Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม>>


จ้วนฝ่าหลุน

บทที่ 8

การสำรวมวาจา

การสำรวมวาจา ที่ผ่านมาศาสนาก็พูดถึงเรื่องนี้ แต่การสำรวมวาจาเขาจะเน้นหนักกับผู้บำเพ็ญปฏิบัติเป็นงานหลัก เช่นพระสงฆ์ นักบวชเต๋า ให้ปิดปากไม่พูดอะไร เพราะว่าผู้ที่บำเพ็ญปฏิบัติธรรมเป็นงานหลัก เป้าหมายคือพยายามให้คนขจัดจิตยึดติดให้มากที่สุด เขาเห็นว่าคนเมื่อมีความคิดเกิดขึ้นก็ถือว่าเป็นกรรม ศาสนาแบ่งกรรมออกเป็นกรรมดีและกรรมชั่วสองชนิด ไม่ว่าจะเป็นกรรมดีก็ดี กรรมชั่วก็ดี ไม่ว่าจะพูดในแง่ความว่างเปล่าของสายพุทธ ความไม่มีของสายเต๋า ก็ไม่ควรกระทำทั้งนั้น ดังนั้นเขาจึงพูดว่าอะไรฉันก็ไม่ทำ เพราะว่ามองไม่เห็นถึงความสัมพันธ์ในเหตุและผลของเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก็คือเรื่องนี้ในความเป็นจริงเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดี มีความสัมพันธ์ของเหตุและผลอะไรอยู่บ้าง ผู้บำเพ็ญธรรมทั่วไปไม่มีระดับชั้นสูงขนาดนั้น มองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นจึงกลัวว่าดูภายนอกจะเป็นเรื่องดี พอทำลงไปอาจจะเป็นเรื่องไม่ดี ดังนั้นเขาจึงพยายามเน้นไร้ความหมายมั่นใดๆ อะไรเขาก็ไม่ทำ เช่นนี้เขาก็สามารถหลีกเลี่ยงการสร้างกรรมอีก เพราะว่าสร้างกรรมแล้วก็ต้องชำระกรรม ก็ต้องรับทุกข์ สมมุติว่าพวกเราผู้บำเพ็ญปฏิบัติธรรม ได้กำหนดไว้เรียบร้อยแล้วว่าถึงขั้นไหนเขาก็จะเปิดพลัง(กง) ในระหว่างทางท่านเติมสิ่งใดเข้าไปโดยไม่จำเป็น ก็จะสร้างความลำบากให้กับการบำเพ็ญปฏิบัติธรรมทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงเน้นการไร้ความหมายมั่น

สายพุทธเน้นการสำรวมวาจา หมายความว่า การพูดจาของคนล้วนแล้วแต่ถูกควบคุมด้วยความคิดและจิตสำนึกของคนทั้งนั้น ฉะนั้นความคิดและจิตสำนึกนี้ก็ถือว่ามีความหมายมั่น เมื่อความคิดและจิตสำนึกของคนโดยตัวของมันเองต้องการจะคิดอะไร พูดอะไร ทำอะไร ควบคุมอวัยวะสัมผัสของคน แขนขาทั้งสี่ ในหมู่คนธรรมดาสามัญก็อาจจะเป็นการยึดติดแบบหนึ่ง สมมุติว่าเมื่อท่านเกิดความขัดแย้งระหว่างคนขึ้นมา ท่านดี เขาไม่ดี ท่านบำเพ็ญปฏิบัติได้ดี เขาบำเพ็ญปฏิบัติได้ไม่ดี สิ่งเหล่านี้โดยตัวของมันเองก็คือความขัดแย้ง เรามาพูดในเรื่องทั่วไป ฉันอยากทำอะไรฉันก็จะทำ เวลานี้เรื่องนี้ควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ก็อาจจะไปทำร้ายผู้อื่นเข้าโดยไม่ตั้งใจ เพราะว่าความขัดแย้งระหว่างคนล้วนเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก อาจจะสร้างกรรมขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็เน้นให้ปิดปากไม่พูดโดยเด็ดขาด ที่ผ่านมาในศาสนา ถือการสำรวมวาจาเป็นเรื่องสำคัญมาก ในศาสนาจึงพูดกันเช่นนี้

พวกเราผู้ฝึกหลักธรรมใหญ่ธรรมจักร(ฝ่าหลุนต้าฝ่า) บำเพ็ญปฏิบัติธรรมอยู่ในหมู่คนธรรมดาสามัญเป็นส่วนใหญ่ (นอกจากศิษย์ที่บำเพ็ญปฏิบัติธรรมเป็นงานหลัก) ฉะนั้นย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงต้องดำเนินชีวิตในหมู่คนธรรมดาสามัญไปตามปกติ ติดต่อกับสังคม ทุกคนก็มีการงานของตัวเอง และยังต้องทำงานให้ดี บางคนยังต้องทำงานด้วยการพูด ฉะนั้นนี่จะไม่ขัดแย้งกันหรอกหรือ ไม่ขัดแย้ง ไม่ขัดแย้งอย่างไร การสำรวมวาจาที่พวกเราพูดถึงกับของพวกเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เพราะว่าเป็นวิชาการบำเพ็ญปฏิบัติที่ไม่เหมือนกัน ดังนั้นข้อบังคับก็จะไม่เหมือนกัน การพูดของพวกเรา ล้วนพูดตามจิต(ซินซิ่ง)ของผู้บำเพ็ญปฏิบัติธรรม ไม่พูดยุยงใส่ความ ไม่พูดเรื่องไม่ดีทั้งหลาย การเป็นผู้บำเพ็ญปฏิบัติธรรมต้องประเมินตัวเองด้วยมาตรฐานของหลักธรรม ว่าควรมิควรพูดเช่นนี้ สิ่งที่ควรพูดให้ใช้หลักธรรมมาประเมิน ถ้าสอดคล้องกับมาตรฐานจิต(ซินซิ่ง)ของผู้บำเพ็ญปฏิบัติธรรม ก็จะไม่มีปัญหา และพวกเรายังจะต้องพูดถึงหลักธรรม เผยแพร่หลักธรรม ดังนั้นจะไม่พูดย่อมไม่ได้ การสำรวมวาจาที่พวกเราพูดถึง ให้ใช้ในเรื่องที่เกี่ยวกับชื่อเสียงผลประโยชน์ต่างๆ ที่ปล่อยวางไม่ได้ในหมู่คนธรรมดาสามัญ เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับหน้าที่การงานของผู้บำเพ็ญปฏิบัติธรรมในสังคม หรือการพูดคุยในเรื่องไร้สาระในหมู่ศิษย์ร่วมสำนักด้วยกัน หรือการโอ้อวดตัวเองอันเกิดจากจิตยึดติด หรือการปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมา หรือการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวของสังคมอย่างตื่นเต้นสนุกสนาน ชอบและอยากที่จะพูด ข้าพเจ้าคิดว่าล้วนเป็นจิตยึดติดของคนธรรมดาสามัญ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ข้าพเจ้าคิดว่าพวกเราควรสำรวมวาจาเสียบ้าง นี่คือการสำรวมวาจาที่เราพูดถึง ที่ผ่านมาพระสงฆ์ถือสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่สำคัญมาก เพราะว่าหากเขาเกิดมีความคิดใดๆ ขึ้นมาก็คือกำลังสร้างกรรม ดังนั้นเขาเน้น “กาย วาจา จิต” การบำเพ็ญกายที่เขาพูดถึง นั่นก็คือไม่ทำสิ่งชั่วร้าย สำรวมวาจา นั่นก็คือไม่พูดอะไร บำเพ็ญจิต นั่นก็คือแม้แต่คิดก็ไม่คิด ที่ผ่านมาการบำเพ็ญปฏิบัติธรรมเป็นงานหลักในวัดนั้น เข้มงวดต่อสิ่งเหล่านี้มาก พวกเรากำหนดตัวเองให้ทำตามมาตรฐานจิต(ซินซิ่ง)ของผู้บำเพ็ญปฏิบัติธรรม สิ่งใดควรพูดไม่ควรพูดควบคุมให้ดีก็เป็นอันใช้ได้แล้ว

อ่านต่อหน้า  1  2  3   4  5  6   7

บทที่1 นำคนไปสู่ระดับสูงอย่างแท้จริง
บทที่2 เรื่องเกี่ยวกับตาทิพย์
บทที่3 ทุกคนเป็นสานุศิษย์
บทที่4 เสียกับได้
บทที่5 รูปธรรมจักร(ฝ่าหลุน)
บทที่6 ธาตุไฟแทรก(โจ๋วหั่วยู่หมอ)
บทที่7 ปัญหาการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต
บทที่8 การจำศีล (ปี้กู่)
บทที่9 พลังลมปราณ(ชี่กง)กับกายบริหาร
คำศัพท์

  แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com