Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

วัสสาในวาโย >> บทเพลงแห่งความคิดถึง

วัสสาในวาโย

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67

บทเพลงแห่งความคิดถึง

....

ท่ามกลางสัมผัสแห่งสายลมอันแผ่วเบาที่ลูบไล้ผ่านเรือนร่างครั้งแล้วครั้งเล่า...

สัมผัสแห่งความเหงาที่เข้ามาเกาะกุมจิตใจอันหนักอึ้ง

และความเงียบที่เปรียบประดุจมัจจุราชที่รอคอยกาลอันเหมาะสม

ครั้นมองไปภายนอกสายตาพลันสัมผัสกับบางสิ่ง

บางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่อย่างเดียวดาย...อา...ใบไม้ที่ต้องสายลมไหว...

พริ้วระริ้วลู่ตามเส้นทางแห่งสายลมนำพา...เนิ่นนานแค่ไหนแล้วหนา

ที่เราปิดตัวเองอยู่กับห้องแห่งความเดียวดาย...

มือน้อยสั่นไหวระริกเมื่อพยามเคลื่อนบานหน้าต่างที่ปิดร้าง...

เสียงวิหคดังระเรี่ยเข้าโสต...

ก้าวหนึ่งเริ่มประเดิม....

และก้าวที่สองก็ตามมาอย่างง่ายดาย...

กลิ่นไอของใบไม้ที่มิได้สัมผัสมานานนับแต่ประตูหัวใจได้ปิดลง

เสียงเพลงเพราะผะแผ่วละล่องลอยเต็มอยู่ในบรรยากาศ

หวานโอ้หวานยิ่งนักจนอยากประจักษ์แจ้งซึ่งผู้ประพันธ์

หากแต่พอตั้งใจฟังกลับพบทำนองหวานที่มีเนื้อความคุ้นยิ่งนัก...

เคยได้ยินจากแห่งหนใดหนอ

หน้าต่างแห่งเรือนหน้างามปิดลงช้าๆพลางซึมซับความไพเราะของดนตรี

ครั้นแล้วในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าผู้ใดเป็นร้อยถ้อยทำนอง

ใบหน้างดงามที่สุดในชีวิตของผู้คิดปรากฏขึ้นมาในมโนสำนึก...


แม้นใบหน้านั้นจักมีร่องรอยแห่งความชราภาพ

เนื่องด้วยกาลเวลาที่นำพาแห่งแต่ดวงตาสองดวงนั้นยังคงเปี่ยมไป

ด้วยความห่วงใยอยู่เสมอมิแปรเปลี่ยน...

หญิงสาวผู้อยู่ในความฝันประหนึ่งความจริงค้นพบแล้วว่า

...ไม่มีใครบรรเลงบทเพลงแห่งความคิดถึงได้ดีเท่ากับผู้ที่เธอเรียกว่า

...แม่...

พอเสียทีห้องแห่งความมืดมิดกับความทุกข์เพราะคนที่เธอรักแต่มิได้รักเธอ...

ลาก่อนความเงียบงัน....

กระเป๋าใบโตถูกลากออกมาจาซอกหลืบพันธนาการเริ่มถูกปลดอย่างช้าๆ...

หญิงสาวคนหนึ่งกับกระเป๋าใบโตและใบหน้าที่แน่วแน่...

ประตูบานเล็กๆค่อยๆแง้มตัวเองออกอย่างช้าๆ...

จวบจนกระทั่งร่างของหญิงสาวได้ลาลับไป...

เสียงเพลงผะแผ่วยังคงบรรเลงในค่ำคืนแห่งความเหน็บหนาว....

แม่รักลูก....แม่รักลูก.....

by variance...

วัสสาในวาโย....
เขียนเมื่อ 08-11-2009 | 21:10:46 | ไดอารี่ที่ : 22


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com