Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

วัสสาในวาโย >> ความวุ่นวายกับความเหงา

วัสสาในวาโย

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67

ความวุ่นวายกับความเหงา

...

เช้าวันนี้อากาศดูมัวซัวเล็กน้อย...หมอกสีขาวกระจายตัวอยู่รอบๆ...

ดูราวกับม่านบางๆที่กั้นภาพที่แท้จริง...ออกจากสายตา...

แต่กระนั้นเมื่อแสงรวีมาเยือนในเวลาไม่นาน...

ม่านนั้นก็ดูราวกับจะหายวับไปกับแสงสีทองที่ส่องลงมา....

เหลือไว้เพียงร่องรอยจางๆ...ในอากาศเท่านั้น

สิ่งมีชีวิตน้อย...เผลอเอามือสองข้างกอดอกมองภาพเบื้องหน้า...

น่าแปลกที่หลังความวุ่นวายหลายสิ่งหลายอย่างนั้นจบลง...

แทนที่ในใจเบื้องลึกจะสงบสุข....แปลกที่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึก...

ความรู้สึกบางอย่าง...ไม่ใช่รุ่มร้อน...ไม่ใช่กระวนกระวาย...

หากแต่เป็นความรู้สึกคล้ายกับทำบางสิ่งขาดหายไปคล้ายๆกับ"โหวง"ในใจลึกๆ

บางทีงานที่วุ่นวายในช่วงที่ผ่านมาก็เปรียบเสมือนม่านหมอก...

ที่ปกคลุมความเหงาและโดดเดี่ยวเอาไว้ก็เป็นไป....

ครั้นพอหมอกนั้นจางไป...คงเหลือแต่ภาพแจ่มชัดของความรู้สึก...

นานเท่าที่แสงตะวันจะส่องให้เห็นได้...

ในใจของสิ่งมีชีวิตที่ใจบรรจุความว่างเปล่า...

รู้สึกราวกับมีใครมาเปิดกล่องสีดำมืดในจิตใจอย่างช้าๆ...

ความเงียบสงัดที่ปกคลุมถูกเปิดเผยออกพร้อมความเหงาที่เข้ามาเกาะกุมหัวใจ...

แต่แล้ว...เพียงไม่นานเมื่อสิ่งมีชีวิตมองไปยังแสงสีทองบนท้องฟ้า...

รอยจันทร์เสี้ยวบนใบหน้าของใครบางคนก็ปรากฎ...

ในช่วงชีวิตหนึ่งคงมีเพียงไม่กี่คนที่เราจะเรียกได้เต็มปากว่า"เพื่อนแท้"...

คนที่คอยอยู่ข้างๆเมื่อเราทุกข์....พร้อมกับมิตรภาพทีเปรียบเหมือนเสียงระฆังแก้ว

ที่ก้องกังวาลเสียง..ขับไล่ความเหงาที่อบอวลในใจของผู้ที่อ่อนไหว...

มือน้อยๆ...ค่อยๆเคลื่อนไปยังเครื่องมือสื่อสาร...

เบอร์โทรที่คุ้นเคยปรากฎอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ...

เพียงไม่นานเสียงใสๆปานระฆังแก้วก็ก้องกังวาลอีกครา...

by varaince...
เขียนเมื่อ 23-03-2012 | 15:46:42 | ไดอารี่ที่ : 62


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com