Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ประวัติศาสตร์  ภูมิศาสตร์ บุคคลสำคัญ ประเทศและทวีป >>

รพินทรนาถ ฐากูร

3

           งานในชีวิตของรพินทรนาถ ไม่ได้จำกัดอยู่แต่ศิลปะเพียงด้านเดียว ทั้งที่ไม่โดเข้าไปคลุกคลีกับการเมืองโดยตรง เขาก็คือผู้รักชาติอย่างแรงกล้า ไม่เกรงต่อการปะทะกับผู้ใด แม้บุคคลนั้นจะมีอาญาสิทธิ์ล้นหล้า ขณะที่ประชาชนเดินตาม มหาตมะคานธี ต้อยๆ หากแลเห็นว่าเรื่องใดอาจก่อให้เกิดความเสียหาย เขาก็จะท้วงออกมาโดยไม่อ้อมค้อม ดังในกรณี "สัตยาเคราะห์" คืดการไม่ร่วมมือกับรัฐบาลอังกฤษ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับเยาวชน คานธีเสนอแนะให้ลาออกจากโรงเรียนและวิทยาลัยเสีย รพินทรนาถ คำคำถามว่า "การไม่สนับสนุนโรงเรียนและวิทยาลัย มีความหมายอย่างใด จะให้เยาวชนเสียสละเพื่อผลอันใด ไม่ใช่เพื่อการศึกษาที่สมบูรณ์ขึ้นแน่ หากแต่กลายเป็นการไม่ศึกษาไปเสียต่างหากเล่า..."
               รพินทรนาถ ไม่เชื่อว่าลำพังคนๆเดียว จะรอบรู้ไปหมด คานธีไม่เคยปรารถนาอำนาจ แต่บรรดาสาวกพยายามยัดเยียดอำนาจบริหารให้จนปราศจากขอบเขต รพินทรนาถจึงอุธรณ์ ว่า
              " คานธี ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน ปัจจุบันท่านไม่แบกภาระไว้หนักเกินกว่าคนๆเดียวอยู่หรือ ภาระอันหนักอึ้งของอินเดีย ไม่ควรอาศัยการตัดสินในของบุคคลเพียงคนเดียว มหาตมะเป็นผู้ทรงสัจจะและความรัก แต่การบรรลุถึง "สวราช" หรือการปกครองตนเอง เป็นปัญหาที่สลัลซับซ้อน พลังในชาติทั้งหมดต้องถูกระดมมา นักเศรษฐศาสตร์ต้องค้นหาหลักปฎิบัติที่มีประสิทธิภาพ นักการศึกษาต้องทำการอบรมสั่งสอน รัฐบุรุษต้องใช้ปัญญากำหนดทิศทางสู่อนาคต กรรมกรต้องออกเองทำงาน......"
            โชคดีที่ประเทศอินเดียขณะนั้น มีความสามัคคีเหนียวแน่น เกิดปัญหาใดขึ้นก็โต้ตอบกันด้วยเหตุผล คานธีไม่เคลถือโกรธ และยังคงเรียกขานรพินทรนาถเสมอว่า "คุรุเทพ" เช่นเดียวกับที่รพินทรนาถเรียกท่านว่า "มหาตมา" ด้วความเทิดทูนตลอดชั่วชีวิต

 

             งานที่ยิ่งใหญ่ของระพินทรนาถอีกสิ่งหนึ่งคือ สถาบันการศึกษา ด้วยใจรักการเป็นครู จนได้รับการสดุดีว่า "คุรุเทพ" เขาเริ่มตั้งโรงเรียนขึ้นตั้งแต่มีนักเรียนเพียง 10 คน ที่ศานตินิเกตัน ซึ่งหมายถึงสถานที่แห่งความสงบ สอนกันแบบ "คุรุกุล" ของอินเดียโบราณ คือ ครูสัมพันธ์กับศิษย์เหมือนพ่อกับลูก แล้วค่อยๆขยายออกไปตามกำลังความสามารถ จนกระทั่งอีก 21 ปีต่อมา จึงยกฐานะขึ้เป็น มหาวิทยาลัย และให้นามว่า "วิศวภารตี" หมายถึงสถานอันเป็นที่พักพิงแห่งโลก
                ความคิดที่จะก่อตั้งมหาวิทยาลัยเช่นนี้ เริ่มตั้งแต่รพินทรนาถเดินทางอยู่ในประเทศเยอรมัน ขณะนั้นเพิ่งจะมีการสถาปนาสันนิบาตชาติ เขาปรารภกับ ดร.ฟอร์ทนอร์ตัน ว่า
                "องค์การที่อาศัยอำนาจไม่ใช้ศีลธรรมเป็นบรรทัดฐาน ย่อมจะไม่มั่นคงได้นาน ควรจะมีสถาบันการศึกษาชนิดที่นักศึกษาเป็นพลเมืองในอาณาจักรแห่งอุดมคติเสียก่อน สันนิบาตชาติ ที่แท้จริงจึงจะอุบัติขึ้น

                 " วิศวภารตี ผ่านการเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายครั้งหลายหน นับตั้งแต่วาระแรกที่ได้ถือกำเนิดมา อย่างไรก็ตาม มันยังคงดำรงสภาพเป็นพินัยกรรมแห่งศรัทธาและ มโนภาพ ที่สร้างสรรค์ของท่านผู้เป็นมหากวีไว้ดังเดิม...."
                 ดร.ภวานี ภัฏฏาจารย์ ผู้แปลชุมนุมเรื่องสั้นของท่านรพินทรนาถบางส่วนออกเป็นภาษา อังกฤษ ในชื่อว่า"สำเภาทอง" ได้กล่าวไว้ไนตอนต้นของหนังสือ

อ่านหน้า4

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com