Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วิทยาศาสตร์ ดาราศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา  >>

กระสวยอวกาศ

กระสวยอวกาศ คือ เครื่องบินอวกาศ ที่ทะยานขึ้นเหมือนจรวดและไปโคจรรอบโลก มีปีกและตอนกลับสู่โลกจะร่อนลงตามรันเวย์ กระสวยอวกาศสามารถนำมาใช้ได้หลาย ๆ ครั้ง ส่วนสำคัญของกระสวยอวกาศ เรียกว่า ออร์บิเตอร์ (orbiter) มันจะพาลูกเรือและสัมภาระไปยังอวกาศในขณะที่จะส่งกระสวยอวกาศขึ้นไป กระสวยจะอยู่ที่ฐานส่งโดยจะตั้งชี้ขึ้นไปคล้ายจรวด ข้าง ๆออร์บิเตอร์จะมีแท้งค์น้ำมันขนาดใหญ่ ซึ่งเรียกว่า แท้งค์ด้านนอก (External Tank) ซึ่งมันจะเก็บออกซิเจนและไฮโดรเจนในขณะที่มันขึ้นเชื้อเพลิงเหล่านี้จะถูกสูบเข้าไปยังเครื่องยนต์หลัก 3 เครื่อง ของออร์บิเตอร์ นอกจากนี้ยังมีแท้งค์ขนาดเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ออร์บิเตอร์บนฐานส่งเพื่อให้แรงผลักดันพิเศษในขณะส่งกระสวยขึ้น ซึ่งเรียกว่า Solid Fuel Rocket Booster หรือ SRB มันทำงานคล้ายกับจรวดดอกไม้

กระสวยอวกาศเกิดจากการริเริ่มขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติสหรัฐอเมริกา (นาซา) เมื่อปี 2512 หลังสหรัฐฯประสบผลสำเร็จเป็นชาติแรกที่สามารถส่งมนุษย์อวกาศขึ้นไปยืนบนผิวดวงจันทร์ ความริเริ่มดังกล่าวอยู่บนพื้นฐานความต้องการจะสร้างสถานีในอวกาศเพื่อเป็นที่พักขนถ่ายอุปกรณ์และมนุษย์ โดยยานจะต้องใช้งานได้ดังเครื่องบินพาณิชย์เพื่อให้ค่าใช้จ่ายถูกลง แต่ก็ต้องไม่เหมือนจรวดส่งดาวเทียมที่ใช้งานได้ครั้งเดียวหรือเพียงไม่กี่ครั้งก็ต้องทิ้ง

ยานขนส่งหรือกระสวยอวกาศของสหรัฐ ตั้งแต่เริ่มโครงการถึงปัจจุบันมีด้วยกัน 6 ลำ คือ

  1. เอนเตอร์ไพรส์ (Enterprise) เป็นยานทดสอบเบื้องต้น นาซ่าสร้างขึ้นเป็นยานลำแรก แต่ส่งขึ้นไปบินเป็นลำดับ 2 สำหรับชื่อเอ็นเตอร์ไพรส์ได้มาจากชื่อยานขนส่งอวกาศในซีรีส์เรื่อง "สตาร์ เทรค"
  2. โคลัมเบีย (Columbia) ถูกสร้างเป็นลำที่ 2 แต่ขึ้นบินก่อน ทะยานสู่อวกาศเมื่อ 12 เมษายน 2524 นับเป็นรุ่นบุกเบิกที่สามารถนำกลับมาใช้งานใหม่ได้ เป็นการยุติยุคการใช้จรวดส่งนักบินอวกาศที่ดำเนินการมานาน 20 ปี ปัญหาของโคลัมเบียคือเป็นยานที่น้ำหนักมากเกินไปและยังขาดอุปกรณ์จำเป็นสำหรับใช้สร้างสถานีอวกาศนานาชาติในขณะนั้น ที่สุดโคลัมเบียก็ถึงจุดจบในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2546 เมื่อ เกิดการระเบิดหลังกลับสู่โลกเพียง 16 นาที

    กระสวยอวกาศเอนเตอร์ไพรส์


    กระสวยอวกาศโคลัมเบีย
  3. ดิสคัฟเวอรี (Discovery) เป็นกระสวยอวกาศลำที่ 3 ของนาซ่า ขึ้นไปในอวกาศครั้งแรกเมื่อ 30 สิงหาคม 2527 เป็นกระสวยอวกาศลำที่มีระยะปฏิบัติการยาวนานที่สุด ในบรรดากระสวยอวกาศทั้งหมด ดิสคัฟเวอรีมีปฏิบัติการหลายชนิด ทั้งงานวิจัย และภารกิจร่วมกับสถานีอวกาศนานาชาติ กระสวยอวกาศลำนี้ได้ชื่อมาจากเรือสำรวจหลายลำในอดีตที่ชื่อดิสคัฟเวอรี ยานดิสคัฟเวอรีเป็นกระสวยอวกาศที่ขึ้นไปปล่อยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล (Hubble Space Telescope) รวมทั้งภารกิจซ่อมแซมกล้องฮับเบิลในครั้งที่สองและสามด้วย นอกจากนี้ยังมีภารกิจปล่อยโพร้บยูลิสซิส (Ulysses) และดาวเทียม TDRS สามดวง


    กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่
  4. แอตแลนติส (Atlantis) ไปอวกาศครั้งแรกวันที่ 3 ตุลาคม 2528 ถึงขณะนี้แอตแลนติสปฏิบัติภารกิจทั้งหมดได้ 26 ครั้งแล้ว ล่าสุดเมื่อ 7 ตุลาคม 2545 และกลับสู่โลกในวันที่ 18 เดือนและปีเดียวกัน สำหรับชื่อแอตแลนติส เดิมเป็นชื่อเรือสำรวจของสถาบันสมุทรศาสตร์วู้ด โฮล ในแมสซาชูเสตส์ ปฏิบัติภารกิจช่วง พ.ศ.2473-2509
  5. ชาลเลนเจอร์ (Challenger) ขึ้นอวกาศครั้งแรกวันที่ 4 เมษายน 2526 ปฏิบัติภารกิจทั้งสิ้น 10 ครั้ง ครั้งสุดท้ายคือ 28 มกราคม 2529 ยานชาเลนเจอร์ได้ระเบิดกลางอากาศหลังขึ้นฟ้าได้เพียง 73 วินาที ลูกเรือ 7 คน เสียชีวิตทั้งหมด


    กระสวยอวกาศแอตแลนติส
  6. เอนดีฟเวอร์ (Endeavour) NASA ได้กำหนดให้สร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ขึ้นมาเพื่อใช้ทดแทนกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 เริ่มบินครั้งแรกในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2535

ยานเอนเดฟเวอร์ได้รับเลือกให้ปฏิบัติภารกิจสำคัญมากมาย เช่น ปล่อยดาวเทียมเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย ยานเอนเดฟเวอร์เป็นกระสวยอวกาศลำที่ห้าและเป็นลำสุดท้ายของการสร้างกระสวยอวกาศทั้งหมด

ปัจจุบันมีกระสวยอวกาศใช้งานอยู่ 3 ลำ คือ แอตแลนติส  เอ็นดีฟเวอร์ และดิสคัฟเวอรี


กระสวยอวกาศเอนดีฟเวอร์

การส่งกระสวยอวกาศ
เมื่อกระสวยอวกาศทะยานขึ้น หลังจากนั้นประมาณ 2 นาที เชื้อเพลิงในแท้งค์เชื้อเพลิง SRB ก็หมด และตกลงในทะเลกับร่มชูชีพ อัตราความเร็วของกระสวยค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจนถึงความเร็วประมาณ 72 ไมล์ จากนั้นเครื่องยนต์หลักก็หยุด และถังเชื้อเพลิงภายนอกซึ่งว่างเปล่าก็ตกลงทะเลเครื่องยนต์ของจรวดสองลำก็รับภาระต่อไป ซึ่งเรียกว่า ระบบการยักย้ายการโคจร ในระหว่างการโคจร


ในระหว่างการโคจร
เครื่องยนต์เหล่านี้ให้การผลักดันขั้นสุดท้ายแก่กระสวยอวกาศ และภายหลังการส่งกระสวยขึ้นไป 45 นาที การเผาไหม้ครั้งที่สองของเครื่องยนต์ระบบการยักย้ายการโคจร ทำให้ออร์บิเตอร์โคจรรอบ ๆ เหนือโลกเป็นระยะทาง 168 ไมล์ มันจะอยู่ในความสูงระดับนี้ในระหว่างการบินและบินในอัตรา 16,680 ไมล์ต่อชั่วโมง

การกลับมาสู่โลก
เมื่อถึงเวลากลับสู่โลก เครื่องยนต์ระบบการยักย้ายการโคจรจะถูกยิงคล้ายกับตอนล่างของจรวด และมันก็จะออกจากการโคจรของมัน มันจะกลับลงมาสู่บรรยากาศโลกในอัตราความเร็ว 15,900 ไมล์ต่อชั่วโมง แผ่นกำบังความร้อนข้างใต้กระสวยอวกาศจะเปล่งแสงสีแดงจัดพร้อมกับความร้อนในการกลับเข้ามาสู่โลก แผ่นกระเบื้องพิเศษบนกระสวยอวกาศจะป้องกันลูกเรือและยานอวกาศออร์บิเตอร์จะช้าลงเมื่อมันเข้ามาถึงบริเวณส่วนล่างของบรรยากาศ มันจะร่อนลงบนพื้นดิน มันร่อนลงบนรันเวย์ด้วยความเร็วประมาณ 210 ไมล์แล้วหยุดการบินของกระสวยอวกาศก็จบลง

ภายในกระสวยอวกาศ
ลูกเรือภายในกระสวยอวกาศอาศัยอยู่ภายในห้องที่รักษาระดับความกดดันของอากาศภายในห้องเหมือนกับอากาศบนโลก ออร์บิเตอร์มี 2 ระดับ ระดับหนึ่ง คือห้องนักบินชั้นบน ส่วนห้องข้างล่างเป็นห้องพักของลูกเรือ ภายในห้องของนักบินก็เหมือนกับห้องของนักบินเครื่องบิน มีที่นั่ง 2 ที่นั่ง ภายในห้องของคนขับ ผู้บังคับการกระสวยนั่งอยู่ด้านข้าง ด้านหน้าของพวกเขาคือแถวเครื่องมือและจอโทรทัศน์ สิ่งเหล่านี้จะแสดงข่าวสารเกี่ยวกับระบบการควบคุมของกระสวย

ห้องควบคุมกระสวย
มีคอมพิวเตอร์ 5 เครื่อง ภายในออร์บิเตอร์ คอมพิวเตอร์ควบคุมกระสวยอวกาศเป็นส่วนใหญ่ ยานอวกาศทั้งหมดถูกควบคุมจากห้องนักบินที่นักบินใช้ที่เท้าเหยียบเพื่อทำให้หางเสือเคลื่อนไหว ในขณะที่กระสวยอวกาศอยู่ในอวกาศ จะมีการติดต่อสื่อสารอย่างต่อเนื่องระหว่างพื้นโลกและอวกาศ ซึ่งควบคุมโดยระบบทั้งสี่ของ ออร์บิเตอร์

ห้องพัก
จะมีช่องข้างใต้ห้องนักบิน ซึ่งจะนำไปสู่ห้องพักของลูกเรือข้างล่าง มีบริเวณสำหรับปรุงอาหาร ห้องน้ำ และอ่างล้างหน้าขนาดเล็ก ด้านตรงข้ามเป็นห้องนอนและตู้เก็บของ เพื่อทำให้นักบินอวกาศมีสุขภาพแข็งแรงอยู่เสมอ ซึ่งมีพื้นที่ในห้องสำหรับออกกำลังกาย นักบินสามารถเข้าออกกระสวยอวกาศผ่านห้องอากาศอุดตันด้านหลังห้องพัก ชุดอวกาศถูกเก็บไว้ในห้องนี้

การทำงานของกระสวยอวกาศ

  1. การควบคุมดาวเทียม ดาวเทียมสามารถส่งออกไปจากยานควบคุมไฟฟ้าและทดสอบการโคจรของมัน ดาวเทียมที่มีสิ่งผิดปกติเล็กน้อยสามารถนำกลับมาซ่อมแซมที่ห้องเก็บสินค้า ส่วนความเสียหายมาก ๆ ต้องนำกลับมาซ่อมบนโลก วัตถุที่หมุนรอบโลกไม่มีน้ำหนัก ดังนั้นการยกวัตถุดังกล่าวจึงไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ แต่ต้องเคลื่อนไหวมันอย่างระมัดระวัง การเคลื่อนย้ายดาวเทียมเข้าออกจากห้องเก็บสินค้าจะมีแขนควบคุม ซึ่งทำงานโดยรีโมทคอนโทรลจากภายในยานออร์บิเตอร์ แขนควบคุมมีความยาวกว่า 16 หลา มันมีข้อต่อเพื่อจะได้เคลื่อนไหวเหมือนแขนมนุษย์
  2. ห้องทดลองในอวกาศ อุปกรณ์ชนิดพิเศษอย่างหนึ่งที่กระสวยอวกาศได้นำไปด้วยคือ ห้องทดลองอวกาศของยุโรป ซึ่งได้บินเป็นครั้งแรกกับยานโคลัมเบียในเดือนพฤศจิกายน 1983 ห้องทดลองอวกาศเป็นห้องทดลองที่นักวิทยาศาสตร์ใช้เป็นสถานที่ทำงาน เนื่องจากภายในห้องนี้มีการรักษาระดับความกดดันปกติภายในห้อง คนจึงสวมใส่ชุดธรรมดาได้ในขณะที่อยู่ภายในห้องดังกล่าว นักวิทยาศาสตร์เข้าไปในห้องนี้โดยผ่านทางห้องอุดตันอวกาศ
  3. กล้องโทรทัศน์อวกาศ กระสวยอวกาศยังใช้ส่องกล้องโทรทัศน์อวกาศด้วยวิทยาศาสตร์ สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ชัดเจนกว่าโดยผ่านทางกล้องโทรทัศน์ เพราะว่ามันจะปราศจากหมอกในบรรยากาศของโลกสามารถมองเห็นได้ไกลกว่าปกติ 7 เท่า นักวิทยาศาสตร์อาจพบสิ่งต่าง ๆ มากขึ้นในอวกาศที่อยู่ไกลออกไป และเขาอาจเห็นดาวเคราะห์โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่น ๆ

***อ้างอิง
http://variety.teenee.com/science/464.html http://oho.ipst.ac.th/Bookroom/snet7/orbiter.htm

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com