วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน >>

เส้นทางวรรณกรรมเพื่อชีวิต

แตกดอกออกช่อ

วรรณกรรมเพื่อชีวิตระหว่าง 14 ตุลา 16-6 ตุลา 19

แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นเพียง 3 ปี แต่เป็นช่วงเวลาที่มีการสร้างสรรค์วรรณกรรมเพื่อชีวิตอย่างมากมาย  ด้วยปัจจัยบรรยากาศแวดล้อมทางสังคมการเมือง  และด้วยจิตสำนึกขบถของนักเขียนหนุ่มสาว  เนื้อหาของวรรณกรรมยุคนี้  เน้นการต่อสู้ของนักศึกษา  ชาวนา  กรรมกรกับอำนาจรัฐและความทุกข์ยากในชีวิต  มักปลุกเร้าให้ต่อสู้ด้วยความรุนแรง  ผลงานส่วนใหญ่จะเป็นบทกวีและเรื่องสั้น  นวนิยายมีบ้างไม่มาก

เรื่องสั้นในยุคนี้ที่เด่นๆ มี “ก่อนไปสู่ภูเขา”  ของ  สถาพร  ศรีสัจจัง

“ความในใจของกระดูกในฟาร์มจระเข้” “งูกินนา”  ของ  วัฒน์  วรรลยางกูร

“แก้วหยดเดียว”  “พ่อ” และ “ชายผ้าเหลือง”  ของ  ศรีดาวเรือง

“แค้นของคำพา” ของ วิสา  คัญทัพ

“คดีฆาตกรรมบนก้อนเมฆ”  ของ  สุวัฒน์  ศรีเชื้อ

“บันทึกของคนแซ่ปึง” ของ  กรณ์  ไกรลาศ 

นวนิยายส่วนใหญ่เป็นงานเขียนของนักเขียนรุ่นอาวุโส  ที่เด่นๆ มี

“พิราบแดง” “พ่อข้าฯ เพิ่งจะยิ้ม” “แผ่นดินเดียวกัน”  ของ  สุวัฒน์  วรดิลก (สันติ  ชูธรรม, รพีพร)

“ไผ่ตัน”  ของ  สุจิตต์  วงษ์เทศ

“ตำบลช่อมะกอก”  ของ  วัฒน์  วรรลยางกูร

“กระทรวงคลังกลางนา”  ของ  นิมิต  ภูมิถาวร

“แสงเสรี”  ของ  สุชีพ  ณ  สงขลา

วรรณกรรมยุคนี้จึงเสมือนเป็นเครื่องมือสำคัญในการต่อสู้ทางความคิด  และเป็นเครื่องมือเผยแพร่อุดมการณ์ทางการเมือง  ช่วงเวลาดังกล่าวมีหนังสือเกี่ยวกับการเมืองตีพิมพ์กว่า 300 เล่ม

นักเขียน คือ “นักรบ” วรรณกรรม คือ “อาวุธ”

ที่มา : คัดจากหนังสือ “อนุสรณ์สถาน 14 ตุลาคม 2516” จากข้อมูลของฝ่ายนิทรรศการ 25 ปี 14 ตุลา ในชื่อเดิมว่า “25 ปี 14 ตุลา มองผ่านวรรณกรรมเพื่อชีวิต” จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สายธาร, ตุลาคม 2541.

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย