Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม >>

พระวรสารแห่งชีวิต

    ชีวิตมนุษย์มีต้นกำเนิดในองค์พระผู้เป็นเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์จึงมาจากพระเจ้าและเป็นของพระเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์เป็นของขวัญล้ำค่าที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่โลก

บทนำ
บทที่ 1
บทที่ 2
บทที่ 3
บทที่ 4
บทส่งท้าย

7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28

24. ณ แก่นของมโนธรรมด้านศีลธรรมนี้เองที่เกิดเงามืดบดบังสำนึกถึงพระเจ้าและสำนึกถึงมนุษย์อันมีผลตามมาหลากหลายซึ่งนำความตายมาสู่ชีวิตมนุษย์ เหนืออื่นใด มันเป็นเรื่องมโนธรรมของแต่ละบุคคลที่อยู่ตามลำพังต่อหน้าพระเจ้า18 แต่ก็เป็นปัญหาพอสมควรในเรื่อง “มโนธรรมด้านศีลธรรมของสังคม” ด้วยเช่นกัน กล่าวคือ สังคมก็มีส่วนรับผิดชอบด้วยเหมือนกันในทางหนึ่งมิใช่เพียงเพราะว่าสังคมทนรับหรือสนับสนุนพฤติกรรมที่ต่อต้านชีวิตเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะว่าสังคมส่งเสริม “วัฒนธรรมแห่งความตาย” ที่ก่อให้เกิดและเสริมพลังให้ “โครงสร้างบาป” ที่ต่อต้านชีวิตมนุษย์ด้วย มโนธรรมด้านศีลธรรม ทั้งมโนธรรมส่วนบุคคลและมโนธรรมของสังคมในยุคนี้ตกอยู่ในภัยอันตรายร้ายแรงน่าเป็นห่วงมาก โดยเป็นผลมาจากอิทธิพล เจาะลึกของสื่อสารมวลชน นั่นคือ เกิดมีความสับสนระหว่างความดีกับความชั่ว โดยเฉพาะในเรื่องที่เกี่ยวกับสิทธิขั้นพื้นฐานของชีวิต สังคมโดยส่วนใหญ่ในยุคนี้ดูแล้วน่าเศร้ายิ่ง เป็นเหมือนกลุ่มคนพวกนั้นที่ท่านอัครสาวกเปาโลกล่าวถึงในจดหมายถึงชาวโรมัน ว่าเป็นสังคมที่ประกอบด้วย “คนที่ปิดบังความจริงในความอธรรมของตน” (รม 1:18) กล่าวคือ เมื่อพวกเขาปฏิเสธพระเจ้า และเชื่อว่าตนสามารถสร้างอาณาจักรขึ้นมาบนโลกนี้ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาพระองค์ “ความคิดหาเหตุผลของ พวกเขาใช้การไม่ได้ และจิตใจที่ขาดสำนึกของพวกเขาก็มืดบอดลง” (รม 1:21) “พวกเขาอ้างว่าตนเป็นคนฉลาด แต่ในความเป็นจริงพวกเขาเป็นคนโง่” (รม 1:22) ที่กระทำการต่างๆ อันสมจะต้องตาย และ “พวกเขาไม่เพียงแต่ประพฤติตนเช่นนี้เท่านั้น แต่ยังยกย่องคนที่ทำเช่นเดียวกันอีกด้วย” (รม 1:32) เมื่อมโนธรรมอันเป็นดวงประทีปสุกใสส่องสว่างจิตวิญญาณ (เทียบ มธ 6:22-23) “เรียกความชั่วเป็นความดี และเรียกความดีเป็นความชั่ว” (อสย 5:20) แล้วมโนธรรมนั้นก็กำลังก้าวไปบนเส้นทางนำไปสู่ความพินาศอันน่ากลัว และไปสู่ความมืดบอดสนิททางศีลธรรม

และถึงกระนั้น การตั้งเงื่อนไขและความพยายามต่างๆ ที่บีบบังคับให้เงียบเสียง ก็มิอาจกลบเสียงของพระเจ้าที่สะท้อนก้องอยู่ในมโนธรรมของมนุษย์แต่ละคนได้ นั่นคือ จากสักการะสถานภายในของมโนธรรมนี้เองที่เส้นทางเดินแห่งความรัก การเปิดใจ และการรับใช้ชีวิตมนุษย์สามารถเริ่มต้นขึ้นใหม่ได้

“ท่านเข้ามาถึงพระโลหิตที่ประพรมแล้ว” (เทียบ ฮบ 12:22,24) :
เครื่องหมายแห่งความหวังและคำเชื้อเชิญให้อุทิศตนทำงาน

 

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com