Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

วัสสาในวาโย >> หนึ่งวันต่างฤดู

วัสสาในวาโย

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67

หนึ่งวันต่างฤดู

...........

แสงอาทิตย์จับขอบฟ้านำพาแสงสีทองเรืองรอง...
สู่ผืนพิภพอันกว้างใหญ่.....ไอแดดของสุรีย์สาดส่อง...
หมู่กลุ่มเขียวแห่งแมกไม้ชูช่อระริกรับอรุณรุ่งแห่งฤดูใบไม้ผลิ...

ใจดวงน้อยสั่นระริกด้วยความหวัง...อันน้อยนิด...
สักวันหนึ่งต้นรักในใจจักคลายซึ่งความเหงาในบัดดล...

ครั้นเจ้าแห่งแสงข้บเคลื่อนรถม้าล่องลอยสู่กลางท้องนภา...
มวลหมู่เมฆเริ่มยักย้ายบดบังจดมืดมิด...
หยดน้ำน้อยๆหลั่งไหลรินร่วงลงพรมทั่วพื้นปฐพี...
จากเม็ดน้อยค่อยแปรเปลี่ยนเป็นหยาดใหญ่สาดลงด้วยฤทธิ์แรงแห่งวาโย...
ท้องฟ้าดูมืดมิดราวกับไร้ซึ่งความหวังและหนาวเหน็บ...

ใจดวงน้อยอันอ้างว้าง...เริ่มโยกคลอน
ฤาความหวังที่ยืดถือแลจักหายไปกลางวัสสะอันเปียกปอน...

โดมผืนใหญ่ปกคลุมด้วยแรงแห่งสายธาราจากสวรรค์
เนิ่นนานราวกับไม่มีวันคืน...
จวบจนกระทั่ง...สนธยาใกล้มาเยือน..
กระแสสินธ์บนฟากฟ้าเริ่มเจือจาง
เมฆดำค่อยจางหาย...ราวกับไม่เคยสถิตกระนั้น..

ผืนผ้าดำค่อยๆคลี่เข้าครอบ...
แสงอันน้อยนิดของดาราเริ่มเปล่งประกาย...
แลให้เห็นความงามที่ซ่อนเร้น...
สายลมโชยกระทบโสตเป็นระยะๆ.
นำพาซึ่งความเหน็บหนาวราวกับเทพแห่งเหมันตฤดูมาเยือน

ใจดวงน้อยแลหวิวๆ...ความอ้างว้างกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทยิ่ง...
เหนือสิ่งอื่นใดใจดวงน้อยเริ่มเรียนรู้ความแตกต่าง..
และอยู่ได้ด้วยตัวของตัวเอง...
ผ้าผืนน้อยที่ถักทอขึ้นด้วยความเหงา..
ค่อยๆคลี่โอบคลุมใจดวงน้อยอย่างช้า...
ความเหน็บหนาวค่อยๆคลายลง

แสงดาวจากเบื้องบนยังคงเปล่งประกายเช่นวารวัน....

by variance....
เขียนเมื่อ 13-03-2011 | 21:37:44 | ไดอารี่ที่ : 41


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com