Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ปรัชญา อภิปรัชญา ญาณวิทยา จิตวิทยา ตรรกศาสตร์ >>

จิตวิทยาพื้นฐาน

ลักษณะของจิตมนุษย์
การเข้าใจพฤติกรรมมนุษย์
ปัจจัยที่มีผลต่อความแตกต่างระหว่างบุคคล
สิ่งแวดล้อม (Environment)
ความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ (Basic human Needs)
การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของมนุษย์
หลักการให้ข้อมูลย้อนกลับ
สาเหตุทำให้บุคคลไม่กล้าแสดงออก
หลักพื้นฐานของการฝึกการแสดงออกที่เหมาะสม

สาเหตุทำให้บุคคลไม่กล้าแสดงออก

  1. เข้าใจผิดว่าการแสดงออกที่เหมาะสมแบบเข้มแข็ง เป็นการแสดงออกของคนก้าวร้าว ทำให้ไม่กล้าแสดงออกทั้งนี้อาจเป็น เพราะการสั่งสมประสบการณ์ที่เคยมีมาในอดีต เช่น จากครอบครัว โรงเรียน และสังคมรอบข้างเชื่อในความคิดนี้
  2. เข้าใจผิดว่า พฤติกรรรมที่ไม่กล้าแสดงออกเป็นการแสดงออกที่สุภาพอ่อนโยน เพราะเหตุที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาให้เป็นคนสุภาพ อ่อนโยน เกรงใจผู้อื่นเพื่อการยอมรับและมีสัมพันธภาพที่ดีกับผู้อื่น ดังนั้นทำให้เกิดการรับรู้ที่ผิดพลาดไปว่า การไม่แสดงออกเป็นความสุภาพอ่อนโยน เขาจึงไม่กล้าแสดงออกถึงความต้องการของตนเองโดยไม่กล้าขอร้องหรือปฏิเสธผู้อื่น
  3. ไม่ยอมรับในสิทธิส่วนบุคคล คือ ไม่ยอมรับว่าเขามีสิทธิในการที่จะแสดงออกถึงความคิด ความรู้สึกและอารมณ์ ออกมาตรงๆกลับคิดว่า ถ้าแสดงให้ผู้อื่นรู้จะเป็นการเสียหน้า อับอาย หรือถูกติฉินนินทา เพื่อความปลอดภัยจึงเลือกเอาการไม่แสดงออกดีกว่า
  4. ความวิตกกังวลกลัวว่าจะเกิดผลในทางลบ คือ กลัวว่าการแสดงออกถึงความต้องการที่จริงของตนเอง จะทำให้ผู้อื่นไม่พอใจ ทำให้เขาเสียหน้า หรือทำให้ตัวเองด้วยคุณค่า จึงทำให้ไม่กล้าแสดงออกมาตรงๆ ในที่สุดก็เลยกลายเป็นผู้ไม่กล้าแสดงออก
  5. เข้าใจผิดว่า การไม่แสดงออกจะเป็นการช่วยเหลือผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของการปฏิเสธคำขอร้องของผู้อื่น เพราะมีความเกรงใจ เกรงว่าเขาจะได้รับความผิดหวัง
  6. ขาดทักษะในการแสดงออกที่เหมาะสม เป็นเพราะขาดการฝึกฝน ขาดการอบรมสั่งสอนตามแบบอย่างของการแสดงออกที่เหมาะสม ทำให้ไม่มีโอกาสที่จะรู้ว่าการแสดงออกที่เหมาะสมเป็นอย่างไร ไม่มีผู้แนะนำและไม่ได้รับการฝึกหัด จึงไม่กล้าแสดงออก

 

สาเหตุที่ทำให้บุคคลแสดงออกแบบก้าวร้าว

  1. ความไม่มีอำนาจและการถูกคุกคาม การที่รู้สึกว่าเข้าได้รับการรุกรานจากการขอร้องหรือการกระทำของผู้อื่นทำให้รู้สึกด้อยค่า สูญเสียอำนาจและถูกคุกคามสิทธิ จึงได้แสดงออกแบบก้าวร้าวเพื่อต้านทานการกระทำของผู้อื่น เช่น ลูกน้องเถียงหัวหน้าเพราะเข้าใจว่าตำหนิตน
  2. การเป็นผู้ที่ไม่กล้าแสดงออกในครั้งก่อน ๆ ทำให้ได้รับการรุกรานสิทธิ และความรู้สึกอยู่เสมอจนในที่สุดไม่สามารถทนต่อไปได้ จึงทำให้แสดงออกมาแบบก้าวร้าว เพื่อเป็นการต่อสู้ให้ได้มาซึ่งสิทธิและความต้องการของตน บางคนอาจได้รับความก้าวร้าวจากหัวหน้าหรือผู้ที่เหนือกว่า ก็เก็บอารมณ์ไม่พอใจไว้แล้วถ่ายทอดความก้าวร้าวนั้นให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของตนหรือผู้ที่ต่ำว่า เป็นการชดเชยการก้าวร้าวที่ตนเองได้รับ คนบางคนก็ไม่กล้าปฏิเสธคำขอร้องบ่อยๆครั้งเข้าจนไม่สามารถรับได้อีกต่อไป ก็แสดงการปฏิเสธแบบก้าวร้าว เพื่อเป็นการหยุดการขอร้องที่จะเกิดต่อๆไป
  3. การมีปฏิกิริยาที่แรงเกินไป เนื่องมาจากประสบการณ์ทางอารมณ์ที่ผ่านมา ในสถานการณ์ซึ่งบุคคลเกิดความไม่พอใจ โกรธเคืองในสถานการณ์ทางอารมณ์ที่ผ่าน และยังมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่ เมื่อมาเจออีกสถานการณ์หนึ่งก็ระบายอารมณ์ที่ค้างอยู่นั้น โดยการแสดงออกแบบก้าวร้าวหรือแรงเกินไป
  4. ความเชื่อที่เกี่ยวกับการแสดงออกแบบก้าวร้าว ได้แก่ ความเชื่อที่ว่าการแสดงออกแบบก้าวร้าวเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ตนได้รับสิ่งที่ต้องการจากผู้อื่น
  5. ขาดการเสริมแรงและทักษะที่ถูกต้อง คนที่แสดงออกแบบก้าวร้าวส่วนมากจะได้รับรูปแบบการเสริมแรงมาจากครอบครัวหรือสังคมรอบข้าง ซึ่งเมื่อเขามาแสดงความก้าวร้าวก็จะได้รับในสิ่งที่ต้องการ จึงทำให้เขาคิดว่าการแสดงออกแบบก้าวร้าวจะทำให้ได้ในสิ่งที่ปรารถนา
  6. ขาดการไต่ตรองที่เหมาะสมก่อนการแสดงออก บุคคลบางคนแสดงออกได้เร็วจากความคล่องตัวที่ผ่าน ๆ มา จนกระทั่งลืมไตร่ตรองว่าสิ่งที่กล่าวหรือแสดงออกไปนั้นเหมาะสมหรือไม่

ชนิดของการแสดงออกที่เหมาะสม

  1. การแสดงออกในเหตุการณ์ทั่วไปเป็นการแสดงออกโดยตรงถึง ความเชื่อ ความรู้สึก ความคิดเห็นตามสิทธิ ได้แก่ การเชื้อเชิญ การขอความช่วยเหลือ การตอบปฏิเสธ
  2. การแสดงถึงความเห็นใจ เป็นการแสดงแบบเอาใจเขามาใส่ใจเรา เพื่อเป็นการถ่ายทอดความรู้สึกต้องการให้คู่สนทนา ได้แก่ การปลอบใจ การเสนอเข้าช่วยเหลือ
  3. การแสดงออกแบบเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ใช้ เพื่อวัตลุประสงค์ในการหยุดการกระทำของผู้อื่นว่า เขาทำอะไร แสดงออกอย่างไร เกิดผลกระทบอย่างไร และควรจะปรับปรุงอย่างไร เพื่อให้เกิดความเข้าใจซึ่งกันและกัน
  4. การแสดงออกโดยเปลี่ยนสรรพนามเป็น “ฉัน” เป็นการพูดถึงความรู้สึกส่วนตัวของเราโดยใช้คำว่า “ฉัน” เพื่อแสดงความรู้สึก ความคิดเห็น หรือความต้องการส่วนตัวโดยไม่ทำให้คู่สนทนาได้รับความไม่สบายใจ

ในเชิงของการตำหนิหรือคุกคามสิทธิและความรู้สึกส่วนตัวของเขา เช่น ใช้คำว่า “ฉันรู้สึกอึดอัดใจ ถ้าจะขอร้องให้คุณเข้าประชุมด้วยกันทุกครั้ง ฉันรู้ว่าคุณก็คงมีงานอื่นๆทำอยู่ แต่ที่ประชุมต้องการความคิดเห็นคุณ คุณมัวแต่ไปทำงานอื่นๆจนไม่ยอมเข้าประชุม”

จิตวิทยา
จิตวิทยาพื้นฐาน
จิตวิทยากับผู้นำ
จิตวิทยาการเรียนรู้

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com