ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม>>

พื้นฐานพระคริสตธรรมคัมภีร์

4

จิตวิญญาณของมนุษย์

หลายคนสับสนกับคำว่า "วิญญาณ" และ "จิตวิญญาณ" ในบางภาษาและในการแปลพระคริสตธรรมคัมภีร์ คำว่า "วิญญาณ" (Soul) และจิตวิญญาณ (Spirit) มีความหมายเดียวกัน "วิญญาณ" ซึ่งหมายถึงทุกอย่างที่ประกอบเป็นคนอาจหมายถึงจิตวิญญาณด้วย แต่สองคำนี้ใช้แตกต่างกันตามที่ใช้ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ วิญญาณและจิตวิญญาณสามารถ “แยกจากกันได้อย่างเด็ดขาด” (ฮีบรู 4:12)

ในภาษาฮีบรูและกรีก คำว่า “จิตวิญญาณ” (“Ruach” และ “Pneuma” ตามลำดับ) สามารถแปลได้ดังต่อไปนี้

ชีวิต จิตวิญญาณ

ความคิด ลม

ลมปราณ

เราเรียนเรื่อง "จิตวิญญาณ" ในบทเรียนที่ 2.1 พระเจ้าทรงใช้พระวิญญาณของพระองค์ในการรักษาไว้ซึ่งสิ่งมีชีวิตรวมทั้งมนุษย์ พระวิญญาณของพระเจ้าซึ่งอยู่ในมนุษย์จึงเป็นพลังชีวิตของมนุษย์ "กายที่ปราศจากจิตวิญญาณนั้นไร้ชีพ" (ยากอบ 2:26) "พระเจ้าทรงระบายลมปราณเข้าทางจมูก มนุษย์จึงเป็นผู้มีชีวิต" (ปฐมกาล 2:7) โยบพูดถึง "ลมปราณจากพระเจ้า" ว่า "อยู่ในรูจมูกของข้า" (โยบ 27:3 เทียบ อิสยาห์ 2:22) จิตวิญญาณแห่งชีวิตที่อยู่ในเรา เราได้รับตั้งแต่เกิดและจะอยู่กับเราตราบเท่าที่เรามีชีวิตอยู่ เมื่อพระวิญญาณของพระเจ้าออกจากสิ่งใด สิ่งนั้นก็พินาศทันที พระวิญญาณนั้นเป็นพลังชีวิต หากพระเจ้า "ทรงให้วิญญาณของพระองค์กลับสู่พระองค์ และทรงรวบรวมลมปราณของพระองค์กลับมาหาพระองค์ เนื้อหนังทั้งสิ้นก็จะพินาศไปด้วยกัน และมนุษย์ก็จะกลับไปเป็นผงคลีดิน ถ้าท่านมีความเข้าใจ ขอจงฟังข้อนี้ (โยบ 34:14-16) ประโยคสุดท้ายชี้ให้เห็นว่ามนุษย์รับมือกับความจริงข้อนี้อย่างยากลำบาก

เมื่อพระเจ้าทรงเรียกพระวิญญาณของพระองค์กลับคืนตอนที่เราตาย ไม่เพียงร่างกายของเราเท่านั้นที่ตาย ทุกสิ่งที่อยู่ในความสำนึกของเราก็ตายไปด้วย ความเข้าใจของดาวิดในเรื่องนี้ทำให้พระองค์ไว้วางใจในพระเจ้ามากกว่าในมนุษย์ที่อ่อนแอ สดุดี 146:3-5 เป็นข้อที่ลัทธิบูชามนุษย์โต้เถียงได้ยาก "อย่าวางใจในเจ้านาย ในบุตรของมนุษย์ ซึ่งไม่มีความช่วยเหลืออยู่ในตัวเขา เมื่อลมหายใจของเขาพรากไป เขาก็กลับคืนเป็นดิน ในอันเดียวกันนั้น ความคิดของเขาก็พินาศ คนที่ผู้อุปถัมภ์ของเขาคือพระเจ้าของยาโคบ ก็เป็นสุข"

เมื่อความตายมาถึง "ผงคลีดินกลับไปเป็นดินอย่างเดิม และจิตวิญญาณกลับไปสู่พระเจ้าผู้ประทานให้มานั้น" (ปัญญาจารย์ 12:7) พระเจ้าอยู่ทุกหนทุกแห่งโดยพระวิญญาณ ในนัยนี้ "พระเจ้าทรงเป็นพระวิญญาณ" (ยอห์น 4:24) เมื่อเราตาย เราหายใจเป็นครั้งสุดท้าย ในนัยที่ว่าพระวิญญาณของพระเจ้าที่อยู่ในเราออกจากเราไป วิญญาณนั้นอยู่ในพระวิญญาณของพระเจ้า ซึ่งอยู่รอบข้างเรา เมื่อเราตาย "จิตวิญญาณกลับไปสู่พระเจ้า"

พระวิญญาณของพระเจ้ายังชีวิตให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งสิ้น กระบวนการของความตายที่ว่านี้ก็เกิดขึ้นกับสัตว์เช่นกัน มนุษย์และสัตว์มีพลังชีวิตอย่างเดียวกันในตัว "เคราะห์ของบรรดามนุษยชาติกับเคราะห์ของสัตว์เดียรัจฉานนั้นเหมือนกัน ฝ่ายหนึ่งตาย อีกฝ่ายหนึ่งก็ตายเหมือนกัน ทั้งสองมีลมหายใจอย่างเดียวกัน และมนุษย์ไม่มีอะไรดีกว่าสัตว์เดียรัจฉาน" (ปัญญาจารย์ 3:19) ผู้เขียนปัญญาจารย์ยังเขียนต่อไปว่า ไม่มีใครรู้ว่าจิตวิญญาณของมนุษย์และสัตว์ไปที่เดียวกันหรือไม่ (ปัญญาจารย์ 3:21) คำอธิบายที่ว่ามนุษย์และสัตว์มีจิตวิญญาณอย่างเดียวกันและตายเหมือนกัน นำเรากลับไปสู่การที่มนุษย์และสัตว์ซึ่งมีวิญญาณแห่งชีวิตจากพระเจ้า ถูกทำลายด้วยความตายเหมือนกัน เมื่อครั้งที่น้ำท่วมโลก "บรรดาสัตว์ที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดิน คือ นก สัตว์ใช้งาน สัตว์ป่า กับบรรดาฝูงสัตว์เล็กๆ ที่อยู่บนแผ่นดิน และมนุษย์ทั้งปวง ก็ตายสิ้น บรรดาสัตว์ที่มีลมหายใจเข้าออกทางจมูก ก็ตายสิ้น สัตว์ทั้งปวงที่มีชีวิตอยู่ ถูกทำลายล้าง" (ปฐมกาล 7:21-23) สดุดี 90:5 พูดเรื่องความตายเหมือนตอนน้ำท่วม ปฐมกาล 7 แสดงให้เห็นว่า มนุษย์ก็อยู่ใน "บรรดาสัตว์… สัตว์ทั้งปวงที่มีชีวิตอยู่" เพราะมีวิญญาณแห่งชีวิตในตัวเหมือนสัตว์ต่างๆ

<<ย้อนกลับ || หน้าถัดไป>>

1 พระเจ้า
2 พระวิญญาณของพระเจ้า
3 พระสัญญาของพระเจ้า
4 พระเจ้ากับความตาย
5 แผ่นดินของพระเจ้า
6 พระเจ้าและความชั่วร้าย
7 การบังเกิดพระเยซู
8 ธรรมชาติของพระเยซู
9 การรับบัพติศมา
10 ชีวิตในพระคริสต์

  


คำเผยพระวจนะส่วนตัว

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย