Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ชุมนุมจอมยุทธ

แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ :

ฤๅถึงคราชนบทจะสิ้นบุญ

ผมกลับไปบ้านที่บ้านนอกมา เหมือนย้อนอดีตไปหารากฐานตัวเอง ที่บ้านของผม ถาวรวัตถุต่างๆ ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก มีอะไรอีกมากมายที่สะþþท้อนภาพความทรงจำในอดีต เด็กๆ ยังคงเล่นลูกแก้วกันเป็นกลุ่มๆ, อาคารเรียนหลังเดิมยังต้องรองรับเด็กรุ่นใหม่ที่เข้ามาแทนที่, ชาวบ้านยังคงรวมตัวกันในงานวัด

สิ่งที่เปลี่ยนไปก็มีมากมายเช่นกัน อาทิเช่น วิถีชีวิตที่สะดวกสบายขึ้น หุงข้าวโดยไม่ใช้เตาถ่าน, ทำกับข้าวไม่ใช้ฟืน, มีน้ำดื่มจากก๊อกแþþทนน้ำบ่อทรายที่เคยลงไปหาบมาจากท่าน้ำ ฯลฯ รัฐบาลช่วยให้เงินหมุนมาง่ายขึ้นในรูปหนี้ระดับรากหญ้า ความสะดวกสบายจึงเข้ามาแทนอะไรหลายอยþþ่าง มือถือเริ่มเข้ามาเป็นสินค้าที่ชาวบ้านคิดถึงก่อนเมื่อมีรายได้จากการเกษตร และรถยนต์กลายเป็นสินค้าสำหรับคนยุคผมที่จบและมีงานทำเพียงพอที่จะก่อหนี้ได้ ในขณะที่ไร่นาบางส่วนถูกใช้เป็นเครื่องค้ำประกันการก่อหนี้แทนที่จะใช้ไปในการเกษตร เนื่องจากผลขาดทุนจากภาคการเกษตรซ้ำซ้อนจากปีก่อนๆ รายได้ปัจจุบันที่ไม่แน่นอนไม่เพียงพอต่อรายจ่ายที่เพิ่มขึ้นในแต่ละปี

แรงงานอายุ 30-40 ปี โยกย้ายถิ่นฐานเข้ามาทำงานในโรงงาน เป็นรุ่นพี่ผมที่ขาดการศึกษา หากยังโสดการมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน และการอยู่กันก่อนแต่งจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำกัน บางส่วนเริ่มถึงวัยมีครอบครัว ในขณะที่รายได้ไม่พอรายจ่าย บีบบังคับให้ส่งหลานให้ญาติที่บ้านนอกเลี้ยงดู เด็ก ป.ื่องþ คนหนึ่ง เป็นหลานของผมเอง ยืนนิ่งอยู่คนเดียวแล้วร้องไห้ ชีวิตของมันได้อยู่กับพ่อแม่ เพียงแค่วัยแบเบาะ ในขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่งนิยมมีþþสามีเป็นชาวต่างชาติ ความนิยมในความฟุ้งเฟ้อที่แสดงให้ชาวบ้านเห็น กลายเป็นที่นับหน้าถือตา สังคมชนบทบีบบังคับให้นักศึกษาจบใหม่ประสบคþþวามสำเร็จเร็ว รวยเร็วให้เห็นสมใจหวัง “ทางลัดร็” สารพัดรูปแบบจึงกลายเป็น “ทางเลือกใหม่” สำหรับชีวิตสำเร็จรูป ไม่มีใครถามว่า ทำอย่างไรจึงเรียนเก่ง มีแต่ถามว่า ทำอย่างไรจึงจะได้เกรดเอ ไม่มีใครถามว่า ทำอย่างไรจึงจะทำงานไดþþ้ดีขึ้น มีแต่ถามว่า ทำอย่างไรเงินเดือนจึงจะเพิ่มขึ้น

ในขณะที่เด็กส่วนใหญ่หลังจบการศึกษาภาคบังคับแล้ว ยังเขียนชื่อตัวเองไม่ถูก ครูในโรงเรียนถูกล้อมกรอบด้วยกฎใหม่ “ห้ามตีี่” และพ่อแม่ เลี้ยงลูกด้วยเงิน โดยมีแรงขับเป็นอารมณ์ เมื่ออารมณ์ไม่ดี ลูกเป็นที่ระบาย เมื่ออารมณ์ดี การใช้จ่ายเพื่อความสุขก็ถูกลูกอ้อþþนขอ ลูกไม่เห็นความยากลำบากของการหาเงิน เนื่องจากพ่อแม่ไม่ได้อดให้ลูกเห็น แต่ใช้การ “ยืม” แก้ปัญหาแทน แรงจูงใจในการเรียนเปลี่ยนไป ไม่ใช่ “การเรียนให้เก่ง” เพื่อจะได้ไม่ต้องยากลำบากเหมือนพ่อแม่ แต่คือ การเรียนเพื่อหาโอกาสเป็นดารา ญาติห่างๆ คนหนึ่งของผมขอเงินแม่เพื่อไปอัดเทปส่งค่ายอาร์þþเอส โรงเรียนมัธยมที่เมื่อก่อนมีนักเรียนเรียนดี มาติดบอร์ดโชว์เป็นเป็นนักเรียนตัวอย่าง ตอนนี้กลายเป็นทีมเชียร์หรีดเดอร์เหมือนในโทรþþทัศน์ ที่เป็นเครื่องบ่งบอกความสำเร็จทางการศึกษา

ค่านิยมใหม่ๆ ทำลายความเป็น “แม่คน” ผู้เป็นแม่ 2 ใน 4 ราย มีลูกสาวเพียงคนเดียว เหตุผลเนื่องจากไม่อยากยากลำบากอุ้มลูกคนต่อไป เมื่ออยากได้ความน่ารัก ก็ซื้อหมาตัวเล็กๆ มาเลี้ยงแทน เรียกว่า “ลูก” และดูแลอย่างดี ในขณะที่ “ลูก” ถูกใช้เป็นที่ระบายอารมณ์ ก่นด่าแทนหมูหมาไป ปัญหาในครอบครัวถูกแก้ไขด้วย “เงิน” ที่ได้จากการก่อหนี้ ยามยาก ข้าวปลาอาหารไม่เพียงพอ “การเสียสละและอดทน” เหมือนดังอดีต ไม่ถูกนำมาใช้ แต่การ “ซื้อเพิ่ม” ถูกนำมาใช้แทน ลูกๆ ได้รับการปลูกฝังเรื่องการแก้ปัญหาชีวิตด้วยเงินนี้ มาตั้งแต่เล็ก ไม่มีใครคิดว่า “การเสียสละและการอดทน” คือ ความดีงามที่ควรปลูกฝัง ต่างคิดว่า การใช้เงินแก้ปัญหาต่างหาก คือ “ความฉลาด”

ประมาณสิบปีข้างหน้า เราคงจะเห็นผลของความล่มสลายของสังคมชนบทนี้...ือ ı

โดย : หนี่งประหลาดเดียวดาย
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 17 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 11 : 3 ]

ชนบทก็ยังเป็นชนบท บ้านนอกคอกนาก็ยังคงว่ากันได้อยู่เสมอแหละ ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ครอบครัวมันเล็กลง แค่พ่อ แม่ ลูก ทีนี้พังทั้งสังคม

โดย : จอมยุทธ
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 17 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 19 : 29 ]

คิดถึงนั้นคือทุกข์ คิดถึงนั้นหม่นหมอง แต่เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว
ก้ไม่แคล้วคิดถึง (คิดถึงชนบท..นับวันทุ่งนาจะกลายเป็นป่าคอนกรีต)


โดย : มารขาหมู
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 17 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 5 ]



โลกก้าวไกล สู่ยุคไอที
ที่น่าเศร้าใจ ณ ที่ชนบทไม่ห่างไกล
ยังมีค่านิยมไม่ส่งลูกเรียนต่อ แม้ว่าจะมีกำลังส่ง

จบแค่ป.6 ออกมาใช้ชีวิตร่วมกัน สร้างครอบครัว ไม่มีกี่ปี
ต่างก็เลิกร้างกันไป อาชีพที่มีคือรับจ้างเท่านั้น
มีงานได้เงิน ยามหมดงานใช้เงิน ร่ำสุรา เที่ยวสำราญ
สุดท้ายเงินก็หมด มีงานเข้ามาดีไป ไม่มีงานเข้ามา
หาลักเล็กขโมยน้อย พอประทังชีวี

ใช้ชีวิตไปวันวัน ลูกน้อยที่นับวันโต เลี้ยงไปตามยถากรรม
แล้วจะหวังอะไรว่า คุณภาพชีวิต จะดีขึ้น
ลูกที่โตขึ้นมา คงเวียนวน เช่นนี้ เป็นวัฎจักร เช่นเดิม
สุดท้ายก็เป็นภาระของสังคม...

บางวันนั่งมองดูสภาพชีวิตเหล่านี้..ข้างบ้านตนเอง. แล้วให้สะท้อนใจนัก


ชนบทยังมีมนต์ขลังและเสน่ห์ของมันอยู่
ขอเพียงคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น
ค่านิยมอนุรักษ์ ความเป็นไทยที่ยั่งยืน ที่ใฝ่หา
จะยังคงอยู่อีกนานหรือไม่


อยากรู้จัง..





โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 19 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 10 : 21 ]

ยาวจัง



โดย : มารเหล้าขาว
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 19 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 14 : 33 ]

แต่ข้าพเจ้าสิ้นความแก่งแย่งครับ (หวังว่าท่านคงรู้) ข้าพเจ้าขอลาก่อนควันจางเมื่อไหร่ค่อยเจอกันครับ


โดย : บุรุษไร้นาม
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 19 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 46 ]

สังคมบริโภคนิยมไง
แล้วเราก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้ไปแล้ว
หากจะเรียกร้อง ก็ต้องมาแก้ที่ตัวเราก่อน
ในเมื่อตัวเราเองยังบริโภคสิ่งต่างๆ อยู่อย่างนี้
เราจะให้ชาวชนบทมาใช้ชีวิตอย่างเดิมๆได้อย่างไร
ทุกคนก็อยากสบายกันทั้งนั้น
จะให้ปิดหู ปิดตา ก็คงไม่ได้

ว่าแล้ว ก็หลอมรวมบริโภควัตถุต่างๆ ไปเลย
แต่ต้องอย่างมีสตินะ สติอยู่ไหนล่ะ

ก็เลือกกันเข้าไป...บอกแล้ว เบอร์ 4 ก็ไม่เชื่อ
ก็เป็นหนี้กันเข้าไปดิ


โดย : อิสตรีมาร
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 0 ]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com