Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

ญามี่

ญามี่

1 | 2 | 3 | 4 | 5

กาพย์ขับไม้ห่อโคลง

แทรกซึมความเศร้า...ค่อยค่อยกลืนเหงา...คลับคล้ายหลงทาง
ตาโพลงยามดึก...ผะผ่าวชวนนึก...มองเห็นร้าวลาง
เปลี่ยวพิงแอบพลาง...วอนครวญอ้างว้าง...อย่าปล่อยแสงวอม

ทุกถ้อยภาษา...แวะเวียนส่งมา...ตรงหลักเติมตรอม
คลั่งไคล้ห่มไห้...ระบำเพลิงไฟ...ไร้ซึ่งกลิ่นหอม
จองจับออมชอม...ยอมเศร้าผ่อนมอม...ดังทักยินดี


ประจักษ์ทุกข์คล้ายถี่.............ถามถึง
หนามเงียบคืบมาตรึง.............ตื่นคว้า
ขมขุมขยับมาขึง...................ขอบอุ่น
หนาวเหน็บจนชาช้า...............ชะล้างเศร้าหาย

เบลอปวดตรวจร้อยร่าย..........เรียงรับ
เกินอิ่มเมาในนับ...................หน่วยร้าว
หมดแรงยากหวนหับ..............หักโศก
ยังรกเกลื่อนรอยก้าว..............ก่อซ้อนสุมหลอน


""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๒ *

หนามความเงียบเหงา..บางวันแผ่วเบา...บางวันชาเยียบ
บางคราเจ็บซึ้ง...หลายครารำพึง...บนบทเปรียบเทียบ
ระหว่างฉ่ำเฉียบ...กะหลืบเจ็บเลียบ...ยากบอกครวญคราง

เพ้อผวาทุกข์เข็ญ...ทั้งตามองเพ็ญ...เจิดแจ่มใช่ราง
หนามแรมทิ่มแทง...ตามตาตื่นแต่ง...เมื่อมองหมอกบาง
อัตราอ้างว้าง...มักเกินขอบข้าง...เนานัยอารมณ์


ริมทางรักพักล้ม...................เหลือเข็ญ
แรมค่ำจันทร์กลับเป็น............ปลอบร้อน
จันทร์เพ็ญจิตพาลเห็น...........หาวขุ่น ขึ้งเอย
ครวญรวดร้าวคอยสะท้อน.......ทั่วทั้งใจหนาว

หลายหนรอยรสอะคร้าว..........คล้ายหัด
เจ็บต่างแบบประชันชัด............ชุกห้อม
หยิบยืมสุขเสมือนขัด..............เขมือบขวับ
จิตพรั่นโศกยังอ้อม.................อาบด้วยฟองสนิม


""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๓ *

วุ้งวางเพลิงพราย...ค่อยค่อยขยาย...ออกไกลขอบริม
กระซิบกระซาบขนาบ...พร้อมรอยบิ่นหยาบ...ด้วยหวังแบบพิมพ์
แยบยลกลยิ้ม...กระชากลงลิ้ม...รสโบยผ่าวฝัน

ในขื่นอันธการ...ลึกหลอมจอมมาร...บัญชาหล่อควัน
บงการเข้มรอน...คอยเติมคอยต้อน...แม้นเลยเหมันต์
ไร้แสงแห่งสวรรค์...สิ้นสุดสะพานมั่น...มีเพียงเวิ้งผวา


ซับซ้อนแสนลึกล้า................แลจับ
เหงาโง่บรรยายทับ................ท่องไหม้
วันคืนอ่านคลำศัพท์..............โศกร่าย
อณูครุ่นคลอเคลียใกล้............กลุ่มกลุ้มไกลหวาน

สับสนเจนเศร้าซ่าน................ซึมซับ
สุดฝั่งใจบังคับ......................คลื่นคล้อง
รู้สึกแค่เพียงหลับ..................แหล่งปวด
สายสร่างปลายจมท้อง............ทุกข์สร้างสาขา


""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๔ *


เมื่อลมหนาวลา...เรียนรู้วิชา...จากกลุ่มนิทาน
ฟังเสียงนกกา...ผลีผลามตามหา...ท่ามความสำราญ
อีกฝ่ายคล้ายพาน...หลงหลอนเหลือบธาร...แห่งงามเวทย์มนต์

หลงไปในหล่ม..วาววอมชักชม...พรายหาวผลักวน
ลองลิ้มหมื่นรส...เคลิ้มหลับบนบท...รัญจวนโดยดล
เมียงเหม่อกาลกล...ไปในไพรสณฑ์...ยังนึกว่ารัง

เหลียวพบแพ้ขื่นครั้ง.........เคลิ้มเคลีย
รับมากมนต์อ่อนเพลีย.......พ่ายห้อม
จมเจ็บจ่อมสึก,เสีย.............เสพสุข
เกณฑ์กล่อมอัชฌาอ้อม......อุ่นไข้เมินหอม

หันยากแท้สุดพร้อม............เพลินหน
งามฉาบชื่นฉ่ำกมล.............มุ่งแกล้ง
หลงหลืบหล่มติดผล...........เผาผ่าว
เศร้าโศกจารจรดแจ้ง...........จากนี้ทาสขม


"""""""""""""""""""""""""""""""""


* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๕*

ร้อยคำลำเลียง...พจน์ผ่าวผ่านเคียง...เกลียวคลื่นหมื่นไมล์
ตาแล้งแลพราย...แคว้งคว้างคลอทราย...ต่างกุมเกยไฟ
มุ่งหวังรุกไหล...เลาะสุมหลืบใน...กร่อนทรวงหน่วงหนาว

พันธนาการหวาม...แต้มตรมติดตาม...ทะยานล้อมยึดยาว
ให้สั่นหาว,หิน...บงการฟ้าดิน...เข่นไพร,ไล่วาว
ยากป่ายดวงดาว...อาบเถ้าเหงาคราว...คิดมั่นเติมฝัน


โปรยปวดหมวดสั่นกั้น...............กลหวาน
โบยแทรกแส้ทรมาน.................เมื่อครื้น
คลี่ผนึกผ่าวระนาวสถาน.............ถมถิ่น เอมเอย
คืนค่ำคลุมหลุมชื้น.....................แช่ซ้ำแผลหนา

ตรรกะเศร้าเร้าล่า......................หลงสุข
วาดแผ่วเจ็บเหน็บรุก...................ร่นพ้น
ก่อแรงถ่วงลวงสนุก...................เหน็ดเหนื่อย
เด็ดปีกหนีแหท้น........................ทุกข์ร้อยท่วมหนาม


""""""""""""""""""""""""""""


* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๖*


หอบหนาวห่มใจ ...หวังละลายไหม้ ...หมายกลบลบหมอง
กลับได้ฝันเบา ...บางราวแสงเหงา ...ดุจดาวไกลมอง
ลมลอยทำนอง ...ละสิ้นคะนอง ...บอกพ้อต่อนัย

ป่าเขาลำเนา ...คล้ายรับมนต์เศร้า ...ครางคร่ำโศกหทัย
วิเวกมาแวะ ...รางรอยฉ่ำแฉะ ...ด้วยฤทธิ์พิสมัย
บ่ เคยสงสัย ... ไยรักอาลัย ...มนต์หงอยถ่ายเหงา


ถนอมนัยตอกจิตเฝ้า..............ฝึกฝน
ซึมซาบภาพกอบกล..............เกลื่อนเศร้า
คืนวันไขว่คว้าผล..................ผันแผ่ว ผ่าวเอย
หลงสลักตรึงตราเข้า.............ขื่นคุ้งมอมหมอง

แลเรียบเรียงรสจ้อง................จารเจ็บ
หลงหล่นเหมือนกรายเก็บ........กร่ำเพ้อ
อาณาจักรหลอนเหน็บ.............หนักเหนื่อย
เกินเกริ่นรวบเยิ่นเย้อ...............หยุดยั้งทันถาม


"""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๗*


ในขาวพิสุทธิ์ ...ถูกแทนสมมุติ ...สิ่งเลิศเปิดฝัน
อาจผูกตาราง ...ระบายเส้นขวาง ...แวดล้อมขมครัน
กลบสื่อรำพัน ...มิให้ไห้หัน ...วางรวงสร้างศิลป์

พันจันทร์คล้องดาว ...ห่างไกลผ่าวหาว ...โบกโบยเคลิ้มพิณ
มาแต่งแต้มวาด ...ให้หมายห่างคลาด ...เพลินพาดแดนดิน
ฉ่ำชื่นย่ำยิน ...ท่องทั่วเทือกถิ่น ...สิ้นเศร้าพาลเผา


ทว่าฝันหลุดคว้าเท่า ..................... ทิ้งหวัง
กอบขุ่นใกล้เศร้า,ชัง......................ช่อเย้ย
ชันเชิดขู่จิตฝัง...............................ฝากเจ็บ
ถึงไล่ดังกี่เพ้ย...............................เพียบไข้ยังหา

คลื่นอักษรห้อมคร่า......................เคลือบเหงา
ฟ้าเปล่งประกายเนา......................นัดฟุ้ง
บ่ายเพียงมุ่งจัดเหมา.....................หมองหม่น
มิใช่คล้อยหวานวุ้ง........................แวดฟ้าพร่างขาว

"""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๘*


เหม่อหมอกม่านมัว ...หลืบลึกรางรัว ...พันฟ้าฝากฝัน
คลี่คลุมขับขนาน ...ซึ่งเสพสุขสนาน ...ท่ามไห้หีบอนันต์
ร่ายครวญทวนทัณฑ์ ...ทอดทัพบ่ายบั่น ...เฉียบเหงาพลันเผย

วัฏฏะตรมตาม ...สานโซ่เร้นล่าม ...หล่อหล่มเขยิบเคย
แทรกซ้อนขอนขม ...เกลียวกลมประสม ...คล้ำควันระเหย
ออกโชยโดยเปรย ...กับโศกยิ้มเย้ย ...ดุจเหงาเหิมผยอง


หนุนเหงาจินต์เริ่มร้อง .................เรียกหา
แรงช่วยชายช้าชา ......................ชุ่มไห้
เหงาหงอยแผ่เผาผา.....................ผลักกอด
รอดม่านหมอกยากได้ ................ด่ำด้วยม้วยไฉน

พรายลมฉวยรัดใกล้ ...................กุมเกษม
ซาบซ่านแปรป่วนเปรม ...............ปรับเวิ้ง
เหงาหนาวร่วมหนามเหิม ..............หวนใส่ จิตเอย
จึงเร่าท่ามเหงาเลิ้ง......................และคล้ายเหม่อสนอง


"""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๙*


ซึ้งซอส่อเศร้า ...ทำนองหมุนเมา ...เข้าจองจับทรวง
ถอยร่นคึกคัก ...ชาญฉลาดถูกกัก ...ณ หลักหักสรวง
หงอยเหงาเลียบทวง ...ถึงเหนือหาวหวง ...ยังไห้แคว้งคราง

ซอสายร่ายหวิว ...ก่อพรายเพลินพลิ้ว ...ย่างเย้ยวาดขวาง
ทูตเพลงเอนคลอน ...แว่วหวาดพาดวอน ...หมื่นเสียงเมียงทาง
ตามซอเศร้าวาง ...เพียงพอพลัดพราง ...ล้านรื่นตื่นตะลึง


หทัยสุขดุจแสร้งครึ่ง ............คลายระงับ
โปรยปล่อยขมรองรับ............เรี่ยไข้
กายใจเพียบเต็มศัพท์ ...........โศกเสก
เลือนลุกร่ำไรใกล้ ................กลุ่มเศร้าออเฉย

ซอซึ้งเสียงคล้ายเอ่ย.............อวลปวด
เงาโซ่ตามมาหวด .................หับห้วง
ทุกวรรคแยกตามหมวด ..........หมองจัด
เลือกลบมักถูกท้วง................ทุกข์รั้งคืนหา


"""""""""""""""""""""""""""""""""""""

* กาพย์ขับไม้ห่อโคลง๑๐*


วอมลิบ ณ พราว ...อ้อยส้อยดอกดาว ...เลื่อนล้อมจันทร์เหงา
ทีละก้าวกลืน ...ขุ่นขมคร่าวคืน ...อ้อนเซาะกล่อมเกลา
คลี่เงียบเปลื้องเปล่า ...เปลี่ยวเลี้ยวล้ำเข้า ...แสงนวลมลังเมลือง

ฝ่ายจันทร์ขวยเขิน ...มือไม้เหมือนเมิน ...บ่ รู้ทางเคือง
เหินลอยฉายหว่าง ...ดาวเล็กต่างพร่าง ...หมื่นแสงถักเรือง
ลืมคิดสิ้นเปลือง ...หวังแค่อร่ามเมือง ...ลบเหงาเติมแพรว


ดอกหวังพลันคลี่แล้ว .....................ลอยไสว
ดาวดื่นจันทร์สกาวไป .....................เปิดฟ้า
หาวดึกคึกครื้นไหล ........................หนักกริ่ม
ซ่านดอกหวังกระจายล้า .................หล่นทั้งซึมหาย

โพยมพลอยหอมพลิ้วร่าย ...............รจนา
กานท์กล่อมเปิดลีลา ......................หลับฟ้อน
ดอกดาวเร่งจันทรา ........................แทรกร่วม
ประสานสุขบรรเลงต้อน ..................แต่งแต้มนภาหวาน

เขียนโดย ...ญามี่///...
เขียนเมื่อ 23-05-2011 | 03:03:08 | ไดอารี่ที่ : 1


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com