Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ชุมนุมจอมยุทธ

แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ :

ฉันฝังความทรงจำสุดท้ายไว้ที่ริมสายน้ำนี้

เสียงเหงาแว่วแผ่วมาจากฟ้ากว้าง
ดอกเลือนร้างบานพราวคราวศกใหม่
หนาวน้ำค้างพร่างพรมตรมภายใน
ร่วงจากใจหยดร้าวลงเคล้าดิน

เสียงขลุ่ยครวญหวลมาว่าสิ้นแล้ว
กลีบดอกแก้วโรยร้างกลางลานหิน
ความเดียวดายทายทักจักคุ้นชิน
ลมหายใจเคยระรินค่อยสิ้นไป

ความคิดถึงซึ้งใดในครั้งก่อน
หมดอาวรณ์ถอนรากจากสมัย
ฝากรอยร้าวคราวพรากจากอุ่นไอ
แม้นเยื้อใยก็สลายกลายเป็นลม

เมื่อศกใหม่ขอโศกในโลกเงียบ
แผ่เข้าเหยียบย่ำใจ...ไร้สุขสม
เจ็บหัวอกฟกช้ำ...ร่ำระบม
สิ่งชื่นชม..ขมเศร้าราวสมมุติ

ซบลงหมอนก่อนเก่าเนาเคยนอน
ให้ลุ่มร้อนเล็งเล้าราวเทียนจุด
ทรุดลงนั่งต่อหน้าพระพักต์พุทธ
ไม่อาจหยุดน้ำตา....มาวิงวอน

คือสายน้ำไหลไปไม่ไหลกลับ
จักระงับดับไฟในจิตถอน
ดวงวิญญาณนานวันคงสั่นคลอน
ร้างเร่ร่อนดับไป..ในกลางกาล

แม้นสายน้ำสายใดให้เมตตา
จงหลั่งมารดใจให้เผยสาส์น
ให้ศกใหม่บานแจ่มแย้มตระกาน
อยู่เนิ่นนานเคียงเคล้ากับเหล่าชน

หากเสียงเพรียกยังร้าวมาจากฟ้ากว้าง
ให้ศกร้างหมุนเวียนเปลี่ยนอีกหน
ความทรงจำจักกลบฝังลงฝั่งชล
เขียนกวีอีกหน..ณ ลำน้ำนิรันดร์กาล



โดย : ลำน้ำน่าน - บุรุษแห่งสายน้ำ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 0 : 46 ]

:)

โดย : ทิกิ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 0 : 49 ]

บทกวีแสนเศร้า เหงาดวงจิตร
เรื่องชีวิตแสนปวดใจให้เศร้าหมอง
หนึ่งชีวิตมนุษย์มิอาจครอง
อยู่ร่วมสองคู่ใจให้อาวรณ์

เฝ้าพร่ำคราญหาน้องนางที่ลาจาก
ชีวิตพรากจากไปได้อาสัญ
ที่สัญญาว่าจะอยู่คู่เคียงกัน
แต่กลับพลันลาจากถูกพลากไป

อย่าเศร้าเลยเพื่อนเอ๋ยเจ้าเพื่อนแก้ว
นางลาแล้วพ้นทุกข์สู่สวรรค์
ถึงนายอยู่คอยชะเง้อเพ้อรำพัน
ก็มิอาจกั้นเขตุแคว้นแดนมรณา

จงทำจิตให้คิดเป็นว่างเปล่า
อย่าโง่เขลาหลงรักเป็นหนักหนา
ทุกข์ชีวิตเมื่อมันก็ต้องถึงครา
ถึงเวลาหายลับมิกลับคืน

ข้าน้อขอคาราวะท่าลำน้ำน่านหมื่นจอก...

กลอนนี้ข้าน้อยใช้ตอบกลอนข้างบนของท่าน
หากข้าน้อยล่วงเกินก็ขออภัย ขออภัย





โดย : มารเหล้าขาว
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 1 : 16 ]

ขออภัยหากข้าน้อย ตอบกลอนท่านไม่ถูก

ขออภัยขออภัย
...ยกจอกท่าน...

โดย : มารเหล้าขาว
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 1 : 23 ]

เมื่อสายน้ำ..ปลิ่มไหล ใจก็เปิด
ความจริง เกิด..กู้.......สหาย
.......................................................
สายน้ำน่าน เคยชุ่ม ย้อมใจ
ไหลผ่าน ไป..นานเนิ่น คน......คอย
.....................................................
วันนี้ วันแห่ง น้ำน่านไหล
ร้อยใจ ร้อยสหาย........คลาย..คิดถึง
..........................................................
วันนี้ยินดี..นัก สหายเก่าปรากฎกาย......เรื่งมงคลเยี่ยงนี้บ้านจอมยุทธคงต้องตั้งโต๋ะ เลี้ยงแล้วละ......ริน


โดย : พู่กันหยก
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 20 : 57 ]

คิดถึงพี่ลำน้ำน่าน

ไม่รู้ว่าพี่จะจำเทียนไขได้รึเปล่า
.....
ขอดื่มด้วยคนนะคุณพู่กันหยก

โดย : เทียนไข
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 21 : 3 ]

ริน....น้องเทียน

โดย : พู่กันหยก
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 21 : 46 ]

ท่านภู่กันหยกยกจอกท่าน

โดย : มารเหล้าขาว
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 23 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 0 : 9 ]

... ยกจอก คารวะท่านลำน้ำ ...
...
... ...

โดย : ร้อยสาย
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 30 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 0 : 38 ]

คารวะท่านลำน้ำน่านด้วยคะ


โดย : เม่ยหลิง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 30 ม.ค. ปี 2005 [ เวลา 22 : 36 ]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com