Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ชุมนุมจอมยุทธ

แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (1)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10

หัวข้อ :

เพราะเธอคือเพื่อนฉัน

อแมนด้า สาวน้อยวัย 14 ที่มีผมหยิกหยอยสีแดง ใบหน้ารูปไข่ ที่ทั้ง
หน้าเต็มไปด้วยกระ สีผิวที่ใครหลายต่อหลายคนต่างพากันสงสัยว่า "ชีวิตนี้ทั้ง
ชีวิตของเธอเคยโดนแดดบ้างหรือไม่"

ดูจากภายนอก แม้จะดูเหมือนเด็กสาวทั่ว ๆ ไป ที่ร่าเริงแจ่มใส แต่อแมน
ด้ากับหาเป็นเช่นนั้นไม่ ท่ามกลางความรื่นเริงของเพื่อนฝูง อแมนด้ากับนั่งหงอย
เหงาอยู่เพียงลำพัง ตาสีน้ำข้าวที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นเล็ก ๆ ของเธอดูหม่นหมอง
ยิ่งนัก แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ดูเหมือนว่าเธออยู่เพียงลำพังคน
เดียว

"ฉันว่าหล่อนจะต้องมีสภาพจิตใจที่ผิดปกติ
แน่นอน"
แม่สาวน้อยซีลสันนิษฐานไปตามแรงคิดของเธอ ขณะที่เธอกำลังนั่งจับกลุ่มคุยอยู่
กับพรรคพวกที่ม้านั่งตัวไม่ห่างจากที่สาวน้อยอแมนด้านั่งมากนัก

"บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดก็
ได้นะ"
สาวน้อยเบอร์นี่ผู้มีนัยน์ตาโตพูดออกมาแกมไม่เห็นด้วย พร้อมกับเสียงของ
เพื่อน ๆ ที่เหลือที่ไม่เห็นด้วยกับเธอเช่นกัน แต่แม่สาวน้อยซีลก็ยังคงยืนยัน
กับความคิดของเธอเช่นเดิม

"นี่ พวกหล่อนยะ ฉันก็ไม่ได้คิดจะไปกล่าวหา
อะไรแม่นั้นหรอกนะ แต่พวกหล่อนไม่คิดบ้างหรือว่า ตั้งแต่ที่แม่นั้นเข้ามาเรียน
ที่นี่ แม่นั้นเคยร่าเริงให้พวกเราได้เห็นกันบ้างไหม"

เพื่อนทุกคนต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่มีใครโต้เถียงกับคำพูดของแม่สาวน้อย
ซีล จริงอย่างที่แม่สาวน้อยกล่าว ไม่ว่าจะเป็นตัวเธอ สาวน้อยเบอร์นี่ หรือ
แม้กระทั่งทุกคนภายในโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ ทุกคนล้วนแล้วแต่เห็นสภาพเดิม ๆ อย่างนี้ของแม่สาวน้อยอแมนด้าไม่เคยเปลี่ยน หลายต่อหลายคนเคยชวนเธอพูดคุย แต่
เธอก็ได้แต่เพียงพูดคำ ตอบคำ หลายต่อหลายคนเคยชวนเธอกลับบ้านด้วยกัน ไปกิน
อะไรด้วยกัน ไปเที่ยว ไปงานปาร์ตี้ แต่ก็ถูกเธอปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง

ไม่ว่าทุกคนจะพยายามกันแค่ไหน ก็ได้คำตอบกลับมาเช่นเดิมทุกครั้ง จนทุก
คนต่างพากันยอมแพ้ ปล่อยให้สาวน้อยได้อยู่กับสภาพที่เธอพึงพอใจอยู่อย่างนี้ สภาพที่เธอพึงพอใจที่จะปลีกตัวจากผู้คน สภาพที่หลายคนอาจดูชาชินกับมันไปแล้ว แต่ก็คงไม่ใช่ใครบางคนอย่างแน่นอน

"ฉันจะต้องทำให้นั้นร่าเริง ก่อนที่ฉันจะจบจากที่
นี่ให้ได้" แม่สาวน้อยซีลกล่าวออกมาอย่างแน่วแน่

"แล้วเธอจะทำยังไง" เพื่อน ๆ ต่างพากันส่งเสียถามด้วยความอยากรู้ แต่ก็ได้คำตอบกลับมาแค่เพียง

"พวกหล่อนคอยดูก็แล้วกัน"
* * * * *

หลายวันผ่านไป หลายต่อหลายคนยังคงดำเนินชีวิตของตนเองตามปกติ แต่ในความปกติ
ของพวกเขา กับมีใครบางคนทำให้พวกเขาต่างพากันเกิดความสงสัยไปตามกัน

แม่สาวน้อยซีล ที่พึงพอใจกับเสื้อผ้ารัดรูป ที่เน้นทรวดทรงอันน่ามอง
ของเธอ ผิวที่ขาวผ่อง ใบหน้าที่แต่งเติมด้วยเครื่องสำอางค์อย่างสวย พร้อมกับ
อากัปกริยาที่เธอแสดงออกมา ทุกคนล้วนแล้วแต่รู้ว่า เธอคือสาวเปรี้ยว ที่
พร้อมให้ชายหนุ่มทั้งหลาย พากันหลงใหลในตัวเธอ แทบคลั่ง แต่มาตอนนี้ เธอกับ
ทำเรื่องที่น่าสนใจมากกว่านั้น เรื่องที่ทุกคนไม่อาจคาดเดาได้ว่า เธอกำลังทำ
อะไรอยู่

ทุกวันนี้ ถ้าใครเห็นสาวน้อยอแมนด้า ก็จะเห็นแม่สาวน้อยซีลไปด้วย ทุก
คนต่างพากันสงสัยว่า สาวเซ็กซี่อย่างซีลจะมาอยู่กับสาวเฉิ่ม ๆ อย่างอแมนด้าได้
อย่างไร มีเพียงพรรคพวกของแม่สาวน้อยซีลเท่านั้นที่รู้ แต่ก็ไม่ได้รู้อะไรมาก
ไปกว่านี้

"เพื่อนของพวกเธอเขาคิดกำลังจะทำอะไร
หรอ" นี่เป็นหลายต่อหลายเสียง ที่พรรคพวกของแม่สาวน้อยซีลมักจะถูกถาม จากใคร
ต่อใครหลายคน ที่พากันอยากรู้อยากเห็น แล้วพวกเขาต่างก็ได้รับคำตอบที่
เหมือน ๆ กันว่า

"ดู ๆ ไปเดี๋ยวก็รู้"

แม้จะเรียนกันคนละห้อง แต่ทุกครั้งที่แม่สาวน้อยซีลหมดชั่วโมงเรียนก่อน
เธอก็มายืนคอยอแมนด้าที่หน้าห้องเรียนทุกวัน จากที่เคยเกาะกลุ่มไปไหนกับพรรค
พวกของเธอ เธอก็จะมาคลุกอยู่กับอแมนด้า ไม่ว่าอแมนด้าไปไหน แม่สาวน้อยซีลไป
ด้วยเสมอ แม้กระทั่งกลับบ้าน สาวน้อยก็ยังกลับด้วย แม้ว่าจะอยู่คนละทางก็ตาม
เพียงเพราะหวังว่า สักวันคงได้ยินคำบางคำออกมาจากปากของอแมนด้า
* * * * *
หลายวันผ่านไป แล้วใครหลายต่อใครคนต่างก็พากันรู้ว่า แม่สาวสุดเซ็กซี่อย่าง
ซีลกำลังจะทำอะไร แทนที่ทุกคนจะพากันให้กำลังใจ ต่างพากันปรามาสเธอว่า เธอ
ไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน ด้วยเหตุผลที่ทุกคนต่างพากันลงความคิดเห็นว่า เพราะ
พวกเขาได้เคยทำกันมาแล้ว แต่ไม่มีใครทุ่มเทอย่างแม่สาวน้อยซีล แต่ถึงพวกเขาจะ
เห็นว่า แม่สาวน้อยซีลจะทุ่มเทอย่างไร ผลมันก็ยังคงเหมือนเดิม

และแล้วแม่สาวซีลก็ต้องพ่ายแพ้ความพยายามของตัวเอง ไม่ผิดอะไรจากที่ทุก
คนปรามาสเธอว่า เธอไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน เมื่อวันหนึ่ง เธอได้บันดาลโทสะ
ใส่อแมนด้าอย่างเหลือที่จะทน

"พอกันทียัยงี่เง่าเอ๊ย! ฉันสุดทนกับคนอย่างเธอมามากพอแล้ว ถ้าเธอพึงพอใจที่
จะอยู่ในโลกเพียงคนเดียวก็ตามใจ"

สาวน้อยอแมนด้าก้มหน้านิ่ง ไม่โต้เถียงอะไรออกมา เพียงแต่แค่กล่าวอะไร
บางอย่างออกมา ซึ่งมันทำให้แม่สาวน้อยซีลยิ่งบรรดาโทสะขึ้นมามากกว่าเดิม

"เธอไม่น่ามาเสียเวลากับคนอย่างฉันเลย
นะ"

"ถ้าฉันไม่คิดว่าหล่อนเป็นเพื่อนฉัน ๆ ก็ไม่
สนใจหรอก!" ก่อนที่แม่สาวน้อยซีลจะเดินไปจากตรงนั้น เธอก็ต้องหยุด เมื่อได้
ยินอแมนด้ากล่าวออกมาว่า

"คนอย่างฉันมีสิทธ์ที่จะเป็นเพื่อนกับคนอื่น
ได้ด้วยหรอ" ประโยคทั้งหมดของสาวน้อยอแมนด้า ทำให้แม่สาวน้อยซีลต้องแปลกใจ เธอหันมามองเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า และเธอก็ต้องตกใจ เมื่อกำลังได้เห็น
น้ำตาออกมาจากตาทั้งสองของเพื่อนเธอคนนี้ เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะคิดว่า
ปล่อยให้เพื่อนของเธอคนนี้ได้ร้องไห้ ๆ พอใจ เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน และแล้ว
หลายต่อหลายสิ่ง ที่มันคงอัดอั้นมานาน ได้พรั่งพรูออกมาจากปากของสาวน้อยอแมน
ด้า พร้อมกับน้ำตาของเธอ

"เธอรู้ไหม ฉันมักจะโดนใครต่อหลายคน พากันล้อ
ว่าฉันขี้เหร่ ดูผมที่หยิกของฉันสิ ทุกคนต่างพากันว่า ๆ มันน่าจะเป็นฝอยขัด
หมอเสียมากกว่า ดูสิใบหน้าที่เต็มไปด้วยกระของฉัน ก็มีหลายคนพูดว่า แล้วอย่างนี้ผู้ชายคนไหน เขาจะกล้าหอมแก้ม พวกผู้ชายเขาคงต้องรู้ยี้กันแน่ ผอม ๆ เก้ง ๆ ก้าง ๆ อย่างเธอ แถมยังเชื่องช้าอีกต่างหาก ดูแล้วน่าจะเป็นตัว
ตลกมากกว่า เป็นคนนะ............................."

"ด้วยเหตุนี้จีงทำให้เธอไม่มั่นใจที่จะคบใครใช่
ไหม" ซีลเอ่ยปากถามออกมา พร้อมกับแววตาที่มองเพื่อนอย่างเห็นใจปนสมเพส พลางก็
พูดต่อไปอีกว่า

"นั้นมันก็แค่คำพูดของคนแค่ส่วนหนึ่ง แต่ไม่ใช่
ทุกคน ถ้าเธอปล่อยให้คำพูดของคนเพียงไม่กี่คน มามีอำนาจต่อการดำเนินชีวิตของตัว
เธอล่ะก็ ชีวิตนี้ทั้งชีวิตของเธอมันจะก้าวไปทางไหนได้ล่ะ" แม่สาวน้อยหยุดพูด
ไปนิด ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

"ที่เธอกำลังเห็นฉันอยู่ตอนนี้ ฉันอาจสวย เซ็กซี่ ในสายตาของเธอ หรือในสายตาของ
ใครต่อใคร แต่ฉันก็ไม่ได้เด่นคนเดียว ยังมีคนที่ดูสวย ดูเซ็กซี่กว่าฉัน แต่ฉัน
ก็ไม่สน เพราะฉันมั่นใจในสิ่งที่ฉันเป็นฉัน แม้กระทั่งคนที่เขาดูแย่กว่าเธอ บาง
คนถึงกับพิการ ดูไม่ได้ แต่เขาก็ดำเนินชีวิตไปอย่างมีความสุข ไม่สนใจว่าใครจะ
ว่ายังไง ก็เพราะพวกเขามั่นใจในสิ่งที่เป็นพวกเขาเอง" แม่สาวน้อยซีลไม่กล่าว
อะไรอีกต่อไป เธอเดินไปจากตรงนั้นทันที ไม่สนใจที่จะหันมามองว่า สายตาของ
เพื่อนเธอคนนี้ได้มีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป
* * * * *
เวลาผ่านไปอาทิตย์นึงเต็ม ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างกับมาเป็นปกติเหมือนเดิม สาวน้อย
อแมนด้ายังคงอยู่ตัวคนเดียว แม่สาวซีลก็อยู่กับพรรคพวกของเธอ แต่พอมา
วันนี้ ๆ ที่เป็นปกติของทุกคน กับเป็นวันที่ใครบางคนต่างพาทำเรื่องที่ไม่น่า
เชื่อขึ้นมา

สาวน้อยอแมนด้า ค่อย ๆ เดินเข้ามายังกลุ่มของแม่สาวน้อยซีลอย่างช้า ๆ อาการของเธอทำให้หลายคนรู้ว่า เธอกำลังเคอะเขินและไม่มั่นใจในสิ่งที่เธอกำลัง
จะทำอย่างเห็นได้ชัด ทั้งซีล ทั้งเบอร์นี่ และเพื่อนอีกสามคนที่เหลือ ต่างพา
กันจ้องมองสาวน้อยอแมนด้าด้วยความแปลกใจ แต่สักพักสายตาของซีลเบือนไปทางอื่น ราวกับจะไม่อยากสนใจ แต่แล้วเธอก็ต้องหันมามองหน้าอแมนด้าด้วยความแปลกใจระคน
ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

"ให้ฉันร่วมกลุ่มคุยกับพวกเธอด้วยคนได้
ไหม!" ใช่ว่าจะมีแต่ซีลที่ยังคงตะลึงกับประโยคที่เพิ่งจะผ่านหูไป พรรคพวกของ
เธอก็คงรู้สึกไม่ต่างอะไรจากเธอในตอนนี้นัก แม่สาวน้อยซีลเผลอยิ้มกว้างออกมา
อย่างสุดแสนจะดีใจ เพราะสิ่งที่เธอคิดว่าคงไม่มีหวังที่จะได้ยินจากปากของ
เพื่อนเธอคนนี้ เธอก็ได้ยินจนได้

"ได้สิ แต่เธอระวังยัยแอลลี่นะ" แม่สาวน้อยซีลหมายถึงเพื่อนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ เธอ พลางก็พูดต่อไปว่า

"แม่นี่นะเขากัดเจ็บจะบอกให้ ถ้าใครคิดจะไปต่อกรกะ
หล่อนน่ะ" และแล้วต่างก็มีเสียงหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ทั้งซีลและอแมน
ด้าต่างไม่คิดว่า มันจะมีความสุขมากมายขนาดนี้
จบแล้วค่า.



โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 15 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 21 : 13 ]

เอาเข้าผิดห้องน่ะ ตั้งใจว่าจะเอาเข้าห้องบุปผา

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 15 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 21 : 17 ]

อะ กลับมาอ่านอีกที ทำไมมันพิมพ์ผิดเยอะอย่างนี้ว่ะ เฉิ่มจริง ๆ เลย

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 15 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 21 : 26 ]

อะ อย่าอ่านกันอย่างเดียวนะเจ้าคะ ช่วยติ ช่วยชม ช่วยชี้แนะกันด้วย

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 15 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 22 : 5 ]

แม่สาวน้อย สาวน้อย แม่สาว
บอกสักครั้งสองครั้งก็พอแล้ว มากไปมันเฝือ ที่เหลือใช้แค่ชื่อก็จำได้อยู่หรอกว่าเป็นสาวน้อยกัน

ดีแล้วเริ่มจากเล็กไปใหญ่ เริ่มจากง่ายไปยาก
สำคัญต้องหมั่นเขียน ตั้งเป้าต้องเอาลงหนังสือให้ได้
อย่าเพิ่งหลงดีใจกับคำชมในเน็ตจากคนไม่กี่คน

แล้วเธอจะทำได้เอง

โดย : เฒ่าโล้ว
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 18 ]

เชื่อในตัวเองดังเชื่อในพระเจ้าว่ามีจริง ได้ยินใครคนหนึ่งเขาพูดว่าหัวขี้เรื่อยอย่างแก ถ้าลองได้ทำรับรองว่าต้องเยี่ยม

โดย : จอมยุทธ
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 30 ]

เอ่อเนอะคำว่าสาวน้อย แม่สาวน้อยเยอะจริงด้วย ขอบพระคุณรุนช่องที่กรุณา ติ ชม และชี้แนะนะเจ้าคะ ข้าน้อยมิเคยตั้งเป้าว่าจะเอาลงหนังสือเลยอะ แค่อยากมาให้พวกท่านได้ชื่นชมกันแค่นั้นเอง

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 9 : 49 ]

ท่านเสียงเพลงอยู่ไหม พยักคับ


โดย : ชายนิรนาม
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 39 ]

ไม่อยู่


โดย : ชายนิรนาม
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 46 ]

อ่านแล้ว รู้สึกดี แต่ขัดเกลาประโยค และคำซ้ำบ้างนะ
เพื่อนของผู้เฒ่าฝากมาบอก มันอายนะ ได้แต่วิจารณ์ลับหลัง
ไว้ถ้ามันว่างจะให้มันเข้ามาคุยด้วยนะ

โดย : เฒ่าแปดนิ้ว
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 48 ]

ทำไมต้องอายล่ะ ติมาไม่ว่าหรอก เพราะจะได้แก้ไขไง เพื่อนผู้เฒ่านี่แปลกดีนะ
ท่านชายนิรนามมาถึงนี้เลยนะ

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 59 ]

ซึ่งมากๆๆเลยคราบ...ถ้ามีอย่างก็ดีนะคราบ....
เพื่อนที่ดีอย่างนี้หาได้ยาก


โดย : คอหล่น ชมกันแต่พองาม แต่ติกันเยอะ ๆ นะเจ้าคะ ติแล้วก็ช่วยชี้แนะ

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 13 : 38 ]

ชอบอ่านนะครับ
แต่ถ้าคุณกดแป้นenter ให้แม่นๆจังหวะสักนิด
น่าจะสนุกกว่านี้แน่

โดย : แมลงปอไร้ปีก
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 14 : 31 ]

อะคราวหลังจะกดให้แม่น ๆ เลยอ่ะ

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 16 พ.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 1 ]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com