Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม >>

พระวรสารแห่งชีวิต

    ชีวิตมนุษย์มีต้นกำเนิดในองค์พระผู้เป็นเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์จึงมาจากพระเจ้าและเป็นของพระเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์เป็นของขวัญล้ำค่าที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่โลก

บทนำ
บทที่ 1
บทที่ 2
บทที่ 3
บทที่ 4
บทส่งท้าย

29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40
41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51

48. ชีวิตถูกความจริงของชีวิตนั้นทำเครื่องหมายอันมิอาจลบออกได้เอาไว้ โดยการยอมรับของประทานนี้จากพระเจ้า มนุษย์ก็จะต้องรักษาชีวิตนี้ไว้ตามความจริงซึ่งเป็นสาระสำคัญของชีวิตนี้ไว้ การแยกจากความจริงนี้ก็เป็นการทำให้ชีวิตไร้ซึ่งความหมายและความสุขและอาจกลายเป็นภัยคุกคามความเป็นอยู่ของมนุษย์คนอื่นด้วย เพราะว่าสิ่งป้องกันที่ให้ประกันถึงการเคารพให้เกียรติและปกป้องชีวิตนั้นถูกทำลายไปแล้วในสภาวการณ์ทั้งหมด

ความจริงของชีวิตได้รับการเผยแสดงโดยบทบัญญัติของพระเจ้า พระวาจาของพระเจ้าแสดงให้เห็นชัดถึงทางเดินที่ชีวิตจะต้องดำเนินไป ถ้าหากชีวิตนั้นจะเคารพต่อความจริงและรักษาศักดิ์ศรีของชีวิตเอาไว้ การปกป้องชีวิตมิใช่ได้รับประกันจากบท บัญญัติว่า “อย่าฆ่าคน” (อพย 20:13 ; ฉธบ 5:17) นี้เท่านั้น ธรรมบัญญัติทั้งหมดของพระเจ้าก็มีไว้เพื่อปกป้องชีวิตด้วย เพราะว่าธรรมบัญญัตินั้นเผยแสดงความจริงที่ชีวิตพบกับความหมายสมบูรณ์

ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจอะไรที่จะเห็นว่าพันธสัญญาของพระเจ้ากับประชากรของพระองค์นั้นเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับมุมมองในเรื่องชีวิต และแม้กระทั่งมุมมองในเรื่องชีวิตทางร่างกายด้วย ในพันธสัญญา บทบัญญัติของพระเจ้าถูกนำเสนอให้เป็นทางเดินของชีวิต “ในวันนี้ข้าพเจ้ากำลังเสนอให้ท่านเลือกชีวิตหรือความตาย เลือกความดีหรือความชั่ว ข้าพเจ้าสั่งท่านในวันนี้ให้รักพระเจ้าของท่าน และเดินตามวิถีทางของพระองค์แล้วท่านจะมีชีวิต และทวีจำนวนขึ้น พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรท่านในแผ่นดินที่ท่านกำลังจะเข้าไปครอบครอง” (ฉธบ 30:15-16) สิ่งสำคัญจึงมิใช่เป็นเรื่องแผ่นดินคานาอัน และการเป็นอยู่ของชนอิสราเอลเพียงเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องของโลกปัจจุบันและโลกอนาคตรวมทั้งการเป็นอยู่ของมวลมนุษยชาติทั้งหมดด้วย ที่จริงแล้วเป็นไปไม่ได้ทั้งสิ้นสำหรับชีวิตที่จะคงอยู่เป็นชีวิตเที่ยงแท้สมบูรณ์อยู่ได้ ถ้าหากแยกขาดจากความดี และในทางกลับกัน ความดีก็ถูกผูกติดอยู่กับบทบัญญัติของพระเจ้าด้วย นั่นคือ ติดอยู่กับ “กฎแห่งชีวิต” (มสร 17:10) ความดีที่จะต้องทำนั้นมิใช่เป็นภาระเพิ่มเติมที่โถมทับเข้ามาในชีวิต เพราะว่าจุดหมายแท้จริงของชีวิตก็คือความดี และโดยการทำความดีเท่านั้น จึงจะสามารถสร้างชีวิตขึ้นมาได้

บทบัญญัติโดยรวมปกป้องชีวิตมนุษย์เต็มที่ นี่จึงอธิบายได้ว่าทำไม่จึงยากนักที่จะยังคงซื่อสัตย์ต่อบทบัญญัติ “อย่าฆ่าคน” นั้นอยู่ได้ ในเมื่อ “พระวาจาแห่งชีวิต” อื่นๆ (เทียบ กจ 7:38) ที่ผูกติดอยู่กับบทบัญญัติประการนี้มิได้รับการถือปฏิบัติ หาก แยกจากโครงร่างกว้างๆ นี้แล้ว บทบัญญัติประการนี้ก็คงจะไม่เป็นอะไรเลยนอกจากเป็นกฎเกณฑ์ที่บังคับจากภายนอก และไม่นานเรามนุษย์ก็จะหาข้อจำกัดต่างๆ ของกฎเกณฑ์นี้ และพยายามหาช่องโหว่และข้อยกเว้นต่างๆ แน่ เมื่อมนุษย์เราเปิดใจรับ ความจริงสมบูรณ์เรื่องพระเจ้า เรื่องมนุษย์และ เรื่องประวัติศาสตร์เท่านั้น บทบัญญัติ “อย่าฆ่าคน” ก็จะส่องแสงอีกครั้งเป็นความดีสำหรับมนุษย์ในตัวมนุษย์เอง และในความสัมพันธ์กับผู้อื่น ในมุมมองเช่นนี้เองที่เราสามารถเข้าถึงความจริงสมบูรณ์ของข้อความจากหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ ที่พระเยซูเจ้าทรงนำมากล่าวซ้ำตอบโต้การถูกประจญในข้อแรกนั้นว่า “มนุษย์มิได้มีชีวิตอยู่ด้วยอาหารเท่านั้น แต่มีชีวิตด้วยพระวาจาทุกคำที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า” (ฉธบ 8:3 ; เทียบ มธ 4:4)

โดยการฟังพระวาจาของพระเจ้า เราจะสามารถเจริญชีวิตมีศักดิ์ศรีและมีความยุติธรรมได้ โดยการปฏิบัติตามบทบัญญัติของพระเจ้าเท่านั้นที่เราจะสามารถบังเกิดผลเป็นชีวิตและความสุขได้ “ใครที่ละทิ้งบทบัญญัตินั้น ก็จะต้องตาย” (มรค 4:1)

 

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com