สังคมศาสตร์ รัฐศาสตร์ การเมือง เศรษฐศาสตร์ >>

สมัยศรีวิชัย

(พุทธศตวรรษที่ 13-18)

ในเอกสารจีนโดยภิกษุชื่ออี้จิงระบุชื่อเมืองหนึ่งว่า เชลิโฟชิ ซึ่งมีการตีความกันว่าน่าจะเป็นอาณาจักรศรีวิชัย ที่เจริญอยู่ทางคาบสมุทรภาคใต้ของไทยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-18 ซึ่งศูนย์กลางของอาณาจักรน่าจะอยู่บริเวณใกล้กับเมืองปาเล็มบังในปัจจุบัน โดยอาจครอบครองดินแดนบางส่วนทางภาคใต้ของประเทศไทยไว้และค่อยๆแพร่กระจายวัฒนธรรมขึ้นมาทางภาคกลาง และภาคตะวันออกด้วย เมื่อบ้านเมืองเริมซบเซาลงความสำคัญได้ย้ายไปที่เมืองนครศรีธรรมราช และตอนหลังก็ถูกรวมอยู่ภายใต้อำนาจของกรุงศรีอยุธยา

ด้านการเมืองการปกครอง เนื่องจากยังไม่มีข้อสรุปเกี่ยวกับศูนย์กลางอำนาจที่แท้จริง จึงทำให้อาณาจักรศรีวิชัยที่อยู่ในบริเวณภาคใต้ของไทยอาจะเป็นเพียงเมืองหนึ่งที่อยู่ภายใต้การปกครองที่มีศูนย์กลางอำนาจอยู่บริเวณหมู่เกาะสุมาตราแทน โดยกษัตริย์อาจจะส่งตัวแทนเข้ามาดูและปกครองหัวเมืองเหล่านี้

ด้านเศรษฐกิจ การค้าขายเป็นรายได้หลักของชุมชนในบริเวณนี้เนื่องจากสภาพทางภูมิปะเทศเอื้ออำนวยต่อการเป็นเมืองท่าในการจอดแวะถ่ายเทสินค้าเพื่อจะเดินทางไปยังเมืองอื่นๆต่อไป ทั้งนี้อาจจะมีเมืองศูนย์กลางในบริเวณนี้คือ บริเวณอำเภอไชยาในปัจจุบัน

ด้านศาสนา เนื่องจากพบประติมากรรมรูปพระโพธิ์สัตว์อวโลกิเตศวรจำนวนมาก จึงทำให้ทราบว่าศาสนาพุทธนิกายมหายานเจริญขึ้นอย่างมากในบริเวณนี้ โดยทั้งน่าจะเป็นอิทธิพลพุทธศาสนาจากทางชวาภาคกลางของประเทศอินโดนีเซียโดยมีอินเดียเป็นต้นแบบ

» วิวัฒนาการทางสังคมไทย

» สมัยทวารวดี

» สมัยกรุงรัตนโกสินทร์

» สังคมไทยสมัยใหม่

» การเปลี่ยนแปลงทางสังคม

» สังคมไทยในยุคโลกาภิวัตน์