Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ความรู้ทั่วไป สารนิเทศ การศึกษา คอมพิวเตอร์ >>

กฎหมายไทย - พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
สำหรับตรวจป้องกันโรคสัตว์พาหนะ รัตนโกสินทรศก 119

มีพระบรมราชโองการ ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ดำรัสเหนือเกล้า ฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศให้ทราบทั่วกันว่า เมื่อรัตนโกสินทรศก 115 มีโรคซึ่งเป็นอันตรายติด เนื่องกันได้ ในหมู่สัตว์พาหนะ ซึ่งบรรทุกเรือ ออกไปเมืองต่างประเทศ และ ที่ฆ่าเอาเนื้อเป็นอาหารเกิดชุกชุมขึ้น อันจะเป็นเหตุให้บังเกิดโรค แก่มนุษย์และ เสียทรัพย์สมบัติของคนค้าขายนั้น จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตรา พระราชบัญญัติสำหรับป้องกันโรคสัตว์พาหนะ ขึ้นไว้ชั่วสมัยหนึ่ง และให้มี เจ้าพนักงาน แพทย์ตรวจสัตว์พาหนะ และจัดการป้องกันต่อ ๆ มา

บัดนี้ทรงพระราชดำริเห็นว่า มีพวกค้าขายพากันซื้อโคส่งออกไปขาย ณ เมืองต่างประเทศมากขึ้นกว่าแต่ก่อน มีจำนวนโคที่ได้ส่งมาแต่หัวเมืองในมณฑล ต่าง ๆ เข้ามาในกรุงเทพ ฯ ทวีอยู่เสมอทุก ๆ เดือน นับว่าเป็นสินค้าอย่างหนึ่ง ที่เจริญขึ้ น และการที่จะมีเจ้าพนักงานแพทย์ คอยตรวจตราป้องกันโรคอยู่นั้น เป็นทางที่ดีสมควรจะจัดการนั้นให้แข็งแรงตามกาลสมัย แห่งความสมบูรณ์ของ พระนครสืบไป จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้เจ้าพนักงานกรมสุขาภิบาลจัด สถานที่สำหรับตรวจสัตว์พาหนะ ขึ้นไว้ ณ ที่อันสมควร ตำบลบางคอแหลม ให้มี
โรงเลี้ยงสัตว์ โรงสำหรับฆ่าสัตว์เป็นอาหาร โรงสำหรับขังสัตว์ที่มีโรค ทั้งสะพาน ซึ่งสำหรับจะบรรทุกสัตว์พาหนะ ที่เรือใหญ่เล็กจะจอดรับและส่งสัตว์พาหนะได้โดย สะดวก เหตุฉะนี้จึงเป็นการสมควร ที่จะต้องตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้เป็นข้อบังคับ สำหรับการนั้นต่อไปดังนี้

มาตรา 1* พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า "พระราชบัญญัติป้องกัน โรคสัตว์พาหนะ รัตนโกสินทรศก 119" ให้ใช้ได้ตั้งแต่วันที่ได้ลงพิมพ์ในหนังสือ ราชกิจจานุเบกษาตามพระบรมราชโองการเป็นต้นไป *[รก.รศ.119/-/137/1 กรกฎาคม 119] มาตรา 2 ให้ยกเลิกประกาศลงวันที่ 19 มกราคม รัตนโกสินทรศก 114 ซึ่งตั้งโดยพระราชบัญญัติสัตว์พาหนะ รัตนโกสินท รศก 110 และพระราชบัญญัติ สำหรับป้องกันโรคสัตว์พาหนะที่ได้แก้ไว้ รัตนโกสินทรศก 115 นั้นเสียตั้งแต่วันที่จะได้ ประกาศ ใช้พระราชบัญญัตินี้ มาตรา 3 บรรดาโคกับกระบือทั้งปวงที่มีผู้นำเอาเข้ามาในกรุงเทพ มหานครนี้ ให้เอาขึ้นบกได้แต่เฉพาะ ที่ท่าโรงเลี้ยงสัตว์ของรัฐบาล ตำบล บางคอแหลมแห่งเดียว เว้นไว้แต่เจ้าพนักงานแพทย์ได้ให้อนุญาตพิเศษให้เอาขึ้น ที่อื่นจึงจะเอาขึ้นได้ และเมื่อโคหรือกระบือนั้น ได้ขึ้นยังท่าขึ้นแล้วต้องใช้ เจ้าพนักงานแพทย์ตรวจ เสียในขณะนั้น มาตรา 4 โคกับกระบือนั้นให้เอาขึ้นบกได้ในชั่วระหว่างเวลา ตั้งแต่ย่ำรุ่ง จนถึงย่ำค่ำ เว้นไว้แต่เจ้าพนักงาน ได้ให้อนุญาตพิเศษ จึงจะ เอาขึ้นบกได้นอกจากเวลากำหนดนี้

มาตรา 5 บรรดาโคกระบือทั้งปวงที่เจ้าพนักงานแพทย์ตรวจเห็นว่า มีอาการป่วยเป็นโรคแล้วจะคัดไว้ในโรง สำหรับขังสัตว์ที่มีอาการป่วย ถ้าและ เจ้าพนักงานแพทย์เห็นว่าโคกระบือตัวใด มีอาการป่วยเป็นโรคที่จะติดเนื่องไปได้แล้ว เจ้าพนักงาน แพทย์จะสั่งให้ฆ่าโคกระบือตัวนั้นฝังเสีย ก็ให้เจ้าของสัตว์นั้นกระทำ ตามคำสั่งของ นายแพทย์นั้นทุกประการ มาตรา 6* เจ้าของสัตว์ผู้จะฆ่าโคกระบือแพะแกะเอาเนื้อเป็น อาหารนั้น ให้เสียค่าใบอาชญาบัตรฆ่าสัตว์รายตัวสัตว์ ดังนี้คือ กระบือตัวละ 10 บาท โคตัวละ 6 บาท ลูกโคที่ต่ำกว่า 90 เซ็นติเมตรตัวละ 2 บาท แพะ และแกะตัวละ 50 สตางค์ รวมทั้งค่าเช่าที่พักอาศัยในโรงเลี้ยงและโรงฆ่าของ รัฐบาลภายในกำหนด 8 วันนั้นด้วย *[มาตรา 6 แก้ไขโดยพระราชบัญญัติฯ แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2474] มาตรา 7 ตามความในประกาศที่ 3 ของกรมศุลกากร ซึ่งประกาศ เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์รัตนโกสินทรศก 110 เรียกภาษีขาออกบรรดาสัตว์พาหนะ ที่จะบรรทุกออกไปเมืองต่างประเทศ ตามพระราชบัญญัติสัตว์พาหนะรัตนโกสินทรศก 110 มาตรา 14 มีราคาค่าภาษีคือโคตัวละ 2 บาท กระบือตัวละ 3 บาท ซึ่ง ได้ประกาศเรียกภาษีนั้น ต่อไปให้เรียกค่าธรรมเนียม แพทย์ตรวจด้วยอีกคือโค ตัวละ 1 บาท กระบือตัวละ 2 บาท รวมทั้งค่าเช่าที่พักอาศัยในโรงเลี้ยงของ รัฐบาลในกำหนด 8 วันด้วย มาตรา 8* บรร ดาโคกระบือที่ส่งเข้ามาในกรุงเทพ ฯ สำหรับจะ ฆ่าเป็นอาหารหรือไม่ฆ่าก็ดี จะพักไว้ได้ในโรงเลี้ยงนั้นมีกำหนด 8 วัน ไม่ต้องเสีย ค่าเช่า เมื่อแพทย์ได้ตรวจแล้วว่าสัตว์นั้นไม่มีโรค จึงให้เจ้าของสัตว์นั้นย้าย เอาไปเลี้ยงรักษาในที่อื่น ตามความเห็นชอบของเจ้าพนักงานแพทย์ได้
แต่บรรดาโคนมและลูกโคนั้น ต้องเลี้ยงรักษาในโรงเลี้ยง ที่ตำบลถนนสีลมหรือตำบลอื่นซึ่งเจ้าพนักงานแพทย์ จะเห็นสมควรและเป็นที่ ๆ เจ้าพนักงานแพทย์ตรวจตราได้เสมอและเจ้าพนักงานแพทย์ จะบังคับให้จัดการ อย่างใดในส่วนนี้ เจ้าของโคต้องทำตามทุกอย่าง *[มาตรา 8 คำว่า "สำหรับจะฆ่าเป็นอาหารหรือไม่ฆ่าก็ดี" แก้ไข โดยประกาศ (พระบรมราชโองการ) เพิ่มเติมพระราชบัญญัติสำหรับตรวจป้องกัน โรคสัตว์พาหนะ ร.ศ. 119] มาตรา 9 ถ้าสัตว์โคกระบือตัวใด จะต้องพักอาศัยอยู่ในโรง เลี้ยงสัตว์ เกินกว่าที่ได้กำหนดไว้ในมาตรา 6 มาตรา 7 และมาตรา 8 นั้นแล้ว เจ้าของสัตว์จะต้องเสียค่าเช่าโรงที่ขังสัตว์แก่เจ้าพนักงาน ศีรษะละ 8 อ ัฐ ทุก ๆ วัน ตามจำนวนวันที่สัตว์ต้องอยู่ในโรงนั้นเกินกว่า 8 วันที่ได้กำหนดไว้ มาตรา 10 บรรดาสัตว์โคกระบือที่จะฆ่าเอาเนื้อขายเป็นอาหารนั้น จะฆ่าได้แต่เฉพาะในโรงฆ่าสัตว์ของรัฐบาล แต่ถ้าจะฆ่าเพื่อประโยชน์ที่จะทำตาม จารีตหรือ ในการอย่างใดอย่างหนึ่ง นอกจากขายเนื้อที่ฆ่านั้นเป็นประโยชน์แล้ว จะฆ่าในที่แห่งหนึ่งแห่งใดเมื่อได้รับอนุญาตพิเศษจากเจ้าพนักงาน และเสียค่าใบ อาชญาบัตรตามอัตราในมาตรา 6 แล้ว จึงให้ฆ่าได้ มาตรา 11 บรรดาเนื้อสัตว์ โคกระบือที่ได้ออกจากโรงฆ่าสัตว์นั้น ให้เจ้าพนักงานทำเครื่องหมายเป็นสำคัญ ว่าเป็นเนื้อที่แพทย์ได้ตรวจเห็นควร เป็นอาหารได้แล้ว ถ้าเจ้าพนักงานแพทย์ จะเห็นว่าเนื้อรายใดไม่สมควรเป็น อาหาร จะสั่งให้ฝังเสียก็สั่งให้ทำได้
ถ้าคนผู้ใดเอาเนื้อ*โคกระบือผู้เมียและลูกโค ลูกกระบือ และแกะ* ซึ่งได้ฆ่าโดยมิได้รับอนุญาตของเจ้าพนักงาน ก็ดีหรือซึ่งตายด้วยโรค หรือด้วย เหตุใด ๆ ก็ดี คนผู้นั้นมีความผิดต้องด้วยโทษ ซึ่งกำหนดไ ว้ในมาตรา 14 แห่ง พระราชบัญญัตินี้และต้องถูกริบเนื้อสัตว์นั้นด้วย *บรรดาเนื้อสัตว์ทั้งตัวก็ดี หรือไม่ทั้งตัวก็ดี ซึ่งมิได้มีเครื่องหมายสำคัญ ของโรงฆ่าสัตว์นั้น ถ้ายังไม่มีพยานอย่างอื่น ว่าเป็นเนื้อสัตว์ที่ได้ฆ่าตามกฎหมาย ก็ให้ถือว่าเป็นเนื้อสัตว์ที่ฆ่า โดยผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ *[ความในวรรคสองของมาตรา 11 แก้ไขโดยประกาศ (พระบรม ราชโองการ) เพิ่มเติมพระราชบัญญัติสำหรับตรวจป้องกันโรคสัตว์พาหนะ ร.ศ. 119] มาตรา 12 บรรดาสัตว์โคกระบือ ที่จะเอาไว้ในโรงเลี้ยงสัตว์นี้ เจ้าของสัตว์นั้น ๆ จะต้องดูแลรักษา และเสียค่าอาหารสัตว์นั้นเองกับให้รักษา เขตซึ่งสัตว์ ของตนอยู่นั้นให้สะอาดทั้งต้องประพฤติ ตามข้อบังคับสำหรับโรงนั้นด้วย มาตรา 13 เจ้าพนักงานใหญ่สำหรับโรงเลี้ยงสัตว์นี้ เมื่อได้บอก ให้เจ้าของทราบแล้วจะเข้าไปเอง หรือจะสั่งให้เจ้าพนักงานลองเข้าไปตรวจ ในโรงหนึ่งโรงใด ซึ่งใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์โคกระบือ เพื่อจะได้ตรวจดูว่าเลี้ยงรักษา สัตว์โคกระบือนั้น สะอาดดีพอเพียงที่จะป้องกัน ไม่ให้มีโรคเกิดขึ้นในหมู่สัตว์นั้นได้ ทุกเวลา มาตรา 14 ผู้หนึ่งผู้ใด ที่กระทำความละเมิดหรือพยายามอุดหนุน ให้ผู้หนึ่งผู้ใดกระทำความละเมิดอย่างหนึ่งอย่างใด ที่ผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ หรือ ขัดขวางไม่ให้เจ้าพนักงานกระทำการในหน้าที่ได้ ตามพระราชบัญญัตินี้แล้ว เมื่อ พิจารณาเป็นสัตย์ให้มีโทษเสียค่าปรับ เป็นเงินไม่เกินกว่า 150 บาททุก ๆ ครั้ง หรือจำขังใช้การหนักไม่เกิน 1 เดือน หรือทั้งปรับทั้งจำด้วยก็ได้
มาตรา 15 ให้เสนาบดีกระทรวงนครบาลมีอำนาจตั้งข้อบังคับ อธิบายขยายความตามพระราชบัญญัตินี้ และเมื่อได้รับพระราชทานพระบรม ราชานุญาต และโฆษณาในหนังสือราชกิจจานุเบกษา ให้ทราบทั่วกันแล้ว ข้อบังคับนั้นให้ใช้ได้เหมือนดังเป็นส่วนของพระราชบัญญัตินี้ ตามเวลาที่จะได้ กำหนดไว้นั้น ให้เสนาบดีกระทรวงนครบาล กับเสนาบดีกระทรวงพระคลัง มหาสมบัติ เป็นเจ้าหน้าที่ป้องกันจัดการทั้งปวง ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ ทุกประการ ประกาศมา ณ วันที่ 1 เดือนกรกฎาคม รัตนโกสินทรศก 119 เป็นวันที่ 11555 ในรัชก าลปัจจุบันนี้

________________________
ประกาศ(พระบรมราชโองการ) เพิ่มเติมพระราชบัญญัติสำหรับตรวจป้องกันโรค สัตว์พาหนะ รัตนโกสินทรศก 119 มาตรา 1 คำว่าสัตว์พาหนะ ซึ่งใช้ในพระราชบัญญัติป้องกันโรค สัตว์พาหนะ รัตนโกสินทรศก 119 นั้น ให้หมายความว่านับทั้งโคกระบือผู้เมีย และลูกโค ลูกกระบือ และแกะ มาตรา 2 ผู้เป็นเจ้าของแกะซึ่งจะฆ่าเอาเนื้อเป็นอาหาร ต้อง เสียค่าธรรมเนียมแกะตัวละ 1 บาท เป็นค่าแพทย์ตรวจและค่าอาศัยในโรงพักสัตว์ พาหนะของรัฐบาล 8 วัน
มาตรา 3 ถ้าแกะจะต้องพักอาศัยอยู่ในโรงพักสัตว์พาหนะของรัฐบาล เกินกว่าเวลาที่ได้กำหนดไว้ในมาตรา 6 มาตรา 7 และมาตรา 8 แห่งพระราช บัญญัติป้องกันโรคสัตว์พาหนะ รัตนโกสินทรศก 119 นั้นแล้ว เจ้าของสัตว์ต้องเสีย ค่าเช่าโรงคิดรายตัวแกะตัวหนึ่งวันละ 4 อัฐ สำหรับทุกวันที่สัตว์ต้องพักอยู่เกินเวลา ที่กำหนดไว้ [รก.ร.ศ.126/-/155/19 พฤษภาคม 126]

_______________
พระราชบัญญัติสำหรับตรวจป้องกันโรคสัตว์พาหนะแก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2474 [รก.2474/-/32/19 เมษายน 2474]

________________
พระราชบัญญัติสำหรับตรวจป้องกันโรคสัตว์พาหนะแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 2 พุทธศักราช 2474 [รก.2474/-/517/24 มกราคม 2474] *บรรดาเนื้อสัตว์ทั้งตัวก็ดี หรือไม่ทั้งตัวก็ดี ซึ่งมิได้มีเครื่องหมายสำคัญ ของโรงฆ่าสัตว์นั้น ถ้ายังไม่มีพยานอย่างอื่น ว่าเป็นเนื้อสัตว์ที่ได้ฆ่าตามกฎหมาย ก็ให้ถือว่าเป็นเนื้อสัตว์ที่ฆ่า โดยผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ *[ความในวรรคสองของมาตรา 11 แก้ไขโดยประกาศ (พระบรม ราชโองการ) เพิ่มเติมพระราชบัญญัติสำหรับตรวจป้องกันโรคสัตว์พาหนะ ร.ศ. 119] มาตรา 12 บรรดาสัตว์โคกระบือ ที่จะเอาไว้ในโรงเลี้ยงสัตว์นี้ เจ้าของสัตว์นั้น ๆ จะต้องดูแลรักษา และเสียค่าอาหารสัตว์นั้นเองกับให้รักษา เขตซึ่งสัตว์ ของตนอยู่นั้นให้สะอาดทั้งต้องประพฤติ ตามข้อบังคับสำหรับโรงนั้นด้วย มาตรา 13 เจ้าพนักงานใหญ่สำหรับโรงเลี้ยงสัตว์นี้ เมื่อได้บอก ให้เจ้าของทราบแล้วจะเข้าไปเอง หรือจะสั่งให้เจ้าพนักงานลองเข้าไปตรวจ ในโรงหนึ่งโรงใด ซึ่งใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์โคกระบือ เพื่อจะได้ตรวจดูว่าเลี้ยงรักษา สัตว์โคกระบือนั้น สะอาดดีพอเพียงที่จะป้องกัน ไม่ให้มีโรคเกิดขึ้นในหมู่สัตว์นั้นได้ ทุกเวลา มาตรา 14 ผู้หนึ่งผู้ใด ที่กระทำความละเมิดหรือพยายามอุดหนุน ให้ผู้หนึ่งผู้ใดกระทำความละเมิดอย่างหนึ่งอย่างใด ที่ผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ หรือ ขัดขวางไม่ให้เจ้าพนักงานกระทำการในหน้าที่ได้ ตามพระราชบัญญัตินี้แล้ว เมื่อ พิจารณาเป็นสัตย์ให้มีโทษเสียค่าปรับ เป็นเงินไม่เกินกว่า 150 บาททุก ๆ ครั้ง หรือจำขังใช้การหนักไม่เกิน 1 เดือน หรือทั้งปรับทั้งจำด้วยก็ได้

กฎหมายไทย - พระราชบัญญัต

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com