Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

สังคมศาสตร์ รัฐศาสตร์ การเมือง เศรษฐศาสตร์ >>

สิทธิมนุษยชน

บทที่ 1 ปฐมบท
บทที่ 2 นโยบายสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
บทที่ 3 แผนปฏิบัติการสิทธิมนุษยชนเฉพาะด้าน
บทที่ 4 แผนปฏิบัติการสิทธิมนุษยชนตามกลุ่มเป้าหมาย
บทที่ 5 การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนตามสนธิสัญญา และแนวปฏิบัติระหว่างประเทศ
บทที่ 6 การส่งเสริมการดำเนินงานสิทธิมนุษยชน
บทที่ 7 กลไกการบริหารการจัดการเพื่อส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน

บทที่ 4 แผนปฏิบัติการสิทธิมนุษยชนตามกลุ่มเป้าหมาย

แผนปฏิบัติการแม่บทว่าด้วยสิทธิมนุษยชนของผู้เสียหาย (เหยื่ออาชญากรรม)

สภาพปัญหา

กลุ่มผู้เสียหายในคดีอาญา หรือ เหยื่ออาชญากรรม เป็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ สังคมละเลย หรือหลงลืมในระบบงานยุติธรรม ทั้ง ๆ ที่คนกลุ่มนี้เป็นผู้ได้รับผลร้ายจาก การกระทำของผู้กระทำ ความผิดและมีส่วนสำคัญในกระบวนการยุติธรรมทุกขั้นตอน ตั้งแต่การจับกุมจนถึงการฟ้องร้องผู้กระทำผิด ผู้เสียหายเป็นผู้มอบพยานหลักฐาน เป็น ผู้ให้การ เป็นผู้ชี้ตัวผู้กระทำ ความผิด เป็นผู้ชี้ภาพถ่ายผู้ต้องสงสัย และเป็นผู้ให้การใน ชั้นศาล แต่ต้องทนทุกข์ทรมานโดยไม่ได้รับความสนใจจากฝ่ายต่าง ๆ ในการที่จะชด เชยสิ่งที่สูญเสีย หรือแม้แต่การยอมรับในสิทธิที่มีอยู่ ซึ่งเรียกว่า สิทธิของผู้เสียหาย

ในปัจจุบัน หลายประเทศได้เริ่มให้ความสำคัญต่อการปกป้องคุ้มครองสิทธิของ ผู้เสียหาย โดยในปี ค.ศ.1964 ประเทศอังกฤษได้ทดลองแต่งตั้งคณะกรรมการชดเชย ความเสียหายทางอาญา (The Criminal Injuries Compensation Board) เพื่อพิจารณาจ่ายค่าชดเชยให้กับเหยื่ออาชญากรรมที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ใน ค.ศ.1976 ประเทศเยอรมันนี ได้ประกาศใช้กฎหมาย คุ้มครองสิทธิของเหยื่ออาชญากรรมฉบับแรก ซึ่งใช้ชื่อว่า พระราชบัญญัติทดแทนแก่เหยื่อ (The Victim Compensation Act ) ในสหรัฐอเมริกา ปี ค.ศ. 1982 ได้ประกาศใช้พระราช บัญญัติปกป้องเหยื่อและพยาน (The Federal Victim and Witness Protection Act) ในปี ค.ศ.1985 องค์การสหประชาชาติได้แถลงประกาศว่า ด้วยหลักการเบื้องต้นในงานยุติธรรมสำหรับเหยื่อ อาชญากรรมเกี่ยวกับการใช้อำนาจ ในทางที่ผิด (Declaration of Basic Principles of Justice for Victims of Crime on Abuse of Power)

สำหรับประเทศไทย ผู้เสียหายหรือเหยื่ออาชญากรรมยังเป็นกลุ่มบุคคลที่ถูกละเลย อยู่มาก กฎหมายอาญาของไทยยังไม่ได้มีบทบัญญัติถึงการจ่ายค่าชดเชย หรือค่าทด แทนสำหรับเหยื่ออาชญากรรมแต่ประการใด ผู้เสียหายจึงต้องดำเนินการฟ้องร้องเรียก จากผู้กระทำผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ในเรื่องละเมิด อย่างไรก็ตามมี ผู้เสียหายจำนวนไม่น้อยที่เป็นคนยากจน แม้มีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนในทาง แพ่งได้ก็ตาม แต่ปัญหาสำคัญคือ การฟ้องคดีแพ่งนั้นต้องเสียค่าใช้จ่ายสูงทั้งค่าธรรม เนียมศาลตามกฎหมาย ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับทนายความ รวมทั้ง ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่ติด ตามมา นอกจากนี้ ญาติพี่น้องและบุคคลใกล้ชิดของผู้เสียหายที่เรียกว่า เหยื่อทุติยภูมิ บ่อยครั้งจะต้องรับภาระเลี้ยงดู จ่ายค่ารักษาพยาบาลและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในระหว่าง ที่ผู้เสียหายเจ็บป่วยซึ่งบางครั้งอาจถึงกับตลอดชีพในกรณีพิการทุพพลภาพ รวมทั้ง ตัว ผู้เสียหายเองตลอดช่วงระยะเวลาจากการถูกประทุษร้ายไม่ว่าต่อทรัพย์ ร่างกายหรือชีวิต จนกระทั่งมีการพิจารณาคดี ในศาล อาจตกเป็นเหยื่อในขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการ ยุติธรรมซ้ำแล้วซ้ำอีก ตั้งแต่การไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ หรือพนักงานสอบสวน ในฐานะที่ตกเป็นผู้เสียหาย แต่อาจไม่ได้รับการบริการที่สะดวก รวดเร็วและสุภาพ บาง ครั้งใช้กริยาท่าทางหรือถ้อยคำที่อาจเป็นการประทุษร้ายเหยื่อให้เกิดการเจ็บปวดทางจิตใจ ทับทวีคูณขึ้น เช่น ในคดีถูกข่มขืน ในชั้นนี้ ผู้เสียหายต้องตกเป็นเหยื่อของกระบวนการ ยุติธรรม ตั้งแต่การสอบปากคำของพนักงานสอบสวน การสอบสวนเพิ่มเติมจากพนักงาน อัยการ การซักค้านจากทนายความฝ่ายจำเลยในศาล การพิจารณาพิพากษาคดีของศาล และการที่ผู้ต้องขังได้รับโทษน้อยกว่าที่ศาลพิพากษา เป็นต้น

นอกจากนี้ ยังมีกรณีผู้ต้องหาหรือจำเลยเป็นผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นและต้องการใช้ อำนาจมืดในการบิดเบือนรูปคดี หรือในการปกปิดความผิด โดยการหลอกล่อ กดดัน ข่มขู่ หรือบีบบังคับต่อเหยื่ออาชญากรรมให้ถอนแจ้งความ ให้บิดเบือนคำให้การจาก หนักเป็นเบา ให้หลบเลี่ยงการเป็นพยานโดยวิธีการปฏิบัติต่อเหยื่ออาชญากรรมมีรูปแบบ มากมายทั้งทางบวกและทางลบ ทั้งให้เงินและข่มขู่ ทั้งใช้พระเดชและพระคุณ และถ้า เหยื่ออาชญากรรมไม่กลัวคำข่มขู่ บุคคลกลุ่มนี้ก็อาจบงการฆ่าเหยื่ออาชญากรรม และ บุคคลที่เกี่ยวข้องเพื่อปิดปาก ดังนั้น ปัญหาที่สำคัญประการหนึ่งคือ การให้ความปลอด ภัยต่อผู้เสียหายหรือเหยื่ออาชญากรรม

ข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติการ

1. จัดความช่วยเหลือที่เหมาะสมให้กับเหยื่ออาชญากรรมตลอดกระบวนการทาง กฎหมาย
2. วางมาตรการต่าง ๆ เพื่อลดความไม่สะดวกทั้งปวงของเหยื่ออาชญากรรมให้ เหลือน้อยที่สุด ปกป้องความเป็นส่วนบุคคลของเหยื่ออาชญากรรม และให้หลักประกัน ความปลอดภัยของเหยื่ออาชญากรรมรวมทั้งครอบครัวและพยานที่เกี่ยวข้องจากการข่มขู่ และการ ล้างแค้น
3. วางมาตรการให้ทุกหน่วยงานในกระบวนการยุติธรรมเร่งรัดการดำเนินคดีและ การปฏิบัติตามคำสั่งศาลให้สิ้นสุดโดยรวดเร็วที่สุด
4. แจ้งให้เหยื่ออาชญากรรมทราบถึงบทบาท จังหวะเวลา และความก้าวหน้าของ การพิจารณา สถานะทางคดี และการพิพากษาคดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคดีร้ายแรง ตลอดจนให้ข้อมูลข่าวสารที่ควรรู้ เช่น ข่าวความเคลื่อนไหวของผู้ต้องขัง (อาจจะเป็น กรณีที่มีการหลบหนี การพักโทษ การย้ายที่คุมขังหรือลาออกมาทำงานนอกเรือนจำ)
5. ให้การจ่ายค่าชดเชยเป็นส่วนหนึ่งของคำพิพากษาโดยผู้เสียหายไม่ต้องไป ฟ้องเรียกร้องในทางแพ่งอีก หากผู้ต้องขังไม่มีจ่ายให้กรมราชทัณฑ์ทำหน้าที่ในการ ดำเนินการให้ผู้ต้องขังจ่ายเงินจากการทำงานในเรือนจำชดเชยต่อผู้เสียหาย
6. บุคลากรในกระบวนการยุติธรรม บุคลากรสาธารณสุข บุคลากรบริการสังคม รวมทั้งบุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง ควรได้รับการฝึกอบรมให้มีความรวดเร็วต่อการตอบสนอง ความต้องการของเหยื่ออาชญากรรม เพื่อเป็นหลักประกันต่อการให้ความช่วยเหลือที่ ถูกต้องและ ทันท่วงที
7.เร่งรัดการจัดตั้งศูนย์ช่วยเหลือในภาวะวิกฤติแก่เหยื่ออาชญากรรมที่เป็นสตรีและ เด็กที่ถูกกระทำรุนแรงจากบุคคลในครอบครัวหรือบุคคลอื่น รวมทั้งจัดให้มีห้องสอบสวน เฉพาะโดยการทำงานร่วมกันของทีมงานสหวิชาชีพ (พนักงานสอบสวน นักสังคมสงเคราะห์ แพทย์ พยาบาล นักจิตวิทยา พนักงานอัยการ) ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อ วันที่ 29 มิถุนายน 2542 ในทุกโรงพยาบาลโดยเร็ว

หน่วยงานผู้รับผิดชอบ กระทรวงยุติธรรม สำนักงานตำรวจแห่งชาติ สำนักงานอัยการสูงสุด ศาลยุติธรรม กรมราชทัณฑ์ กระทรวงสาธารณสุข กระทรวง การคลัง กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
ระยะเวลาในการดำเนินงาน ตั้งแต่ปีแรกของระยะเวลาตามแผน

4.1 สิทธิมนุษยชนของเด็ก
4.2 สิทธิมนุษยชนของสตรี
4.3 สิทธิมนุษยชนของผู้สูงอายุ
4.4 สิทธิมนุษยชนของคนพิการ
4.5 สิทธิมนุษยชนของผู้ป่วย
4.6 สิทธิมนุษยชนของผู้ติดเชื้อ เอชไอวี/เอดส์
4.7 สิทธิมนุษยชนของชนกลุ่มน้อย
4.8 สิทธิมนุษยชนของคนต่างด้าว
4.9 สิทธิมนุษยชนของผู้หนีภัย
4.10 สิทธิมนุษยชนของคนไร้สัญชาติ
4.11 สิทธิมนุษยชนคนจน
4.12 สิทธิมนุษยชนของผู้ใช้แรงงาน
4.13 สิทธิมนุษยชนของเกษตรกร
4.14 สิทธิมนุษยชนของผู้บริโภค
4.15 สิทธิมนุษยชนของผู้พิทักษ์สิทธิมนุษยชน
4.16 สิทธิมนุษยชนของผู้ต้องคุมขัง
4.17 สิทธิมนุษยชนของผู้พ้นโทษ
4.18 สิทธิมนุษยชนของผู้เสียหาย (เหยื่ออาชญากรรม)
4.19 สิทธิมนุษยชนของชุมชน
4.20 สิทธิมนุษยชนของผู้รับบริการสงเคราะห์จากรัฐ

 

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com