Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

สังคมศาสตร์ รัฐศาสตร์ การเมือง เศรษฐศาสตร์ >>

สิทธิมนุษยชน

บทที่ 1 ปฐมบท
บทที่ 2 นโยบายสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
บทที่ 3 แผนปฏิบัติการสิทธิมนุษยชนเฉพาะด้าน
บทที่ 4 แผนปฏิบัติการสิทธิมนุษยชนตามกลุ่มเป้าหมาย
บทที่ 5 การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนตามสนธิสัญญา และแนวปฏิบัติระหว่างประเทศ
บทที่ 6 การส่งเสริมการดำเนินงานสิทธิมนุษยชน
บทที่ 7 กลไกการบริหารการจัดการเพื่อส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน

บทที่ 4 แผนปฏิบัติการสิทธิมนุษยชนตามกลุ่มเป้าหมาย

แผนปฏิบัติการแม่บทว่าด้วยสิทธิมนุษยชนคนจน

สภาพปัญหา

คนจนหมายถึงบุคคลที่มีรายได้น้อยและด้อยโอกาสที่ตั้งหลักปักฐานในเขตเมือง ในลักษณะครอบครัวไม่ว่าเป็นการชั่วคราวหรือถาวรก็ตาม สำหรับคนจนเมืองอาจจำแนกตามลักษณะที่อยู่อาศัยได้ 5 กลุ่ม คือ คนจนเมืองในชุมชนแออัด คนจนเมืองใน ชุมชนใต้สะพาน คนจนเมือง ริมคลอง กรรมกรก่อสร้างนอกระบบ และคนไร้ที่อยู่

ผลจากการพัฒนาประเทศในระยะ 30 กว่าปีที่ผ่านมา ที่รัฐบาลได้มุ่งเน้นการ เจริญเติบโตทางเศรษฐกิจเป็นหลักโดยการส่งเสริมพัฒนาภาคอุตสาหกรรมและการส่งออก ทำให้อัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจของประเทศอยู่ในระดับสูง แต่ความเจริญดังกล่าว ยังกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพมหานคร และเมืองใหญ่ในภูมิภาคเท่านั้น ประกอบกับการกระจายรายได้ไปสู่ประชาชนในชนบทไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร และภาคเกษตรกรรม ถูกละเลยทำให้เกษตรกรประสบปัญหาภาวะการล้มละลาย มีหนี้สินล้นพ้นตัวที่เกิดจาก การประกอบอาชีพและค่านิยมในทางวัตถุ ประชาชนส่วนใหญ่ในภาคการเกษตรมีสภาพ ยากจนและจำเป็นต้องอพยพเข้ามาขายแรงงานในเมือง และโดยที่แรงงานเหล่านี้มีการ ศึกษาน้อยและมีฐานะยากจน จึงมักจะถูกเอาเปรียบจากนายจ้างโดยได้รับค่าจ้างน้อยกว่า ค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด ปลูกสร้างที่พักอาศัยชั่วคราวใกล้ๆ กับสถานที่ก่อ สร้างหรือสถานที่ทำงานนาน ๆ เข้ากลายเป็นชุมชนแออัด มีสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม และกลายเป็นคนจนเมือง ในที่สุด

คนจนในเขตเมืองส่วนใหญ่ประกอบอาชีพในกิจการที่ไม่เป็นทางการ เช่น รับจ้าง ทั่วไป ค้าขาย หาบเร่แผงลอย รับเหมางานมาทำ มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ขับรถแท็กซี่ ลูกจ้างโรงงาน คนงานก่อสร้าง และคนงานแบกหาม ตลอดจนไม่มีอาชีพทำให้มีรายได้ น้อยและไม่แน่นอน สภาพที่อยู่อาศัยไม่มั่นคงถาวร ทรุดโทรมและแออัดไม่ถูกสุขลักษณะ มักก่อสร้างใกล้แหล่งงานโดยการเช่าที่ดิน เช่าบ้าน หรือบุกรุกที่ดินของเอกชน หรือหน่วยงานของรัฐ นอกจากนี้คนจนเมืองบางส่วนไม่มีที่อยู่อาศัยสภาพการเช่นนี้ทำให้ คนจนเมืองขาดโอกาส ในการรับบริการพื้นฐานทางสังคม เช่น การศึกษา สาธารณสุข สาธารณูปโภคและอื่น ๆ

คนจนถูกละเมิดสิทธิและเสรีภาพและไม่ได้รับความคุ้มครองจากรัฐตามที่กำหนดไว้ ในรัฐธรรมนูญหลายประการ กล่าวคือ

1. ปัญหาที่อยู่อาศัย สถานที่อยู่อาศัยของคนจนในเขตเมืองไม่มีความมั่นคง ถาวร ปลูกสร้างอย่างง่ายๆ ราคาถูก โดยการเช่าที่ดินหรือบุกรุกที่ดินของเอกชน ที่สาธารณประโยชน์ ริมคลอง หรือใต้สะพาน จึงต้องประสบกับปัญหาการไล่รื้อ เนื่องจาก ความต้องการใช้ที่ดินเพื่อพัฒนาโครงการขนาดใหญ่ ก่อสร้างระบบสาธารณูปโภค และโครงสร้างพื้นฐานเพื่อรองรับความเจริญเติบโตของเมือง จึงทำให้คนจนเมืองได้รับ การละเมิดสิทธิและเสรีภาพดังนี้

1.1 การรื้อ ไล่ที่อยู่อาศัยของคนจนเมืองขาดการได้รับข้อมูล คำชี้แจง และเหตุผลจากหน่วยราชการ และหน่วยงานของรัฐต่างๆ ก่อนการอนุญาตหรือการ ดำเนินงานในกิจการ หรือกิจกรรมใดที่อาจมีผลกระทบต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อม สุขภาพ อนามัย คุณภาพอื่นๆ หรือส่วนได้เสียของคนจนเมือง
1.2 การดำเนินโครงการรื้อนำชุมชนไปอยู่แห่งใหม่ของหน่วยงานรัฐขาด การเตรียมพร้อมในด้านสาธารณูปโภค การคมนาคมขนส่ง และแหล่งงาน ทำให้ชุมชน ที่รื้อย้ายไปตั้งถิ่นฐานใหม่ไม่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างยั่งยืน
1.3 การดำเนินโครงการชุมชนใหม่ที่เกิดจากการดำเนินการของทางบ้าน องค์กรชุมชน ซึ่งให้ความสำคัญกับการสร้างชุมชนใหม่ในลักษณะที่ครบวงจร ไม่ได้รับ การส่งเสริมและสนับสนุนจากรัฐเท่าที่ควร

2. ปัญหาการบริการพื้นฐานของรัฐ

2.1 ขาดโอกาสที่จะเข้าถึงบริการทางสังคมของรัฐ เช่น การศึกษา การบริการด้านสาธารณสุข การคุ้มครองแรงงาน/สวัสดิการ และวิธีทางการเมือง
2.2 ไม่ได้รับบริการพื้นฐานทางสาธารณูปโภคอย่างทั่วถึง เช่น ประปา ไฟฟ้า
2.3 คุณภาพชีวิตและสิ่งแวดล้อมของคนจนเมืองไม่เหมาะสม ทำให้เป็น แหล่งสะสมปัญหาสังคมและปัญหาสุขภาพอนามัย เช่น ปัญหาอาชญากรรม ปัญหา แรงงาน ปัญหายาเสพติด และโรคเอดส์ เป็นต้น

3. ปัญหาการรับรองฐานะและการมีอยู่ของชุมชน

3.1 ชุมชนของคนจนในเขตเมือง เช่น ชุมชนแออัด ชุมชนใต้สะพาน ชุมชนริมคลอง ส่วนใหญ่เป็นการบุกรุกเข้าไปสร้างชุมชน จึงไม่ได้รับรองฐานะการ มีอยู่ของชุมชน ทำให้ขาดโอกาสเข้าถึงบริการพื้นฐานจากรัฐ
3.2 คนจนเมืองที่ไม่มีบัตรประจำตัวประชาชน ใบเกิด ขาดโอกาสเข้าถึง บริการพื้นฐานจากรัฐ

4. ปัญหาด้านการใช้กฎหมาย

กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับคนจนไม่ได้เป็นปัญหาโดยตัวของมันเอง แต่กฎหมายที่มีอยู่ถูกผู้ใช้กฎหมายอาศัยเกินกรอบในการตีความ และกำหนดแนวทางการแก้ไข ปัญหากฎหมายหลายฉบับที่เป็นอุปสรรคต่อการแก้ไขปัญหาคนจนเมืองหลายด้าน เช่น ปัญหาการไล่ที่และการพัฒนาความมั่นคงในที่อยู่อาศัยในเมือง ซึ่งเกี่ยวโยงไปถึงปัญหา เรื่อง ที่ดินทำกิน ใบเกิด ทะเบียนบ้าน การประกอบอาชีพ และการรับบริการพื้นฐานจาก รัฐ เป็นต้น

มาตรการเชิงปฏิบัติการ

มาตรการเร่งด่วน

1. รัฐจะต้องรับรองฐานะการเป็นบุคคลและชุมชนของคนจน โดยออก กฎหมายหรือ ระเบียบรองรับ เพื่อเปิดโอกาสให้คนจนสามารถเข้ารับบริการขั้นพื้นฐาน ของรัฐ และส่งเสริมให้คนจนมีการรวมตัวและมีส่วนร่วมในการพัฒนาตนเอง รวมทั้ง การปกป้องคุ้มครองสิทธิของคนจน

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ กระทรวงมหาดไทย, กรุงเทพมหานคร, เมืองพัทยา และเทศบาล
ระยะเวลาดำเนินการ ภายใน 3 ปีแรกของระยะเวลาตามแผน

2. รัฐจะต้องคุ้มครองแรงงานและสวัสดิการสังคม ในการบังคับ ใช้กฎหมายให้ครอบคลุมถึงคนจนเมืองที่เป็นแรงงานนอกระบบ

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
ระยะเวลาดำเนินการ ภายใน 3 ปีแรกของระยะเวลาตามแผน

3. รัฐจะต้องให้การศึกษาเกี่ยวกับสิทธิของคนจน ชุมชน และกฎหมาย แรงงาน รวมทั้งกฎหมายอื่นๆ อย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ กระทรวงศึกษาธิการ, สำนักนายกรัฐมนตรี (กรมประชาสัมพันธ์), องค์กรเอกชน, กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
ระยะเวลาดำเนินการ ภายในปีแรกของแผน

4. รัฐจะต้องให้บริการพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีพของคนจน อย่างทั่วถึง

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ หน่วยราชการและรัฐวิสาหกิจที่มีภารกิจด้าน การให้บริการพื้นฐาน เช่น การไฟฟ้านครหลวง, การประปานครหลวง, การประปา ภูมิภาค ฯลฯ
ระยะเวลาดำเนินการ ภายใน 3 ปีแรกของระยะเวลาตามแผน

5. รัฐจะต้องส่งเสริมและพัฒนาอาชีพ ความเป็นอยู่และสภาพแวดล้อม ภายในชุมชนของคนจนเมือง ให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างเหมาะสมและสามารถ ช่วยเหลือตนเองได้

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ กรุงเทพมหานคร, เทศบาล, กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

ระยะเวลาดำเนินการ ภายใน 3 ปีแรกของระยะเวลาตามแผน
มาตรการระยะยาว

1. รัฐจะต้องแก้ไขปัญหาคนจนในเขตเมืองให้เบ็ดเสร็จครบวงจรโดยจัดทำแผนพัฒนาคนจนเมืองในพื้นที่อยู่อาศัยเดิม หรือการเคลื่อนย้ายคนจนเมืองไปอยู่ใน ที่แห่งใหม่ที่มีสาธารณูปโภค สาธารณูปการและแหล่งงาน

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาการ เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
ระยะเวลาดำเนินการ ภายในระยะเวลา 10 ปี

2. รัฐจะต้องกำหนดนโยบายและแผนระดับชาติ เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมให้สมดุลย์ระหว่างภาคอุตสาหกรรมและเกษตรกรรมหรือระหว่าง และชนบทรวมทั้ง การกระจายรายได้ที่เป็นธรรม เพื่อป้องกันการเคลื่อนย้ายแรงงานจากชนบทไปสู่เมือง และการเพิ่มจำนวนของคนจนในเขตเมือง

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจ แลสังคมแห่งชาติ
ระยะเวลาดำเนินการ ภายในระยะเวลา 10 ปี ของระยะเวลาตามแผน

4.1 สิทธิมนุษยชนของเด็ก
4.2 สิทธิมนุษยชนของสตรี
4.3 สิทธิมนุษยชนของผู้สูงอายุ
4.4 สิทธิมนุษยชนของคนพิการ
4.5 สิทธิมนุษยชนของผู้ป่วย
4.6 สิทธิมนุษยชนของผู้ติดเชื้อ เอชไอวี/เอดส์
4.7 สิทธิมนุษยชนของชนกลุ่มน้อย
4.8 สิทธิมนุษยชนของคนต่างด้าว
4.9 สิทธิมนุษยชนของผู้หนีภัย
4.10 สิทธิมนุษยชนของคนไร้สัญชาติ
4.11 สิทธิมนุษยชนคนจน
4.12 สิทธิมนุษยชนของผู้ใช้แรงงาน
4.13 สิทธิมนุษยชนของเกษตรกร
4.14 สิทธิมนุษยชนของผู้บริโภค
4.15 สิทธิมนุษยชนของผู้พิทักษ์สิทธิมนุษยชน
4.16 สิทธิมนุษยชนของผู้ต้องคุมขัง
4.17 สิทธิมนุษยชนของผู้พ้นโทษ
4.18 สิทธิมนุษยชนของผู้เสียหาย (เหยื่ออาชญากรรม)
4.19 สิทธิมนุษยชนของชุมชน
4.20 สิทธิมนุษยชนของผู้รับบริการสงเคราะห์จากรัฐ

 

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com