ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม >>

อธิปไตย ตามหลักธรรม

โดย พระราชสังวรญาณ (พุธ ฐานิโย) วัดป่าสาลวัน

พัฒนาชนบทอย่างมีอธิปไตย

เวลานี้รัฐบาลมีหน่วยเร่งรัดพัฒนาชนบท และมีทุกหน่วยที่จะพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรือง แต่เมื่อมาพิจารณาดูแบบหัววัดๆ อย่างหลวงพ่อ มันคล้ายๆ กับว่าเขาสอนให้ราษฎรรู้จักใช้แต่เงิน แต่ไม่สอนให้รู้จักหาเงิน มันเป็นสิ่งที่น่าเสียดายที่สุดสำหรับประชาชนพลเมืองตามชนบทของเรา หนึ่ง เขาทอดทิ้งสัตว์เลี้ยงโคกระบือ ประการที่สอง เกษตรกรรมประจำครอบครัว ปลูกหม่อน เลี้ยงไหม ปลูกฝ้าย สวนครัว เลี้ยงสัตว์ อันนี้เขาทอดทิ้งกันหมดแล้ว อุตสาหกรรมประจำครอบครัว ปั่นด้าย เข็นฝ้าย เข็นไหม ทอหูก เดี๋ยวนี้เขาทิ้งกันหมดแล้ว ในเมื่อทิ้งสามอย่างนี้ ราษฎรประชาชนของเราในอนาคตอันใกล้ หรือปัจจุบันนี้ มีแต่เดินก้มหน้าบ่ายหน้าไปสู่ความเป็นกรรมกรทาส

เดี๋ยวนี้ทางภาคอีสาน ไปเห็นแต่คนแก่กับเด็กเฝ้าบ้าน คนหนุ่ม คนสาว ไปทำงานในโรงงานภาคกลางหมด ทอดทิ้งการทำไร่ ทำนา แล้วเวลานี้กำลังขึ้นใจกัน ทุกครอบครัวจะต้องมีรถยนต์ ใครอยากมีรถยนต์ จะต้องเอานาไปแลก ขายนาไปซื้อรถยนต์ พอขี่ไปขี่มา มันก็มีแต่ ลด กับ ลด ผลประโยชน์ที่จะได้จากการขี่รถยนต์มันไม่มีเลย

โดยเฉพาะประชาชนในปัจจุบัน การปลูกหม่อน เลี้ยงไหม ทอหูก เกษตรกรรม อุตสาหกรรมประจำครอบครัว ควรปลุกให้เขาตื่นตัว พยายามอย่าให้เขาทอดทิ้ง อันนี้มันเป็นอาชีพหลักที่เลี้ยงครอบครัวของชาวบ้านชาวเมืองชาวชนบทมาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย สัตว์เลี้ยง โค กระบือ เปรียบเหมือนพ่อแม่ เลี้ยงโค เลี้ยงกระบือ มันได้ผลประโยชน์คุ้มค่าครบวงจร หลังมันให้ลูกขี่ไปนา แรงมันไถนาเทียมเกวียน มูลมันถ่ายออกมาเป็นปุ๋ย เมื่อมันตายหนังมันได้ขาย กระดูกมันได้ขาย เนื้อมันได้แจกกันกิน ไม่มีอะไรเสียเลย ถ้าเอาควายเหล็กมาไถนา มันขี้ใส่นา น้ำมันหยดลงไป ทำให้ดินเสียคุณภาพ ต้องบำรุงมัน ควายเนื้อควายหนังมันกินหญ้า แต่ควายเหล็กมันกินเงินกินทองเขาซื้อรถไถมา คันละสี่ห้าหมื่น คันละแสน ทำนากี่ปี มันจึงจะเรียกทุนคืนได้

ในฐานะที่หลวงพ่อเป็นสงฆ์ แล้วก็เป็นลูกชาวชนบท รู้สึกนึกสงสารญาติพี่น้องที่ทอดทิ้งอาชีพเดิมของเรา สมัยก่อน สาวๆ เขารวมกลุ่มกันทำงาน ทางอีสานเขาเรียกว่า สาวลงข่วง ตกค่ำมาสาวๆ พากันเข้าป่าแบกฟืนเป็นฟ่อนๆ มา มากองไฟ เอาหลามาตั้งรอบ แล้วก็เข็นฝ้าย เจ้าหนุ่มก็เอางานเอาการของตัวเองไปนั่งจีบกัน มีแหเอาแหไปสาน มีสวิงเอาสวิงไปสาน มีตะกร้า กระบุง อะไรเอาไปสาน ปากก็คุยกันไป ทางสาวก็เข็นฝ้ายไป เจ้าหนุ่มก็ทำงานไป พอสมควรแล้ว ก็เลิกราไปพักผ่อนหลับนอน ถ้าชอบอกชอบใจก็ให้เถ้าแก่มาสู่ขอ

คนโบราณสอนลูกสอนหลานว่า เจ้าจะหาผัวแต่ละคน จับมือมันดูก่อนนะลูกนะ ถ้ามือมันนิ่มๆ อย่าไปเอา มันขี้เกียจ ถ้ามือคนไหนมันหนาๆ ชาๆ นั่นแหละ มันคนขยัน ดังนั้น ในสมัยก่อนชาวชนบทจึงมีอาชีพหลักที่พึ่งตนเองได้ เป็นเจ้าของที่นา ที่ดินของตนเอง ไม่ได้ทิ้งนาทิ้งไร่ ไปรับจ้างเขาเหมือนปัจจุบัน

ถ้ารัฐบาลจะช่วยประชาชน ต้องพยายามให้เขามีงานหลักที่พึ่งตนเองได้ อย่าให้เขาทอดทิ้งงานหลักของเขา จึงจะเป็นการพัฒนาแบบพึ่งพาตนเอง และเป็นการสร้างอธิปไตยอย่างแท้จริง หลักธรรมะที่เราควรจะยึดเป็นหลักปฏิบัติมีอยู่ ๓ หลัก

หลักที่ ๑ อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ ตนเป็นที่พึ่งของตน
หลักที่ ๒ วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ คนจะพ้นทุกข์ได้เพราะความเพียร
หลักที่ ๓ สามคฺคี สมคฺคา นํตโป สุโข ความพร้อมเพรียงของหมู่ทำให้เกิดสุข

<< ย้อนกลับ | หน้าถัดไป >>

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย