ใจ คือผู้ที่อยู่เฉยๆ
และรู้ตัวว่าเฉย ไม่คิด ไม่นึก
อันนั้นแหละเรียกว่าใจ
จิต คือผู้ที่คิดนึก มันคิด
มันนึก มันปรุง มันแต่ง สัญญา
อารมณ์ทั้งปวงหมด
อันนั้นเรียกว่าจิต
เรื่องเรียนพระพุทธศาสนา
ไม่ต้องเรียนอื่นไกล
เรียนเข้ามาหาใจเสียก่อนแล้วหมดเรื่องพระพุทธเจ้าทรงสอนสาวกทั้งหลาย
ก็สอนถึงใจทั้งนั้น
ถึงที่สุดก็คือใจ เรียกว่า
พระศาสดาสอนถึงที่สุดก็คือใจ
เท่านั้น แต่เรายังทำไม่ถึง
เราจะต้องพยายามฝึกหัดอบรมใจของตนนี้
ให้มันถึงที่สุด
มันจึงจะเข้าถึงที่สุดของพระพุทธศาสนา
หมดพุทธศาสนาได้
ผู้ใดทำใจให้เป็นกลาง
ผู้นั้นจะพ้นจากทุกข์ทั้งปวง. |