Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ชุมนุมจอมยุทธ

แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (1)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10

หัวข้อ :

ฤาเพียง คำ

บางคนรักชีวิตด้วยการปรนเปรอความสุขใส่ตัว
หรือดิ้นรนหาวิธีการต่างๆ ต่ออายุขัยให้ยืนยาว

แต่กับบางคน การรักชีวิต คือการให้คุณค่าแก่ชีวิต
และคุณค่านั้น มีค่ามากพอกระทั่งสามารถสละชีวิตได้

จากยุทธจักรสามก๊ก /นิติพงศ์ สำราญคง

โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 2 : 52 ]

แค่เกิดมาจนถึงอายุสามสิบก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตของผม
ให้ความสุขกับตัวเองมามากพอแล้วถ้าหลังจากสามสิบจะให้กับคนอื่นบ้าง มอบให้ได้แมกระทั่งชีวิตสำหรับคนที่รักและนับถอ ชีวิตถือเป็นสัมหาอันใดไม่

จากน้องชายมือปืน

โดย : โคว่จง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 7 : 35 ]

เพื่อลบรอยคราบน้ำตาประชาราษฎร์
สักพันชาติจักสู้ม้วยด้วยหฤหรรษ์
แม้นชีพใหม่มีเหมือนหวังอีกครั้งครัน
จักน้อมพลีชีพนั้นเพื่อมวลชน

..............................จิตร ภูมิศักดิ์

ฤๅเพียงคำ...................

โดย : ชนฤชัง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 12 ]

ใบ้ไม้ร่วงหล่นลงเป็นปุ๋ยฉันใด
จักฝังกายเป็นข้าแผ่นดิน..ฉันนั้น

แด่มวลมิตรที่รักผู้ผ่านทาง

ฮึดฮอดกอดบ่เถิง..ลุงกู่ก่งก๊ง(จ๊ากอยู่ไส)


โดย : จอมโจรลุ่มน้ำโขง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 18 ]

เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น
ไม่ว่ากับใครก็ตาม
บางครั้งอยากเล่า อยากระบาย
เพื่อให้ผู้ทำผิดได้รับการประจานและถูกประนาม
บางครั้งก้เล่าได้ บางครั้งก็เล่าไม่ได้
หลายเรื่องที่ผู้ใหญ่ในบ้านเมือง
ไม่ว่างานนั้นจะเกิดการทุจริต การรุกล้ำที่ดิน ฯลฯ
ครั้นจะต้อง"เอาหูไปนา เอาไปไร่" ทำไม่รู้ไม่เห็นเสีย
ผู้น้อยก็เกิดความอึดอัดสิ่งเหล่านี้เกิดได้กับทุกคน

เช่นเดียวการที่มีคนมากด้วยกิเลส ย่อมมีดีมีเลว
ผู้ใหญ่ทำชั่วทุจริตจึงเกิดขึ้นได้เสมอ

คนเรานั้น แม้โชคชตาเราจะเลือกเองไม่ได้
แต่ก็สามารถทำความดีได้
เราก็จะได้พบชีวิตที่ดีงาม



โดย : kf
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 20 ]

ใบไม้ร่วงลงไปกลายเป็นขี้....ดิน
ขี้หล่นลงไปกลายเป็นปุ๋ย...ไม้
ลูกไม้หล่นลงไปคนเอากิน....ขี้
ชีวิตเหลือดีกว่าขี้...กว่าดิน....กว่าไม้
ชีวิตบางคนเป็นได้แค่ขี้...เลี้ยงไม้...เลี้ยงดิน



โดย : เต้าหยิน
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 29 ]

มือกระบี่หนึ่ง
ดรุณีนางรำหนึ่ง
นักเขียนหนึ่ง
ล้วนมีหน้าที่ของตนเอง
.......................
ขอเพียงมีลมหายใจ
มันคงต้องรำกระบี่
นางก็คงต้องร่ายรำ
เขาคงต้องขีดเขียน
.......................
แม้บางครั้งพวกมันอาจมิรู้ว่า
รำกระบี่ไปเพื่ออะไร
ร่ายรำไปเพื่ออะไร
ขีดเขียนไปเพื่อสิ่งใด




โดย : ลี้น้อยมีดบิ่น
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 40 ]

เหล่าสหายของข้า ล้วนผู้กล้า
คารวะ..

แผ่นดินมิสิ้นไร้...ยุติธรรม
อธรรม ย่อมพ่ายแพ้ ในสักวัน

สักวัน...

โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 48 ]

ผู้น้อยๆ ผู้ใหญ่ๆ ใครเป็นขี้ เป็นดิน เป็นไม้
มือกระบี่ชอบรำ นางชอบรำ สุกรก็ชอบรำ รำดีแต๊ๆ เจ๊า

เหอะสักวัน สักสองวัน สักสามวัน สักแต่ผ่านไปวันๆ
ฤๅเพียงคำ...ฤๅเพียงสองคำ...ฤๅเพียงสามคำ...ฤๅเพียงลูบๆ คลำๆ



โดย : แปะไคซิม
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 8 : 59 ]



โดย : จอมโจรลุ่มน้ำโขง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 9 : 42 ]

เหอะ...ดีกว่าไม่ได้ลูบไม่ได้คลำ
เชิญชิมน้ำ...คำ สักจอก สองจอก
ท่านอาจารย์


โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 9 : 47 ]

จอกสองจอก...ฤๅพอคำ
เหอะ..ฤๅให้ลูบๆ คลำๆเพียงจอก



โดย : แปะไคซิม
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 11 : 34 ]

ปู่จ๋าก๊อตซิล่ามาแล้วจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ฟู่!) มะกี้คือเสียงพ่นไฟแห่งรักให้ท่านปู่นา

โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 11 : 41 ]

อยากลูบคลำน้ำคำให้คมคำ
แค่ได้ขำ..คะคิ๊ก..กระดิกหู
ทำได้ไหม..ได้ไม่ได้..ตามองดู
รู้ไม่รู้..ก็ว่ารู้...ดูมันทำ

คนจะอยู่ได้ด้วยรวยความฝัน
แต่วัน ๆ มันก็ผ่าน..เลยซะละ
หวังลมแล้ง ก็ยังหวัง.. สักวันนะ
แล้วก็จะ ได้รู้นะ...จริงไม่จริง

แม้ตายแล้ว..ยังงวยงง..ฝันหรือเปล่า
นั่นเรื่องราว..ของเหล่า..สัมพเวสี
บ้างตายร้าย..บ้างก็..มีตายดี
จะรอดู...ตรงนี้...วันมันตาย

ยังสงสัย ทำไม ตายช้านัก
ข้าคงจัก..ตายก่อน เป็นแน่ ๆ
ช่างมันเหอะ..หรือจะสู้ ให้รู้แพ้
อยากจะแก้...แต่ต้องเก็บ...ซุกในใจ

โดย : ซาบู
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 11 : 58 ]

อา ทันทีที่กระบี่ออกจากฝัก กลับกลายเป็นประกายระยับนับร้อยนับพันจุด
ความสวยงามเช่นนี้กลับมีอานุภาพนัก ศัตรูเพียงแต่มองอย่างโง่งม
ด้วยมิรู้ว่าจะหลบหลีกอย่างไร หรือ ยินยอมพร้อมใจกับความตายที่มาถึง
เรื่องราวเช่นนี้แม้แต่กระบี่คลุมวรุณยังมิสามารถตอบได้

โดย : กระบี่คลุมวรุณ
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 13 : 40 ]

มีอะไรเหมือนสงกะสัยในคำ
ก้อลองคลำลองดูนะเผื่อจะดี
อาจจะเจอเผื่อนะอาจจะมี
เป็นวิธีนะข้าก้ออยากจะคลำ......
...เห็น ซาน้อยสงสัย..คลำไปถึงไหนแล้วท่าน


โดย : กายใจฯ
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 13 : 40 ]



โปรดอ่านเบาๆ...ก่อนเหล่าผู้กล้าแผ้เสียสละจะตื่นขึ้นมาร่วมชื่นชม


จากเลือดเนื้อเชื้อเถาว์ที่แดงเลือด
ฝ่าฟันเชือดล้างอริที่คิดหลู่
ด้วยสายพันธ์โยงใยใจดีฟู
กระจายสู่แหล่าแหล่งแห่งดำเนิน

แล้วต่อไปก็ต้องใช้ใจตัวตน
จิตที่ปรนเอื้อเฟื้อเจือเมตตา
แต่ละคนต้องมีใจรักอาณา
รักครอบครัว.....รักอุรา....ทั้งรอบตัว

ต้องฟันฝ่าหลายเรื่องอาจเคืองคิด
ล้วนจะนำ...ผลักจริตให้เหหัน
ต้องแยบคาย อุบายย้ำ....กระทำกัน
ครูทั้งหลายคอยช่วยท่านให้เดินดี




บางคน....จะกินก็ยังไม่ค่อยจะมี/ถูกสังคมอันเชี่ยวกรากกระชากซะตัวปลิว
บางเทวดา...ก็เอ้อระเหยลอยคว้างในกระแสพารากอนอย่างหน้าแหงน
บางเปรต.....ก็ล้วงควักตักกินเหยื่อในสายธารที่อุดม(พุงกาง)



.......ฤาคงเห็นแค่บางๆจากเงาของเหล่าเผ่าคนดี ........



คงหยุดมองเงาบางบางวีรชน
นี่แหละเหล่าผู้คนที่แกร่งกล้า
ใจกล้าแกร่งใจแกร่งกล้าป้องอาณา
ตรึงตา......พิมพ์แน่นหนา....นั่นแหละครู




โดย : ห่านหิมาลัย
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 18 : 40 ]

ข้าน้อยเห็นอย่างท่านกล่าวแลตลอดแล้วเห็นด้วยท่าน
...โจโฉก็อยู่เพื่อร่วมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง
....เล่าปี่ก็อยู่เพื่อรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง
....ซุนกวนก็อยู่เพื่อรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง
ทั้งอ้วนเสี่ยว อ้วนสุด แลลิโป้ก็เช่นที่กล่าวมา
แต่ทุกคนต่างก็เป็นผู้มีความสามารถกันทุกคน จุดหมายเหมือนกันแลเมื่อทำได้แล้วในระดับหนึ่งมีใครบ้างไม่ลุ่มหลงในอำนาจแห่งรัฐแต่มากน้อยประการใดทุกท่านที่ข้าน้อยกล่าวมาต่างก็ได้สร้างบทเรียนให้เราได้เรียนรู้ แลที่เราควรจะเอาเป็นเยี่ยงอย่างแต่ในทางที่ดีเพื่อคนทั่วทั้งผอง ทั้งยังประโยชน์ถึงผู้อื่นเมื่อคราที่เราได้ถึงจุดที่เราตั้งปณิธานแล้ว ก็พึ่งละลึงแลท่านทั้งหลาย


ข้าน้อยธุลีดินขอคารวะหนึ่งจองขอรับ ท่านทั้งหลาย

โดย : ธุลีดิน
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 19 : 32 ]

เอ้าเจ้าพวกนี้หลบจากผาไม้ดำมาหาความรักกันใหญ่..
....พูดถึงความรักข้าเองก็รู้สึกเช่นหลายปีก่อนอีกแล้ว...
.....ข้าเองก็คงต้องไร้ผู้สืบสกุลต่อไปผาไม้ดำก็คงเงีบยเหงา...
......กลอนที่ข้าฝากมานี้คงเป็นกลอนที่ข้าแต่งเองซำยังคิดถึงคนที่ข้ารักอีกต่อไประยะเวลาหนึ่งหมื่นปีนี้ข้าคงต้องทำกรรมไว้เยอะเจ้าเองต้องมารับกรรมแทนข้านะเชงสุมิน ทั้งชั้วชีวิตอันยาวนานที่เป็นเวลา199ปีนี้ข้าเองก็คงอยู่คนเดียวต่อไป...
...ผาไม้ดำอันรื่นรมเพราะรักเจ้า...
....ใจมันเหงาเวลาเจ้าไม่อยู่...
....ก็เคยรู้ว่าทำตัวเองเจ็บ..
.....ก็ขอเก็บความในใจตลอดมา...

ไว้อาลัยแก่เธอที่จากข้าไป....แด่คนที่ข้ารัก....และคนที่รักข้า





โดย : บรูพาไม่แพ้
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 20 : 1 ]

ชีวิตที่มีค่า มีข้า มีฆ่า มันก็คือชิวิต ตราบใดที่สติสตังค์ยังอยู่ครบ
ก็ยังคงครุ่นคิดหาวิถีที่ควรจะเป็น หากวันใดสติสตังได้หายไป...ทุกอย่างก็โล่ง

(จากใจใสซื่อ เด็กดื้อของคุณลุง)

โดย : รัตน์
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 21 : 9 ]

อยากรู้ว่ากระบี่คลุมวรุณเนี่ยะใช่คนเดียวกับที่เคยไล่ฟันข้าอ่ะป่าว....

โดย : จอมมารบู
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 21 : 45 ]

โห.........น้องมารบูฯ สุดกล้า........ให้น้องไปที ดาว 0767 ไง๋มาหลบมุม...ตั้งคำถามอยู่ที่นี่ละน้องรัก............

จะขำมันดีมั๊ยเนี่ยะ.........

โดย : ซาบู
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 ธ.ค. ปี 2005 [ 22 : 10 ]

ฤๅ เพียง คำ

เรานึกถึงคำพูด
หรือนึกถึง กินสักคำ

คำพูดเพียงวาจา
คงรักษาเพื่อเกื้อหนุน
ชีพไซร้จะสิ้นบุญ
ยังคงอยู่เพื่อคำคาย

คำกินมิสู้อิ่ม
คำก็ชิมชินความหมาย
คำคำที่ทักทาย
ฟังรื่นหูคู่คำคน

โดย : อาอี้
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 ธ.ค. ปี 2005 [ 0 : 15 ]

หมายคำคือทองคำ
อย่างฝ้ายคำคือฝ้ายทอง
น้ำคำนำลูบท้อง
ไม่คอคล่องดั่งข้าวคำ

ชีวิตดั่งใบไม้ ตายไปจะได้เป็นนางงามจักรวาล
เป็นปุ๋ยง่ะ ชอบมะๆ



โดย : เฒ่าโล้ว
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 ธ.ค. ปี 2005 [ 0 : 37 ]



แวะมากอดท่านกู่*ด้วยความคิดถึงขอรับ



โดย : เซียเสียวหงส์
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 ธ.ค. ปี 2005 [ 11 : 41 ]

ถึงจอมมารบู กระบี่คลุมวรุณเพิ่งออกจากเกาะ ยังมะได้ฟันใครเลยอ่ะ

โดย : กระบี่คลุมวรุณ
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 ธ.ค. ปี 2005 [ 18 : 15 ]

จอมยุทธทุกท่านน่านับถือจริงๆๆเนียละที่ยุทธจักรว่าไว้ คนจริงย่อมไม่เผยตนเผยตนไม่ใช้คนจริง น่านับถือ นับถือ นับถือ

โดย : จอมยุทธน่าอนาถ
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 ธ.ค. ปี 2005 [ 20 : 41 ]

ย่ำทางมา หมื่นลี้ ก็หายล้า
ด้วยตรงหน้า มีหมื่นน้ำ คำสดใส
ข้าฝากคำ เอาไว้ ก่อนลาไกล
กลับมาใหม่....ได้ดื่ม คำ แสนสำราญ

คารวะ...หลายๆจอก


โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 ธ.ค. ปี 2005 [ 22 : 56 ]

ท่านพี่กู่ ข้าน้อยมาล่าช้าไปยังไงก็ยังทันเห็นท่านอยู่ขอวิสาสะสักจอกด้วยละกัน ....เอ่อวันก่อนคุยกันยังไม่จบเครื่องมันแฮงค์ต้องขอ
อภัยท่านด้วยที่เสียมารยาทหายไปไม่ร่ำลา

โดย : รังไม้
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 ธ.ค. ปี 2005 [ 11 : 35 ]

ท่านรังไม้...
ไหนๆก็ไหนๆ ฝากบอกตอนนี้เลยล่ะกัน
ประตูที่ให้มา...ต้องใช้รหัส ข้าเข้าไปไม่ได้

เอ...หรือว่ามียันต์กันผี อ่ะ
โอ๊ย....แสบตา


โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 ธ.ค. ปี 2005 [ 12 : 39 ]

ท่านกู่ ท่านไปที่ Writer Village ...
ต่อด้วย ค้นหาบ้านนักเขียน พิมพ์ "รังไม้"แล้วก็ search
จะพบบ้านเลขที่184 คลิก"รังไม้"(อักษรสีฟ้า)
แล้วก็คลิก Room Book... เป็น โอเค

โดย : รังไม้
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ธ.ค. ปี 2005 [ 12 : 5 ]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com