Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ชุมนุมจอมยุทธ

แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ :

นิยายซามูไร

 "Ronin"

คือ ผมอยากจะเขียนเรื่องเกี่ยวกะการต่อสู้ของพวกซามูไรแบบย้อนยุคน่ะครับ โดยอยากจะเอาตัวมิยาโมโต้ มุซาชิ เป็นตัวดำเนินเรื่อง

นิยายเรื่องนี้อาจจะไม่ตรงกับประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นโบราณนะครับ ถือซะว่าเป็นการนำเอาจินตนาการของผมมาผสมผสานกับอารยธรรมยุคนั้นก้อแล้วกัน ถ้าจะทำให้ประวัติศาสตร์จริงๆเสียไปเช่นใดก้อขออภัยด้วย.

โดย : Musashi_miyamoto
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 2 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 1 : 42 ]

"RONIN"
ภาคหนึ่ง - ความพินาศของตระกูลมิซาโดะ

ชื่อของข้าคือ มิซาโดะ ชิอากิ อายุ 15 ปี บุตรีของตระกูลซามูไรมิซาโดะแห่งแคว้นนาซาโอกะ ผู้จงรักภักดีต่อท่านไดเมียวมานานหลายร้อยปี....

เมื่อตอนเช้า ข้าได้ออกไปเดินเล่นในป่ากับเคียวชิโร่ บุตรชายของตระกูลซามูไรเช่นเดียวกับข้า ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของข้าก็ว่าได้ เนื่องจากถ้าพูดตามตรงข้าเองก็ไม่ค่อยเหมือนกับบุตรีของชาวบ้านนัก ด้วยความแก่นและห้าวราวกับผู้ชายทำให้ข้ารู้สึกว่าการคบหากับเพื่อนผู้หญิง ต้องคอยฝึกพิธีรีตองต่างๆเพื่อเตรียมเป็นภรรยาของใครสักคนมันช่างน่าเบื่อสิ้นดี

ดูจากรูปร่างอ้อนแอ้นบอบบางของข้าภายนอกคงไม่มีผู้ใดเชื่อหากข้าจะพูดว่าข้าได้ฝึกปรือเพลงดาบมา โดยที่ท่านพ่อมิซาโดะ โนนากะ ของข้าก็มิได้ห้ามปราม เพราะท่านเห็นความสำคัญของเพลงดาบโดยไม่แยกหญิงชาย ท่านเคยกล่าวว่ามันช่างน่าเศร้าใจนักที่ต้องเห็นผู้หญิงถูกข่มเหงรังแกต่างๆนาๆโดยไม่อาจปกป้องตัวเองได้

และเคียวชิโร่นี่เองที่คอยเป็นผู้ฝึกปรือให้ข้าอยู่เสมอ (หรืออาจจะเรียกได้ว่า "คู่ซ้อม" มากกว่า) และข้าไม่อายที่จะพูดว่า ฝีมือข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย เคียวชิโร่เองก้อยังเคยพูดว่า "ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าฝีมือดาบของเจ้าจะเป็นของสตรี" (เขากล่าวเช่นนี้หลังจากข้าเอาชนะเขาได้ในการประลองซ้อมๆครั้งหนึ่ง) แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเคียวชิโร่จะด้อยฝีมือ เพราะในเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันนั้น เคียวชิโร่ในวัย 16 ปี ถือว่าเก่งที่สุดก็ว่าได้....


โดย : Musashi_miyamoto
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 2 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 1 : 44 ]

...ในตอนเช้านั้นข้ามีความรู้สึกว่าข้ามีความสุขที่สุดที่ได้เกิดมามีชีวิตเช่นนี้ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตามอัตภาพในหมู่บ้าน ท่ามกลางป่าเขาที่ร่มรื่น ฟังเสียงนกขับขานบทเพลง เสียงน้ำไหล เสียงหวีดหวิวของใบไม้ พร้อมกับฝึกปรือตนเองทั้งด้านร่างกายและจิตใจ

โดยเฉพาะเมื่อข้าได้เดินเคียงข้างไปกับเพื่อนสนิทที่สุดของข้า ในบรรยากาศอันสงบสุขเช่นเช้านี้

"เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่เหรอ" เคียวชิโร่หันมาถามข้าระหว่างที่เราเดินกันอยู่เงียบๆ "ปกติเจ้าเป็นคนพูดมากจะตาย" เขากระเซ้า

ข้ายิ้มพลางหันไปทางเขา "ข้ากำลังคิดว่า...ข้าเป็นคนที่เกิดมามีความสุขที่สุดในโลกน่ะสิ"

เขาเลิกคิ้ว "เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้นล่ะ"

ข้าก็ได้อธิบายเหตุผลที่ข้ากำลังคิดคำนึงอยู่ให้เขาฟัง พอข้าพูดจบเขาก็หยุดเดินพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่สดใส

"ที่เจ้าคิดเช่นนี้อาจเป็นเพราะเจ้ายังคงอ่อนประสบการณ์และยังไม่ได้เห็นโลกภายนอกอีกมาก ท่านพ่อของข้าเคยพาข้าเข้าไปในเมืองครั้งหนึ่ง..."

"มันเป็นยังไงบ้างเหรอ ในเมืองไคโด(เมืองหลวงของแคว้นนี้)ใช่ไหมที่เจ้าได้ไปเห็นมา" ข้าถามด้วยความกระตือรือร้น เนื่องจากข้ายังไม่เคยไปที่นั่นแม้แต่ครั้งเดียว "เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ เคียวชิโร่"

"ก็ได้ ถ้าเจ้าอยากจะฟังล่ะก็" เคียวชิโร่รู้สึกขบขันนิดๆกับความกระตือรือร้นและความอยากรู้เรื่องราวของข้า "ว่าแต่เจ้ารอสักครู่นะ อยู่เฉยๆล่ะ" เขาพูดพร้อมกับชำเลืองมองไปรอบๆช้าๆก่อนจะค่อยๆก้มลงไปที่พื้น และขว้างสิ่งหนึ่งไปยังพุ่มไม้ใกล้ๆ ซึ่งสายตาข้าไวพอที่จะเห็นแว่บหนึ่งว่ามันคือก้อนหิน

"ออกมาได้แล้วน่า เจ้าคนติดตาม" เคียวชิโร่พูดขึ้นเรียบๆ "ข้ารู้ว่าเจ้าตามข้ามาตลอดทาง"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งปรากฎกายออกมาจากพุ่มไม้ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยผ้าปิดปากสีน้ำเงินเข้ม คาดดาบสั้นไว้ที่หลัง ที่ข้าทราบว่าเขายังเป็นเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้าก็เพราะดวงตาที่ยังเยาว์วัยและรูปร่างที่เล็กกว่าข้า แต่น่าแปลกที่ดวงตาของเขาเป็นสีเทาเช่นเดียวกับสีผมที่มีสีขาวแซมเล็กน้อย

นี่สินะคือนินจา ข้าคิด บิดาของข้าเคยสอนข้าเกี่ยวกับคนพวกนี้และหน้าที่ที่พวกเขาทำ แต่ชั่วชีวิตข้าเคยเห็นนินจานับครั้งได้ ซึ่งข้าเข้าใจเหตุผลตามที่บิดาข้าอธิบายว่าพวกเขาเป็นบุคคลที่ไม่ควรเผยโฉมหน้าของตนให้ใครเห็นเพื่อความปลอดภัยของพวกเขาเอง

"ข้าขออภัยด้วยท่านเคียวชิโร่ แต่นี่เป็นคำสั่งของท่านคาเสะที่สั่งให้ข้ามาคอยอารักขาท่าน" นินจาคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"อารักขาข้า?" เคียวชิโร่ทวนอย่างงงๆ "จากอะไรกันล่ะ"

นินจาหนุ่มลดเสียงลง "เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ ที่ข้าไม่ควรพูดต่อหน้าผู้อื่น" เขาชำเลืองมองมาทางข้า และข้าก็จ้องตอบลงไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น

"นี่เป็นสหายข้า" เคียวชิโร่เอ่ย แต่เขาก็รู้ดีว่าเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องสำคัญเกี่ยวกับตระผมลฟูมิโยชิของเขา ซึ่งข้าอาจกล่าวได้ว่าเป็นตระผมลที่มีสูงส่งและมีความสำคัญต่อไดเมียวมากกว่าตระผมลเล็กๆของข้ามากนัก เขาจึงเอ่ยขึ้น "ถ้าเช่นนั้น ข้าขอเวลาพูดคุยกับสหายผู้นี้ของข้าตามลำพังสักครึ่งชั่วโมง จากนั้นข้าจะกลับไปที่คฤหาสน์กับเจ้า ตกลงไหม"

นินจาผู้นั้นพยักหน้า "ขอรับ" เขารับคำ "ถ้าเช่นนั้นอีกครึ่งชั่วโมงข้าจะมาพบท่านอีกครั้ง" พอพูดจบเขาก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม...

โดย : Musashi_miyamoto
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 2 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 1 : 46 ]

กรำไปเอามาจาก ประมูลซะงั้น -*-

โดย : -------*-*-----
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 22 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 19 : 47 ]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com