ขอโทษกันแล้วขอเริ่มต้นใหม่
ถูกแล้วหละที่เธอคิดกลับใจ
หวนมาให้คนอย่างฉันนั้นเยียวยา
เธอก็รู้ ฉันมันคนขี้สงสาร
ในเมื่อเธอ…ซมซาน…กลับมาหา
ขอเพียงเธอกราบกรานที่บาทา
เอาสิเธอ นั่งตรงหน้าแล้วกราบลง
กราบผู้หญิงที่เธอเคยสะบัด
เคยสลัดเยื่อใยไม่เหลือหลง
เคยทำให้ชีวิตแทบปลิดปลง
เคยก้มลงวิงวอนอ้อนข้างกาย
พร่ำรำพันร่ำไห้ใจแทบขาด
เธอกลับกราดด่าว่าอย่างเสียหาย
ฉันก็ยังฉุดรั้งมิให้ไป
ไร้ยางอาย ไร้ศรีศักดิ์ เพราะรักเธอ
แล้วแค่คำขอโทษที่เธอให้
มันช่วยคลายเจ็บได้อย่างนั้นเหรอ
หยาดน้ำตาที่มันเคยล้นเอ่อ
ไม่อยากเจออยากพบมันอีกเลย
อยากให้เริ่มต้นใหม่ไม่มีทาง
ถึงเธอกราบตามอย่างก็ไม่ได้
หนึ่งกราบนั้นถือว่าฉันอภัย
ที่ผ่านไปก็ถือว่าจบกัน...

เขียนเมื่อ 26-08-2009 | 12:48:26 | ไดอารี่ที่ : 8


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com