Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ชุมนุมจอมยุทธ

แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (1)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10

หัวข้อ :

ขอคำอธิบาย

ทำไมถึงเลิกใช้ ฃ (ขวด) และ ฅ (คน)

โดย : ลิ่วละล่อง
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 27 ธ.ค. ปี 2005 [ 1 : 12 ]

ยังมีอีก 2 ตัว
ฦ-ฦๅ เป็น "ตัวอักษรไทยที่ไม่ใช้แล้ว" จริงหรือ ?

ขอฝากคำถามไว้แค่นี้

โดย : ลิ่วละล่อง
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 27 ธ.ค. ปี 2005 [ 1 : 16 ]

ก็ ข(ขวด) เวลาเขียนมันก้ชํากับ ข. ไข่สิ เขาเลยไม่ใช้
ส่วนค. ค. คนหัวแตก มันไม่เป็นมงคลเลยต้องตัดออก
ตามความคิดของเรานะ


โดย : ดงดอกเหมย
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 27 ธ.ค. ปี 2005 [ 15 : 21 ]

พยัญชนะทั้ง 2 ตัวนั้น คนสมัยก่อนท่านใช้อย่างมีหลักเกณฑ์ มิใช่ใช้ส่งเดชอย่างที่เราบางคนเข้าใจ

ฃ ใช้สำหรับคำที่ออกเสียง ขอ แต่หมายถึง ขอที่เป็นเหล็กหรือไม้โค้งๆ สำหรับเกี่ยวของ เช่น ฃอ สำหรับบังคับช้าง (ที่เรียกว่าที่สำหรับสมเด็จพระนเรศวรชนช้างกับพระมหาอุปราชา ก็ใช้ พระแสงฃอง้าว คือ ง้าวที่เป็นอาวุธเหมือนมีด ด้ามยาว ๆ แต่มี ฃอ อยู่ตรงกลาง เพื่อใช้เกี่ยวหูช้าง เวลาจะบังคับให้ช้างเดินตามคำสั่ง)

คำที่ใช้ ฃ นั้น เข้าใจว่าคงมี ฃอง้าว ฃอฉาย (ไม้สำหรับสงฟางในเวลานวดข้าว บางทีก็เรียก ต้นฉาย) ฃอช้าง (ขอเหล็กมีด้ามสำหรับสับช้างที่มีปลายโค้งเรียกว่า ฃอเกราะ ที่มีปลายยอดเป็นปิ่น เรียกว่า ฃอปิ่น) ฃอสับ (โลหะที่ปลายงอเป็นตาขอสำหรับเกี่ยวฃอสับ)

ทั้ง 5 - 6 คำนี้ คือความรู้ที่ได้จากพจนานุกรม ซึ่งเข้าใจว่า คนโบราณใช้คอว่า ฃอ ในความหมายเช่นนี้

ส่วน ขอ ที่เป็นคำกิริยาที่หมายความว่า "พูดให้เขาให้สิ่งที่ต้องการ" นั้น คงจะใช้ "ข" กันโดยทั่วไป รวมถึงคำอื่นๆ ที่มีเสียง ขอ ด้วย

แต่ปัจจุบันใช้ ข-ไข่ทั้งหมด ก็ดี ไม่มีการสับสน แต่เราจำเป็นจะต้องรู้ว่า ในอดีต คนโบราณของเราท่านเคยมี "มรดก" ทางวัฒนธรรมคือตัวอักษรนี้อย่างไรบ้าง เพียงแค่ไม่กี่ตัวคงไม่ทำความสับสนให้เท่าไรนัก

ส่วน ฅ (คอ-คน) นั้น ผู้รู้ท่านบอกว่าคนโบราณท่านใช้ในความหมายถึง คอ (ของคน) คือ เมื่อเขียนคำว่า คอ ที่หมายถึงอวัยวะเป็นส่วนต่อของศรีษะกับตัวของคนและสัตว์ ท่านจะเขียนว่า ฅอ ดังนั้น ที่ว่า ฅ ไม่มีความหมาย (เหมือน ฃ) นั้นไม่ใช่ คนโบราณท่านทำอะไรมักมีเหตุมีผล (แม้ว่าบางครั้งอาจใช้วิธีอ้อมๆ เช่น "อย่าขี่หมาฟ้าจะผ่าเอา" ความจริงถ้าบอกตรงๆ ว่า หมาจะกัด ก็อาจไม่เชื่อ เพราะจะเถียงว่าหมานั้นเชื่อง ตนรู้จักดี อะไรทำนองนี้)

แต่คนยุคใหม่เรามักง่าย อะไรที่ซับซ้อนอาจทำให้สับสนก็เลยเลิกใช้ ก็ไม่วุ่นวาย สบายดี เราจึงพลอยได้รับผลพวงของความมักง่ายนั้น คือคำไหนที่ออกเสียง ขอ เราก็ใช้ ข-ไข่ เขียนเสียทั้งหมดคำไหนที่ออกเสียง ค-ฅ เราก็ใช้ ค-ควาย เสียทั้งหมด เราจึงใช้ ข-ค จน ฃ-ฅ คลายความสำคัญจนไม่มีใครใช้

แต่ก็ยังมี เสียง ฆ-ระฆัง อีก เสียงหนึ่งซึ่งในภาษาบาลี-สันสกฤตนั้น ความจริงเขาออกเสียงเป็นพยัญชนะไทยโฆษะหรือพยัญชนะเสียงก้อง เหมือนพยัญชนะลำดับที่ 4 ในวรรคอื่นๆ คือ ฌ-ในวรรคจะ ฒ-ในวรรคฎะ ธ-ในวรรคตะ และ ภ-ในวรรคปะ ถ้าภาษาอังกฤษจะเห็นว่ามีเสียง h เข้ามาช่วยอย่างเช่น ท ภาษาอังกฤษใช้ d (ซึ่งบาลีสันสกฤตจะออกเสียง ด๊ะ) ถ้าเป็น ธ ภาษาอังกฤษก็จะ dh อย่างคำว่า พุทธ ก็จะเขียน Buddha ดังนี้เป็นต้น

คำไทยที่ใช้ ฆ เป็นพยัญชนะต้นก็มีอยู่ประมาณ 10 กว่าคำ เช่น ฆน (อ่าน คะ นะ=แท่งก้อน) ฆราวาส (=ผู้ครองเรือน คนทั่วไปที่ไม่ใช่นักบวช) ฆ้อง (=เครื่องโลหะที่ตีให้เกิดเสียงดัง และลูกคำย่อยออกไปอีก เช่น ฆ้องกระแต ฆ้องชัย ฆ้องปากแตก)




โดย : n1
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 27 ธ.ค. ปี 2005 [ 15 : 44 ]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com