ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม
» พระสูตร
พระไตรปิฎกฉบับประชาชน
ชื่อมหาวิภังค์ (เป็นวินัยปิฎก)
โอวาทวรรค
วรรคว่าด้วยการให้โอวาท
สิกขาบทที่๑ โอวาทวรรค
ในปาจิตติยกัณฑ์
ห้ามสอนนางภิกษุณีเมื่อมิได้รับมอบหมาย
ภิกษุฉัพพัคคีย์เห็นภิกษุอื่น ๆ สอนนางภิกษีณีแล้วได้ของถวายต่าง ๆ อยากจะมีลาภบ้าง จึงแจ้งความประสงค์แก่นางภิกษุณีทั้งหลาย เมื่อนางภิกษุณีไปสดับโอวาทก็สอนเพียงเล็กน้อย แล้วชวนสนทนาเรื่องไร้สาระโดยมาก พระผู้มีพระภาคจึงทรงบัญญัติสิกขาบทว่า ภิกษุที่ไม่ได้รับสมมุติจากสงฆ์ สอนนางภิกษุณีต้องปาจิตตีย์.
ภายหลังภิกษุฉัพพัคคีย์หาทางสมมติกันเองในที่นอกสีมา (เพราะจำนวน ๖ รูป พอที่จะเป็นจำนวนสงฆ์) พระผู้มีพระภาคจึงทรงกำหนดคุณสมบัติเพิ่มเติมสำหรับภิกษุที่จะสอนนางภิกษุณีถึง ๘ ข้อ โดยกำหนดให้มีพรรษาถึง ๒๐ หรือเกินกว่าเป็นข้อสุดท้าย.
- ห้ามสอนนางภิกษุณีเมื่อมิได้รับมอบหมาย
- ห้ามสอนนางภิกษุณีตั้งแต่อาทิตย์ตกแล้ว
- ห้ามไปสอนนางภิกษุณีถึงที่อยู่
- ห้ามติเตียนภิกษุอื่นว่าสอนนางภิกษุณีเพราะเห็นแก่ลาภ
- ห้ามให้จีวรแก่นางภิกษุณีผู้มิใช่ญาติ
- ห้ามเย็บจีวรให้นางภิกษุณีผู้มิใช่ญาติ
- ห้ามเดินทางไกลร่วมกับนางภิกษุณี
- ห้ามชวนนางภิกษุณีเดินทางร่วมเรือร่วมกัน
- ห้ามฉันอาหารที่นางภิกษุณีไปแนะให้เขาถวาย
- ห้ามนั่งในที่ลับสองต่อสองกับนางภิกษุณี
นิสสัคคิยกัณฑ์
โกสิยวรรค
ปัตตวรรค
เตรสกัณฑ์
ปาจิตติยกัณฑ์
โอวาทวรรค
โภชนวรรค
อเจลกวรรค
สุราปานวรรค
สัปปาณกวรรค
สหธัมมิกวรรค
รตนวรรค
ปาฏิเทสนียกัณฑ์
เสขิยกัณฑ์
สารูป
โภชนปฏิสังยุต
ธัมมเทสนาปฏิสังยุต
ปกิณณกะ
พระวินัยเล่มที่ ๑
พระวินัยเล่มที่ ๒
พระวินัยเล่มที่ ๓
พระวินัยเล่มที่ ๔
พระวินัยเล่มที่ ๕
พระวินัยเล่มที่ ๖
พระวินัยเล่มที่ ๗
พระวินัยเล่มที่ ๘
