ข้อเขียน นิยาย สารคดี บทกวี เรื่องสั้น >>

บทกวี

ธรรมนูญนรก

ปรัชญาเถื่อน โดย :: สารถี แห่งลุ่มแม่น้ำเพชร

เปลือยชีวิต

เปลือยชีวิต

ณ อาณาจักรแห่งความเป็นส่วนตัว
บนเรือนร่างแห่งอารยชน
อาภรณ์แห่งวัฒนธรรมประเพณี
ถูกถอดทิ้งลงตระกร้า
เครื่องประดับแห่งค่านิยม
ถูกโยนไว้ในโถส้วม
ความเชื่อถูกกระชากลงมาเช็ดเท้า
สมบัติผู้ดีตกหล่นเกลื่อนกลาด
บัตรมนุษย์ถูกเก็บใส่ลิ้นชัก
หน้ากากถูกดึงลอกออกวาง
ชำระล้างกลิ่นบาปสาปแห่งสัตว์.


« ย้อนกลับ | หน้าถัดไป »

» คำนำ
» นักเสี่ยงโชค
» คำนึงในป่าช้า
» คนล้มลุก
» มายา
» เปลือยชีวิต
» ฮิตเลอร์
» เส้นตาย
» มนุษยโทษ
» อนุบาลชีวิต
» เพียงผงธุลีดิน
» ดุลยภาพ
» กาลิเลโอ
» ธรรมนูญนรก
» ทาสที่รอการปลดปล่อย
» บันทึกถึงคนตาย
» อำนาจใจมือโจร
» เงินตกกะทะทองแดง
» สัตว์สงคราม
» ถามหาชีวิต
» มะเนอร์ปลอ-คอมูร่า
» คำรามแห่งสันติภาพ
» มหานครแห่งเทพ
» ฉากสังคม
» เขาพระวิหาร
» ลกูแม่
» ปริศนาบนฝ่ามือ
» นารีพิฆาต
» งามหน้า
» จอมขมังเวทย์
» แผ่นดินวิปริต
» สัญชาตญาณดิบ
» คิดถึง
» แอบรัก
» มนุษย์แปรรูป


เกี่ยวกับผู้เขียน »

แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

"ถ้าการที่ได้ใช้ชีวิตในแบบฉบับของตัวเอง คือคำว่าประสบความสำเร็จ ความพอเพียงคือความสุขแท้จริงที่จีรังยั่งยืนเป็นหมื่นปี หมื่นๆ ปี ทั้งยาจก นักปราชญ์ ราชบัณฑิต ยากดีมีจน สองมือว่างเปล่าถ้าไม่ไขว่คว้าไว้ ก็เกรงว่าจะทุรนทุรายตายเปล่าเป็นแน่นอน..."